Fabrieken groeien met 25,6 procent en detailhandel met slechts 0,6 procent: Fertilisatiemodel onthult de economische breuk van China's "fabrieken voorspoedig, bewoners voorzichtig"

In de eerste helft van 2026 groeide de economie van de stad, die bekend staat om nieuwe energievoertuigen, halfgeleiders en displaypanelen, met 6,8%, de industriële output groeide met 25,6% en de export steeg met 51,9%; maar in dezelfde periode groeide de detailhandel van sociale consumptiegoederen slechts met 0,6% aan de ene kant, de snelheid van de productielijn en de voortdurende uitbreiding van het industriepark, aan de andere kant, de winkelers in de stad bedroefd door de klantenstroom en de daling van de koopkracht. Wanneer de fabrieksgegevens steeds mooier worden en de portefeuilles van de gewone mensen nog steeds voorzichtig zijn, kan het succes van het zogenaamde "compound model" niet alleen op de opbrengst en het rendement

Op 10 september meldde Reuters dat er een enorme kloof was tussen de productie en de consumptie met ongeveer 25 procentpunten, die veel hoger was dan het nationale gemiddelde. Ondernemingen zoals Ziyang, Kyoto, Zhengzhou Storage groeiden snel onder de steun van de lokale overheid en industriële steun, en Ziyang sprong ook van traditionele binnenlandse steden tot high-tech productiecentra. In de afgelopen tien jaar werd dit model gezien als een replicatie van de "industriële upgrade formule" door de overheid die op voorhand de strategische industrie en de landing van toonaangevende bedrijven met staatsfinanciering aantrekt.

Eén stad, twee economische temperaturen

In de buitenwijken groeien de productie van nieuwe energieauto's en chipbedrijven, in het centrum van de stad worden sieradenwinkels, restaurants en gewone detailhandelaren geconfronteerd met een gebrek aan consumptiegevoel. De hoge groei in de productie heeft niet soepel geleid tot het inkomen van de bevolking, het gevoel van werkgelegenheidszekerheid en de groei van de consumptie, wat aangeeft dat het diepste structurele probleem van de Chinese economie op dit moment niet "onderproductiecapaciteit" is, maar de productiecapaciteit groeit veel sneller dan de snelheid waarmee huishoudens bereid zijn te consumeren.

Als een stad snel meer auto's, chips en panelen kan maken, maar de bevolking niet meer wil uitgeven, dan lost het aanbod op, maar niet de vraag.

De voordelen van het model zijn duidelijk: de overheid kan kapitaal, land, krediet en beleidsmiddelen concentreren en strategische ondernemingen ondersteunen wanneer het particuliere kapitaal niet durft te wedden. Sinds 2008 is het bedrijf voortdurend geïnvesteerd in de show-, nieuwe energie-auto- en halfgeleiderindustrie door middel van staatsinvesteringen en aanbestedingen. Longxin heeft dit jaar een grote IPO in Azië afgerond, waarbij de waarde van de plaatselijke aandelen aanzienlijk toeneemt; in het verleden vormde het bedrijf een enorme productiebasis. Dit model toont aan dat het partijstelsel een verbazingwekkend vermogen heeft om de industrie te "centraliseren".

De overheid en de plaatselijke overheid richten meer financiële middelen op geavanceerde productie, wat betekent dat de middelen voor consumptie, sociale zekerheid en diensten relatief beperkt zijn. Wanneer verschillende provincies tegelijkertijd inzetten op nieuwe energievoertuigen, chips, fotovoltaica en robots, verandert de concurrentie ook snel in capaciteitsuitbreiding, prijsoorlogen en dalende winst.

Het moeilijkst te kopiëren is niet de investering, maar de winnaar.

Lokale overheden houden van het model van de meststof omdat het lijkt op een industrieel beleid dat kan worden afgebeeld: het vinden van een baan, het opzetten van fondsen, het introduceren van bedrijven, het verstrekken van land en financiering, en dan wachten tot het bedrijf groeit.

Een dergelijke replicatie-impuls kan ten minste vier risico's met zich meebrengen:

• heropbouw: lokale overheden jagen dezelfde industrieën tegelijkertijd, wat leidt tot overschot aan aanbod en kwaadaardige prijsconcurrentie;
• fiscale risico's: de opbrengsten van succesvolle projecten worden vergroot en de schulden en sinkende kosten van mislukte projecten worden gedragen door lokale financiën;
• onvoldoende inkomstenoverdracht: kapitaalintensieve industrieën kunnen hoge productiewaarden creëren, maar niet noodzakelijkerwijs voldoende midden-inkomens banen creëren;
• stijgende exportafhankelijkheid: meer productiecapaciteit die de binnenlandse consument niet kan absorberen, kan alleen naar de internationale markten worden gebracht, wat uiteindelijk de wrijving van de handel verergert.

Beijing heeft in de afgelopen jaren voorgesteld om de "in-volume concurrentie" te beheersen, en heeft zelf aangetoond dat de snelle expansie van high-end-productie bijwerkingen heeft. nieuwe energieauto's, fotovoltaïsche en andere industrieën worden vaak verlaagd en de winst van bedrijven wordt onder druk gezet; wanneer de lokale overheid de groei van de industrie als prestaties beschouwt, is het moeilijker om de markt te verduidelijken. Het beleid kan kapitaal in een industrie bevelen, maar het is niet mogelijk om consumenten onbeperkt te kopen.

“De industrie is sterk, niet hetzelfde als de huishoudensector”

China vertrouwde in het verleden op onroerend goed om investeringen en rijkdom van het gezin te trekken, nu vastgoed op de lange termijn aanpassing, Beijing hoopt om high-tech productie te vervangen door de oude groeimootor. Deze transformatie is noodzakelijk, maar laat een belangrijke kloof: onroerend goed kan de boekhouding van het gezin beïnvloeden door de huizenprijzen, terwijl de inkomsten van geavanceerde productie eerst in het bedrijfsleven, kapitaal en lokale industriële fondsen, niet noodzakelijkerwijs rechtstreeks in de gewone gezinnen.

Dat is ook de reden waarom macro-cijfers en straatgevoelens tegelijkertijd reëel kunnen zijn.Een ingenieur kan een hoger salaris verdienen in een nieuwe industrie, maar meer bedrijven in de catering-, retail- en servicebranche worden geconfronteerd met een daling van de consumptie. Als de economische groei steeds meer wordt geconcentreerd op een handvol kapitaalintensieve sectoren, kan het bbp blijven stijgen, terwijl de ‘gevoelige economie’ van de samenleving waarschijnlijk blijft dalen.

Voor China zal deze onevenwichtigheid ook exporteren naar het buitenland. In augustus is de Chinese export in verhouding toegenomen, en auto's en high-tech producten zijn een belangrijke drijvende kracht geworden. Hoe erger de binnenlandse vraag, hoe meer bedrijven moeten afhankelijk zijn van de buitenlandse markten om de productiecapaciteit te verteren; en hoe sterker de export, hoe gemakkelijker de VS, Europa en andere handelspartners het industriële beleid van China te zien als een schok op hun eigen industrie.

Focus China is van mening dat het kunstmest de moeite waard is om te bestuderen, maar niet te goddelijk maken.Het toont de efficiëntie van het Chinese staatskapitaal bij het stimuleren van industriële upgrades en onthult tegelijkertijd de grenzen van dit ontwikkelingsmodel: De overheid kan een fabriek van wereldklasse ondersteunen, maar niet het vertrouwen van de consument creëren met administratieve investeringen; het kan de productielijn versnellen, maar het kan niet automatisch de consumptie verhogen wanneer de druk op werkgelegenheid, pensioenen, gezondheidszorg en huisvesting niet verbetert .

Wat echt bepaalt of China in de volgende fase van de economische transformatie is, is niet hoeveel "samenvoeding" nog kan kopiëren, maar of de inkomsten van de industriële groei meer in de huishoudensector. Als het inkomen van de bevolking en de sociale zekerheid niet synchroniseren kan worden verbeterd, hoe succesvoller de productie, hoe groter de vraag-aanbod onevenwichtigheid kan zijn. De 6,8% groei van de samenvoeding en de 0,6% groei van de detailhandel geplaatst, is het meest complete beeld van de Chinese economie: de machines versnellen, terwijl de consumenten nog steeds op de rem.