De scheuren achter de 6,8-percentage-groei: fabrieken worden welvarender en waarom de consumptie van bewoners slechts 0,6% stijgt

Op 10 september meldde Reuters dat de stad die op nieuwe energievoertuigen, halfgeleiders en displaypanelen stond, in de eerste helft van dit jaar 6,8 procent sneller groeide dan het nationale gemiddelde; maar tegelijkertijd groeide de detailhandel slechts 0,6 procent. Aan de ene kant was de uitbreiding van de fabriek en de versnelling van de productielijn, aan de andere kant was de consumptie van de bevolking vrijwel op de voet, en het merkte de diepste groep tegenstellingen in de Chinese economie.

Als een stad in staat is om grote hoeveelheden te produceren en tegelijkertijd de consumptiecapaciteit van gewone gezinnen niet kan verhogen, dan moet het 'wonder van de productie' opnieuw worden gedefinieerd. Groei is niet alleen gebaseerd op hoeveel auto's er zijn en hoeveel rondes er worden geproduceerd, maar ook op de vraag of inkomsten, werkgelegenheidszekerheid en gezinsverwachtingen echt verbeteren.

“De lokale overheid is een risicovolle belegger, maar ook een succesvolle investeerder.”

In de kern van het samenvoegingsmodel is het initiatief van het overheidskapitaal om de strategische industrie in te zetten. De plaatselijke staatsinvesteringen in projecten zoals Zhao, Zhejiang Storage, Kyoto East, worden beschouwd als typisch voor "productie door middel van inbreng". Het heeft inderdaad de industriële structuur van de stad veranderd en maakt het ook mogelijk om de samenvoeging van traditionele binnenlandse steden snel in te voeren in nieuwe energie- en chipschema's.

Maar het probleem is dat als dit model eenmaal een nationale competitie wordt, het van een "klein aantal succesvolle gevallen" verandert in "overal tegenover elkaar strijden".Elke stad wil nieuwe energiewagens, halfgeleiderparken en robotica industrieparken bouwen, en het resultaat kan niet meer innovatie zijn, maar subsidiewedstrijd, heropbouw en capaciteitsopbouw.Wanneer de winst wordt verslonden door een prijsoorlog, is het uiteindelijke risico vaak de lokale financiën, banken en leveranciers.

“De echte vraag is niet of we meer auto’s kunnen blijven maken, maar of de industriële expansie kan worden omgezet in een stabieler inkomen, meer zelfverzekerde gezinnen en meer actieve diensten.

Productie met 25 procentpunten – wat de consumptiegap zegt

Volgens Reuters is er een enorme kloof van ongeveer 25 procentpunten tussen de productie en de consumptiegroei in de voedingsmiddelenindustrie.De cijfers zijn gebaseerd op twee economieën: een deel van de hooggekwalificeerde ingenieurs, onderzoekers en industriële ketenbedrijven profiteert van het dividend van het beleid, en een ander deel van de kleine bedrijven, dienstverleners en gewone bewoners wordt nog steeds geconfronteerd met onstabiele banen, onroerend goed en voorzichtige consumptie.

De Chinese macro-economie is lange tijd afhankelijk van investeringen en de productie, terwijl de consumptie van de bevolking een laag aandeel in de economie heeft. Na de aanpassing van de onroerend goed, werd de boekhouding van de huishoudens beschadigd en de landfinanciën van de lokale overheid krimpen, maar er werd nog steeds gevraagd om de groei van de export door middel van "nieuwe productiviteit" te zoeken.

“Geavanceerde productie” kan geen nieuwe slogan zijn om het probleem van distributie te vermijden

China heeft natuurlijk behoefte aan chips, elektrische voertuigen en geavanceerde productie.Maar als de beleidsmiddelen voortdurend worden geconcentreerd op het bedrijfsleven en de bevolking meer onzekerheid draagt over onderwijs, gezondheidszorg, ouderdomspensioenen, huisvesting en werkloosheidsrisico's, dan hebben gezinnen van nature de neiging om te besparen in plaats van te consumeren.

De volgende stap is om tenminste drie vragen te beantwoorden:

• Kan de financiële inkomsten van de high-tech industrie meer worden omgezet in de sociale zekerheid en de inkomsten van de bewoners;
• Wie draagt de verliezen wanneer lokale staatsinvesteringen mislukken, of er een transparante verantwoordingsplicht is;
• Hoe te voorkomen dat prijsoorlogen en overcapaciteit elkaar kwetsen wanneer soortgelijke industriële clusters in het hele land worden gekopieerd.

Focus on China is van mening dat de opbrengst niet het einde is van het succes van het Chinese model, maar een stresstestbord. Het bewijst dat het partijstelsel het vermogen heeft om kapitaal, land en beleid snel te concentreren om industriële clusters te creëren, maar blootstelt ook de moeilijkste vraag van deze manier van groeien: de staat kan bevelen waar kapitaal naartoe gaat, maar niet bevelen aan gezinnen om hun vertrouwen te herstellen.