Artikel 63 van de Wet inzake de bevordering van de vooruitgang van de etnische eenheid maakt juridische risico's in het buitenland

De Chinese wet voor de bevordering van nationale eenheid en vooruitgang is al meer dan twee maanden in werking, waarvan de meest invloedrijke woorden slechts enkele tientallen woorden bevatten.Artikel 63 bepalingenOrganisaties en particulieren buiten de Volksrepubliek China zullen volgens de wet aansprakelijk worden gesteld voor handelingen die gericht zijn op het "onderbreken van de vooruitgang van de nationale eenheid en het veroorzaken van nationale splitsing" tegenover China.

Dit betekent dat een buitenlandse burger die nooit in China is binnengekomen, als zijn buitenlandse uitspraken of activiteiten door de Chinese autoriteiten als een van de bovengenoemde handelingen worden beschouwd, vanuit de Chinese binnenlandse Franse tekst ook het bereik van de vervolging kan binnengaan. Of de wet echt kan worden uitgevoerd op buitenlands grondgebied is een andere zaak, maar "door de Chinese wet als verantwoordelijk beschouwd" zelf kan invloed hebben op de beoordeling van de risico's van visa, binnenkomst, activa in China, verwantschap en reizen naar landen die samenwerken met de wetshandhaving met China.

* Artikel 63 bevat geen beschrijving van “Hoe te achtervolgen” en blijft een open buitenlandse macht

Artikel 62 voorziet in strafrechtelijke aansprakelijkheid voor gewelddadige terreur, etnische splitsing en religieuze extremistische activiteiten; het volgende artikel 63 breidt het doel uit tot buitenlandse organisaties en individuen, maar gebruikt alleen de algemene uitdrukking "juridische aansprakelijkheid volgens de wet" en bevat geen specifieke straffen, procedures of uitvoerende organen in dit artikel.

Het belang van dit schrijven is dat het in de eerste plaats de binnenlandse rechtsgrondslag vormt waarop de Chinese staatsorganen de juridische aansprakelijkheid buiten hun territorium claimen.Verklaring van de Standaardcommissie van het Nationaal ParlementEr wordt ook duidelijk gemaakt dat de wet "bepalingen voorziet in toepasselijkheid buiten het rechtsgebied".Artikel 63 is dus geen politieke slogan die toevallig verschijnt, maar een bevoegde bepaling buiten het rechtsgebied waar wetgevers zich bewust toevoegen.

De vice minister van Justitie van China, Hu Hu Jintao, verdedigde in juni deze regeling openlijk en zei dat het de rechten van alle landen is om zich te verzetten tegen en te bestrijden separatisme, nationale soevereiniteit en territoriale integriteit te beschermen en dat de bepalingen in overeenstemming zijn met de internationale praktijken.

* Internationaal recht maakt buitenlandse wetgeving mogelijk, maar buitenlandse handhaving is een andere grens

De nationale bevoegdheid in het internationaal recht kan vaak worden onderscheiden in wetgevende bevoegdheid, jurisdictie en uitvoerende bevoegdheid.De staat pleit voor een zekere mate van buitenlandse wetgeving als het gaat om de nationale veiligheid, de burgers of belangrijke belangen, en het is niet alleen China; de Verenigde Staten, Europese landen en andere jurisdicties hebben ook buitenlandse regels op het gebied van sancties, anti-terrorisme, corruptie en transnationale criminaliteit.

Maar wat echt gevoelig is, is de tenuitvoerlegging. Internationaal recht beschouwt de rechtshandhaving van een land als het uitoefenen van politiebevoegdheden rechtstreeks op het grondgebied van een ander land als een kwestie die betrekking heeft op de soevereiniteit van het gastland. Chinese rechterlijke instanties of overheidsinstanties kunnen niet, vanwege het bestaan van artikel 63, uiteraard de bevoegdheid verkrijgen om in de Verenigde Staten, Nederland, Japan of India te onderzoeken en te arresteren. De daadwerkelijke tenuitvoerlegging hangt nog steeds af van de vraag of de persoon onder Chinese controle valt, of een derde land samenwerkt en of er een uitlevering, rechtsbijstand of andere juridische mechanismen zijn.

Dit verklaart ook waarom artikel 63 nog steeds reële gevolgen kan hebben, zelfs als het moeilijk is om het rechtstreeks uit te voeren in westerse landen.Het juridische risico bestaat niet alleen in het feit dat "een Chinese politie in New York wordt opgepakt", maar ook in het feit dat een persoon die door Chinese autoriteiten als illegaal wordt beschouwd, nog steeds veilig in China of Hongkong kan komen, of familieleden op het grondgebied worden onderzocht en of de samenwerking bij de handhaving van de wet moet worden overwogen wanneer ze door een derde land reizen.

Van de Wet op de Nationale Veiligheid van Hongkong tot de Wet op de Nationale Eenheid, buitenlandse politieke acties worden opgenomen in de binnenlandse juridische beoordeling

Artikel 38 van de Nationale Veiligheidswet van Hongkong heeft een precedent gegeven: het artikel is van toepassing op nationale veiligheidsdelicten die buiten Hongkong worden gepleegd door niet-Hongkongers. De politie van Hongkong heeft vervolgens een aantal activisten in het buitenland gezocht en beloond. De betrokken landen erkennen Hongkong niet als bevoegd om de wet te handhaven op hun grondgebied, maar de grensoverschrijdende activiteiten van de gezochte personen en hun banden met Hongkong en het vasteland van China worden daadwerkelijk beïnvloed.

Artikel 63 van de Wet inzake de bevordering van de nationale eenheid en de vooruitgang brengt een soortgelijke logica verder uit op het gebied van de nationale politiek.Tibeters, Oeigoeren, Mongolen en buitenlandse organisaties die betrokken groepen ondersteunen, moeten mogelijk opnieuw beoordelen of hun openbare initiatieven door de Chinese autoriteiten kunnen worden geïnterpreteerd als "nationaal splitsen".

Sinds juli zijn er in New York, Tokio, San Francisco, Sydney en Amsterdam openbare protesten tegen de wet. Deelnemers vrezen dat taal-, religie- en identiteitsinitiatieven kunnen worden opgenomen in het kader van separatisme, terwijl de Chinese overheid benadrukt dat de wet is ontworpen om de nationale eenheid te bevorderen, de splitsing te bestrijden en de gemeenschappelijke ontwikkeling van de volkeren te waarborgen.

Wat er echt moet worden waargenomen, is wat er gebeurt als artikel 63 voor het eerst wordt gebruikt.

De grenzen van een extra-territoriale bepaling worden vaak niet bepaald door de dag, maar in het eerste geval. Wie wordt genoemd als onderwerp, welke straf of administratieve maatregelen worden toegepast, welke instanties beslissen, of er een gerechtelijke remedie is, deze vragen bepalen of artikel 63 een politieke juridische verklaring is die voornamelijk wordt gebruikt om afschrikking te voorkomen, of zich ontwikkelt tot een rechtshandhavingsinstrument dat gevolgen kan hebben in meerdere rechtsgebieden.

Dit heeft de risicostructuur veranderd voor etnische minderheden in het buitenland en voor activisten met persoonlijke, eigendoms- en zakelijke banden met China: de wetten van hun land kunnen hun meningsuiting volledig beschermen, maar de Chinese wetgeving kan hetzelfde gedrag ook definiëren als een juridische verantwoordelijkheid.

Hoe ver de wet de grenzen overschrijdt, hangt uiteindelijk af van het feit of andere landen de praktische tenuitvoerlegging ervan erkennen, helpen of weerstaan.Artikel 63 is dus niet alleen een Chinese wet inzake nationaal beleid, maar ook een langdurig juridisch experiment met betrekking tot de grenzen van buitenlandse jurisdictie, nationale soevereiniteit en buitenlandse spraakruimte.