Het decreet nr. 841 is in werking getreden: wanneer "kan ik het buitenland verlaten" dieper wordt opgenomen in het nationale veiligheidsbeheersing

Op 15 september, het decreet nr. 841 van de Raad van State over de regels van de Raad van State over het beheer van de binnenkomst van de buitenlandse landen werd officieel geïmplementeerd. Op het oppervlak, het is een uitgaande en binnenkomst administratieve regelgeving met slechts 19 artikelen; vanuit het perspectief van de institutionele structuur, is het belangrijker om de toegang van burgers naar de buitenlandse landen, buitenlandse landen, industriële en technische veiligheid, nationale veiligheid en intermediaire diensten toezicht verder in hetzelfde kader van de administratieve regelgeving. In het verleden verspreid over de beperkingen in de Wet op de binnenkomst van de buitenlandse landen, het paspoortstelsel, exportcontrole en allerlei speciale maatregelen, nu is er een meer geconcentreerde en

Dit betekent dat het niet langer alleen de kerncertificaten van de grensinspectiediensten betreft. Artikel 841 verbiedt Chinese burgers die naar landen met het hoogste risico reizen of in gebieden met een ernstig gevaar voor de persoonlijke veiligheid te reizen; artikel 3 vereist dat aanvragen voor inreis- en verblijfsvergunningen "echte en legale" zijn en dat autoriteiten documenten, informatie en elektronische gegevens kunnen aanvragen; artikel 4 omvat factoren die de nationale veiligheid, nationale belangen en industriële en technologische veiligheid schaden in het toepassingsgebied van niet-uitreizen binnen een bepaalde termijn.

De echte verandering is dat het recht om te vertrekken verder wordt “beveiligd”.

De nieuwe regels zijn bedoeld om te reageren op nieuwe situaties in de grensoverschrijdende beweging van personen, de legitieme rechten en belangen te beschermen, de soevereiniteit en de veiligheid van de staat te beschermen en de samenwerking tussen de sectoren te versterken. Deze logica heeft duidelijke doelstellingen voor de nationale governance: grensoverschrijdende fraude, technologische uitstroom, buitenlandse risico's, buitenlandse sancties en tegengestelde maatregelen moeten worden behandeld door de overheid. Maar wanneer de nationale veiligheid, nationale belangen, industriële veiligheid en technologische veiligheid tegelijkertijd de grensoverschrijdende beslissing nemen, verandert de kwestie van "het is niet nodig om de grenzen te beheren" naar "waar de grenzen zijn beheerd". Deze concep

Artikel 6 verdient een bijzondere aandacht. De bepaling vereist in beginsel dat beperkte personen schriftelijk in kennis worden gesteld van feiten, redenen, rechtsgrondslagen en rechtsmiddelen, maar laat tegelijkertijd toe dat informatie niet wordt meegedeeld wanneer de openbaarmaking de nationale veiligheid of het strafrechtelijk onderzoek kan beïnvloeden. Dit vormt een systematische spanning: enerzijds erkent de wetgeving dat beperkte personen moeten weten waarom ze worden beperkt, en anderzijds kan de nationale veiligheidsuitzondering het vermogen van de partijen om volledige redenen te verkrijgen, heroverwegingen voor te bereiden of procesmaterialen te verminderen. Voor elke beperking van rechten bepaalt de kwaliteit van het systeem niet of de autoriteit bevoegd is, maar of de bevoegdheid kan worden uitgelegd,

Op 16 september noemde Human Rights Watch deze verandering een verdere verscherping van de vrijheid van vertrek, en merkte op dat China de afgelopen jaren een aantal mensenrechtenverdedigers, etnische minderheden, ambtenaren van de overheid en buitenlandse burgers heeft beperkt. De organisatie is van mening dat de internationale mensenrechtennormen eisen dat vertrekbeperkingen een duidelijke juridische basis hebben en voldoen aan de noodzaak en het evenredigheidsbeginsel. De Chinese regering interpreteert de betrokken regeling als onderdeel van de nationale veiligheid, openbare orde, persoonlijke veiligheid en grensoverschrijdende governance. Waar de twee standpunten echt in conflict zijn, ligt niet in de vraag of een staat de vertrekbeperkingen kan beperken, maar in de vraag of de redenen voor de beperking concreet zijn, of de

Het decreet nr. 841 heeft ook "grensbeheersing" van individuele gevallen naar het governance-systeem gedreven.

De nieuwe regels vereisen ook dat tussenpersonen bij het invoeren en het verlaten van de grens, en verbieden tussenpersonen om te helpen bij het verstrekken van valse materialen, het onrechtmatig verkrijgen van documenten of het uitvoeren van acties die de nationale veiligheid en belangen in gevaar brengen; voor buitenlanders, de nieuwe regels ook koppelen mechanismen zoals tegenlijsten, onbetrouwbare lijsten van entiteiten en beperkingen op het verlaten van de grens. Dit vormt niet een unilaterale inspectie maatregelen, maar een netwerk van instellingen die het immigratiebeheer, de nationale veiligheid, het industrieel beleid, de technische toezicht en de buitenlandse tegenstand verbinden. Voor bedrijfsleiders, onderzoekers, medewerkers van buitenlandse instellingen en

In China is het niet alleen mogelijk om te kijken naar het aantal "verbiedingen" dat het schrijft, maar ook hoe het de beslissingsrechten tussen de staat en individuen opnieuw verdeelt. De staat kan natuurlijk in strafzaken, nationale veiligheid en grote publieke risico's buitenlandse beperkingen opleggen, maar wanneer de redenen voor beperkingen voortdurend worden uitgebreid, terwijl de standaarden voor het opstarten, de openbaarmaking van bewijzen en de remedies nog steeds voornamelijk binnen het administratieve systeem worden beheerst, is de bewegingsvrijheid van individuen meer afhankelijk van de zelfbeperking van de instanties. In de toekomst zal de werkelijke controle van deze regelgeving specifieke gevallen zijn: wie de beslissing heeft genomen om niet te verlaten, hoe lang de beslissing

De politieke en rechtsstaatlijke betekenis van decreet 841 is dus niet het overdreven oordeel dat "vanaf nu iedereen het buitenland kan worden verboden", maar de nationale veiligheidsbeheersing in China, die zich opnieuw uitstrekt tot het gebied van de beweging van personen.