Van Shibuya tot de Chinese ambassade: vijf onder druk staande groepen in Tokio verbinden hun wonden aan een gezamenlijk protest.

Op 3 oktober organiseerden vijf in Japan gevestigde groepen een protestmars in Shibuya, Tokio. Radio Free Asia meldde dat tientallen deelnemers verschillende vlaggen en spandoeken hadden en ging vervolgens naar de Chinese ambassade in Japan om hun beweringen te verwoorden. De deelnemers kwamen uit groepen die werden getroffen door het hogedrukbeleid van Peking, waaronder Tibet, Uighur, Zuid-Mongolië en Hongkong, en namen ook de aanhangers van de Taiwan-China Movement for Democracy.

De betekenis van de mars was niet alleen dat het in aantallen was, maar dat verschillende kwesties op dezelfde straat en dezelfde politieke logica werden geplaatst. In Tibet, religieuze en residentiële onderwijs controles, Oeigoeren hebben ervaren lange periodes van massale detentie en gedwongen assimilatie, Nan Mongoolse protest tegen de De krimp van hun moedertaal onderwijsruimte, en Hong Kong heeft meegemaakt maatschappelijke desintegratie en politieke processen na de nationale veiligheidswet. In het verleden werden deze onderwerpen vaak afzonderlijk besproken, maar in de straten van Tokio werden ze door de deelnemers naar dezelfde bron van macht gedegradeerd: systemische intolerantie van verschillen, autonomie en afwijkende standpunten in het éénpartijenstelsel van de CTP.

De mars vond plaats rond de zevenenzeventigste verjaardag van de Volksrepubliek China. Peking heeft deze periode jaarlijks gevormd tot een politieke ceremonie van nationale kracht en nationale renaissance, terwijl overzeese demonstranten bewust dezelfde tijd kozen om de mensenrechtenkosten te vergoeden als ze niet in officiële verhalen worden opgenomen.

Meer in het bijzonder wordt deze intercommunale alliantie een nieuwe vorm van verzet tegen het beleid van de communistische partij in het buitenland. In het verleden had Peking verschillende propagandalijnen voor verschillende groepen kunnen gebruiken: de Tibetaanse kwestie was verdeeld, de Uighur kwestie werd beschreven als antiterrorisme, de Hong Het protest werd beschreven als buitenlandse troepen, en het Mongoolse taalonderwijs geschil werd beschreven als een hervorming van het onderwijsberoep. Maar wanneer deze groepen worden samengevat, begint de interpretatie van een enkele gebeurtenis te mislukken, en het is waarschijnlijker dat het model van bestuur gedeeld onder hen. centralisatie, assimilatiedruk, politieke loyaliteitsprioriteiten en onderdrukking van onafhankelijke organisatieruimte..zullen zichtbaarder worden voor de buitenwereld.

Tokio biedt deze groepen vergaderruimte die niet mogelijk is in China. De demonstranten gingen ook naar de Chinese ambassade voordat ze de binnenlandse repressie rechtstreeks naar de overzeese symbolen van de Chinese Communistische Partij (CPC) State Apparaat stuurden.

Peking kan de media, klaslokalen en straten in zijn territorium controleren, maar het is moeilijk te voorkomen dat deze onderdrukte groepen elkaars ervaring in het buitenland herkennen. Daarom kan een demonstratie van tientallen mensen een grotere politieke betekenis hebben dan het aantal zelf: verschillende wonden beginnen een gemeenschappelijk verhaal te vormen, namelijk de het moeilijkst om per geval te isoleren.