De politieke catastrofe van Mao Zedong werd onthuld in het boek van de "Standing, Ink, Shooting"

Op 26 augustus 1966 vond een grootschalige bijeenkomst plaats op Harbin Square, waar de Rode Garde werd gehouden.

Heilongjiang Provinciaal secretaris en Eerste Secretaris van de gemeenteraad van Harbin werd ook naar de bar gebracht. Hij werd gedwongen om in een klapstoel te staan die moeilijk in balans te houden was, een hoge en vernederende hoed droeg en kritiek kreeg van de menigte onder het podium.

Rode Gardes brengen een kom inkt binnen, en ze bevelen hun gezichten zwart te maken. Toen hij met zijn vinger inkt op zijn gezicht had getrokken, was de dader nog steeds niet tevreden en gooide de inkt direct in zijn gezicht. Een man nam een andere pen en schreef de politieke slogan van de fall-out op zijn witte shirt, en goot vervolgens de rest van de inkt uit zijn halsband.

De inkt stroomt langs de rug, de taille en de benen van de broek. Deze ongelooflijke beelden werden opgenomen door Lee Jin-seung, een fotojournalist op 26-jarige leeftijd, de dagelijkse Heilongjiang.

Zestig jaar later, wanneer deze foto's weer voor het publiek verschijnen, laten ze niet langer een moment achter in de geschiedenis van een ambtenaar die vernederd wordt, maar een direct bewijs. Hoe een tien jaar durende politieke campagne van Mao Tse-tung de wet, de menselijke waardigheid en de sociale orde heeft vernietigd.

Op 30 oktober 2026 bracht het X-platformaccountnummer Chen xiaohong-Chun Xiaohong een foto en video uit van de geschiedenis van de Chinese en Chinese film die Lee Jin-seung maakte, over de registratie van de bar, gedwongen hoofdscheren, collectieve vechtsporten en politieke executies.

Een van de foto's merkt op dat in juni 1967 verschillende rebellenorganisaties aan Harbin College of Construction and Engineering vochten rond de controle van het schoolhoofdgebouw, schade toebrengen aan de onderwijsfaciliteiten en de gipsbeelden.

Dit komt overeen met een foto van de militaire slagplaats van de Bibliotheek van het Harbin Instituut voor Architectuur en Techniek, die op 28 juni 1967 door Lee Jin-seung werd gehouden. De universiteitscampus, die werd gebruikt voor onderwijs en onderzoek, werd een toneel van gewelddadige conflicten in de strijd van politieke partijen.

De historische realiteit die deze foto's onthulden is dat na de Culturele Revolutie die in 1966 werd gelanceerd, Mao een maat werd van politieke loyaliteit over de vraag of de mens wezens hebben recht op bescherming. Een persoon kan publiekelijk vernederd worden omdat hij geboren is, omdat hij is, omdat hij is, omdat hij is, omdat hij is, omdat hij is, omdat hij is, zelfs omdat hij op Mao Zedong lijkt.

Wanneer de wil van de politieke leiders boven de wet gaat, verliest de samenleving als geheel effectieve terughoudendheid tegen geweld.

Provinciaal secretaris werd gegooid inkt en de gouverneur scheerde zijn hoofd voor zijn kapsel

Het conflict dat woedde was een typische gebeurtenis in de eerste periode van de Culturele Revolutie, toen de politieke orde in de Heilong rivier instortte.

In augustus 1966 verspreidde de volkscampagne tegen opstand door de Centrale Partij van de Communistische Partij van China (CPC) zich snel en lokale Rode Garde-organisaties gerichte schoolleiders, intellectuelen en lokale partijpolitieke leiders als doelwit van politieke strijd.

Heilongjiang was destijds een leider en werkte lange tijd binnen CCP. Deze politieke kwalificaties weerhielden hem er echter niet van hem publiekelijk te beledigen.

Op een stoel staan, gedwongen buigen, dragen van een hoge hoed en inktverf, deze handelingen waren niet onderworpen aan normale gerechtelijke procedures, er was geen onafhankelijke rechterlijke uitspraak, en Het was niet nodig te bewijzen dat de persoon een specifiek misdrijf had gepleegd.

De agressors kunnen iemand beledigen en gewelddadig misbruiken in naam van de revolutie door hem tot vijand van de klasse te verklaren.

Hij is ook gouverneur van de provincie Heilongjiang, Li Fanhu, die tegelijkertijd werd vervolgd als rechter.

Op 12 september 1966 schoor Red Guards van Harbin Military Engineering College het hoofd van Lee Van Veng publiekelijk en sneed zijn haar in een vernederende zon.

Volgens de latere herinneringen van de fotograaf, Li Jin-seung, was een van de redenen waarom hij werd aangevallen, dat zijn haar als vergelijkbaar met Mao Zedong werd beschouwd, en de Rebellen verdachten hem daarom van politieke ambities.

Een gouverneur is het doelwit geworden van een vechtpartij vanwege een kapsel dat de hoogste leiders na kan bootsen. Achter deze politieke mythe staat dat elke daad die kan worden geïnterpreteerd als politieke loyaliteit of politiek verraad na de escalatie van Mao's persoonlijke aanbidding.

In deze omgeving wordt iemands schuld beoordeeld zonder dat er specifieke handelingen en juridische gronden nodig zijn, afhankelijk van hoe de persoon die het recht heeft om politieke discours te spreken interpreteert zijn identiteit, uiterlijk en spraak.

De ontmoeting met Li Fanhu onthulde ook de wreedheid van de toen-CCP.

Zelfs hoge officieren die het communistische regime lang gediend hebben, kunnen van de ene op de andere dag bescherming verliezen in de politieke campagne die door de hoogste leiders wordt gelanceerd.

De bescherming van gewone leraren, werknemers en boeren die geen officiële status hebben en geen politieke middelen hebben in geval van geweld, is slechts beperkter.

Twee technici werden neergeschoten en geëxecuteerd voor "Hoofd Noord." Het politieke schrift werd de basis van de doodstraf

Op 5 april 1968 vond in Harbin een andere serieuzere politieke vervolging plaats.

Volgens Lee Jin-seung's latere publieke herinnering, werden acht mensen geëxecuteerd op dezelfde dag buiten Harbin, zes van hen in gewone strafzaken, en twee andere werden door de autoriteiten aangemerkt als de voornaamste daders van antirevolutionaire groepen.

De twee politieke executies waren de bron van de heks en Wang Yongzheng respectievelijk.

Ze waren technici bij de Halbin meter fabriek en hadden een hoog niveau van onderwijs.

Op 1 januari 1968 produceerden en verspreidden de twee mannen een krant, de Queer naar het noorden.

In normale samenlevingen moet de productie van roddelbladen, de uitdrukking van meningen, zelfs wanneer politieke kwesties aan de orde zijn, worden gewaarborgd door duidelijke wettelijke voorschriften en een behoorlijke procedure van Wet.

De toenmalige politieke instellingen Heilongjiang en Harbin interpreteerden de titel van "naar het noorden" echter als een verlangen naar de Sovjet-Unie, die zich in de Sovjetunie bevindt. Noord-China, en dus de twee als contrarevolutieve.

De aanwijzing van een publicatie werd een vijandige politieke connotatie gegeven, die uiteindelijk als een belangrijke basis diende voor de vervolging van twee technici voor de dood. straf.

Toen hij de doodstraf hoorde, klaagde hij over de duistere realiteit van de samenleving op dat moment.

Lee Jin-seung documenteerde het proces dat leidde tot en na de executie, inclusief veroordelingen, uitleveringen en scènes van de executie. Later herinnerde hij zich dat hij zich bewust was van de resten van de geëxecuteerde personen dat hij een uiterst wrede geschiedenis opnam.

Het belangrijkste punt in dit geval is dat de politieke organen een gemeenschappelijke term kunnen koppelen aan ideologische vijanden en vervolgens de criminele macht van de staat kunnen gebruiken om deze interpretatie te vertalen. in ontbering van het individuele leven.

De woorden "in het noorden" hebben geen natuurlijke betekenis voor misdaden. Het wordt geïnterpreteerd als contrarevolutionair bewijs dat de realiteit weerspiegelt van het gebrek aan effectieve controles en evenwichten tussen politieke toetsing en strafrechtelijke macht op dat moment.

In de lancering van de Culturele Revolutie heeft Mao voortdurend de klassenstrijd, contrareparatie en politieke-routestrijd benadrukt. Lokale rechtshandhavings- en gerechtelijke instellingen, in deze politieke omgeving, zien spraak, cultuur en uitdrukking van ideeën als onderdeel van hun strijd tegen mij.

De dood van de bron van de heks en de koning kon niet worden beschouwd als een absurde interpretatie van een bepaalde publicatie door lokale kaders.

De historische achtergrond van hun executie is een nationale beweging van de hoogste politieke macht om de vijand te blijven uitbreiden en het lot van individuen te bepalen met politieke loyaliteit.

Wanneer staten op politieke etiketten kunnen vertrouwen om te bepalen of een persoon een grondrecht heeft, kan publieke expressie van burgergedrag naar levensbedreigend risico overgaan.

Van het doden van leraren tot het vallen van schrijvers, het geweld in het land verspreidde zich snel naar de samenleving als geheel

De eerste slachtoffers van geweld in het land waren meer dan partijambtenaren.

Op 5 augustus 1966 werd de vice-voorzitter van de middelbare school voor vrouwen, verbonden aan de Universiteit van Beijing, Zhuan Zheng Zheng, doodgeslagen door de Rode Garde, een groep van studenten op de school.

Ze was leraar en moeder. De dader van het geweld waar ze mee werd geconfronteerd was een eigen student op school.

De sociale relatie tussen studenten die leraren en onderwijsinstellingen verslaan en die tot een strijdveld worden omgevormd, werd snel gevormd door de politieke beweging die door Mao werd gelanceerd.

De echtgenoot van de Zhongqing, Wang Jingxiang, hield haar overblijfselen, onderzocht haar zaak en eiste dat de daders verantwoordelijk gehouden werden.

Later bleek uit openbare informatie dat het geweld van 5 augustus 1966 geen algemeen schoolconflict was, maar veeleer het resultaat van een politieke strijd in de scholen tegen de zogenaamde bende en burgerlijke onderwijsroutes.

Op 23 augustus van hetzelfde jaar werd de beroemde schrijver, Sheik, verslagen en verslagen door de Rode Garde in Peking, en stierf de volgende dag in een waterdruppel in Taiping Lake.

Een leraar stierf door de politieke strijd op school en een schrijver stierf als gevolg van publieke vernedering en politieke vervolging. Tegelijkertijd zijn een groot aantal intellectuelen, gewone werknemers en plattelandsbewoners geslagen, gevangengenomen, naar huis genomen en beroofd van hun fundamentele rechten.

Op 24 augustus 1966 documenteerde Lee Jin-seung ook het proces van de Harbin Ultra-Arbeid Tempel die door de Rode Garde werd getroffen. De tempelbeelden werden vernietigd en monniken werden gedwongen om de spervuur op te nemen met leuzen die hun religieuze geloof beledigen.

Deze handelingen betreffen verschillende groepen slachtoffers, maar de onderliggende politieke logica is zeer consistent.

Mao, door de Culturele Revolutie, heeft klassenstrijd in alle gebieden van de samenleving geduwd, en iedereen kan worden gevraagd om te spreken, te veroordelen, te veroordelen en beschuldigd van het zijn Aangevallen, terwijl degenen die worden aangevallen verliezen hun normale verdedigings- en opluchtingkanalen.

b) De politieke bewegingen gingen naar school en de relatie tussen docenten en studenten werd verstoord; toegang tot autoriteiten, kruisrapportage tussen collega's; a) het gezin binnentreden, wanneer familieleden gedwongen kunnen worden een grens te trekken uit de beschuldigde; Toegang tot religieuze sites en de geloofsbeoefening worden gebruikt als feodale ideologie.

Deze gevolgen hangen nauw samen met de manier waarop Mao persoonlijke aanbidding, politieke mobilisatie en de groeiende strijd van klassenvijanden bepleitte.

Hoe Mao Zedong het land naar politiek geweld leidde

Op 16 mei 1966 werd het Centraal Politiek Bureau van de CCP uitgebreid tot de goedkeuring van de 516 circulaire, die de Culturele Revolutie in een volledige lanceerfase bracht.

In augustus van hetzelfde jaar heeft de Achtste Algemene Vergadering van het Chinese Congres het besluit aangenomen over de culturele revolutie van de Proletarische klasse, die de de richting van de volksbeweging.

Het belangrijkste politieke oordeel van Mao is dat er in de partij en de staatsinstellingen de zogenaamde kapitalistische weg is, en dat het aan de massa's is om te ontmaskeren en Herwinnen van de stroom.

Dit oordeel had een directe invloed in de politieke context van die tijd: het normale systeem van overheidsadministratie werd voortdurend aangevallen, het vorige systeem van beheer De heer Van der Waal (NI).

• Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Van der Waal gelukwensen met zijn verslag.

Mao, als de hoogste leider van de Communistische Partij, wordt beschermd door een hoge mate van persoonlijke aanbidding.

De lokale organisaties kunnen de hoofden van provinciale, gemeentelijke, school- en arbeidsbureaus bekritiseren, maar het is moeilijk publiekelijk te betwijfelen of de politieke beweging zelf gerechtvaardigd en de topleiders van de campagne publiekelijk aansprakelijk te stellen.

Deze machtsstructuur heeft extreem gevaarlijke resultaten opgeleverd.

Elke politieke factie kan zijn grootste loyaliteit aan Mao claimen en dan andere vijanden verklaren. De daders van geweld strijden om macht door middel van slogans die loyaal zijn aan de Opperste Leider, terwijl slachtoffers geen toegang hebben tot een echt onafhankelijke rechterlijke macht om beschermd te worden.

Geweld wordt dus niet alleen niet op tijd gestopt, maar wordt eerder een instrument van revolutionaire posities in de politieke concurrentie.

De Lee Jin-seung Post-Wat Library of Harbin Institute of Architecture and Engineering, die op 28 juni 1967 werd gefotografeerd, is een visueel verslag van het proces.

Boeken, tafels en stoelen, onderwijsfaciliteiten en standbeelden werden vernietigd in het kader van het conflict tussen politieke partijen. De universiteit richt zich niet meer op onderwijs en onderzoek, maar wordt een forum voor politieke controle.

In 1968-1971 was de belangrijkste vorm van politieke zuivering veranderd.

Volgens Andrew G. Word, een socioloog aan Stanford University, VS, Walder, een onderzoeker van lokale Chinese blogs en historische gegevens, zegt dat het geweld in het land niet in de eerste plaats gericht is op De vroege studenten Rode Garde beweging. De georganiseerde repressie in het proces van het herstel van de lokale politieke orde heeft geleid tot een groot aantal doden en vervolgingen.

Walder, gebaseerd op meer dan 2000 lokale blogs en andere onderzoeksmaterialen, schat dat tussen 1966 en 1971 tussen 1,1 miljoen en 1,6 miljoen mensen om het leven kwamen en dat 22 tot 30 miljoen mensen werden aan verschillende vormen van politieke vervolging onderworpen.

Deze studie bestrijkt een specifieke periode en kan niet mechanisch worden gebruikt als het totale aantal doden van de culturele revolutie van 1966 tot

1. Maar het heeft duidelijk gemaakt dat de slachtoffers van de Angwe geen sporadische botsingen op een paar plaatsen waren, maar een politieke catastrofe van nationale omvang.

Zelfs de eigen historische resoluties van de Chinese Communistische Partij erkennen de primaire verantwoordelijkheid van Mao

Op 27 juni 1981 nam de 11e Algemene Vergadering van het Chinese Congres de resolutie aan over bepaalde historische kwesties van de partij sinds haar oprichting.

Hoewel de resolutie de algemene politieke status van de maoïsten behoudt, heeft zij een ernstige negatieve beoordeling van de culturele revolutie moeten maken.

De resolutie erkent uitdrukkelijk dat de Culturele Revolutie, die door Mao is geïnitieerd en geleid, de ergste tegenslagen en verliezen heeft veroorzaakt voor de partij, de staat en het volk sinds De oprichting ervan, en erkent dat Mao de primaire verantwoordelijkheid hiervoor heeft.

Dit officiële document is van historisch belang.

Het verklaart dat de vervolging van Mao voor zijn politieke verantwoordelijkheden en zijn politieke acties niet alleen gebaseerd is op kritiek van buitenlandse media of politieke tegenstanders. De eigen officiële historische documenten van de Chinese Communistische Partij bevestigen ook de directe verantwoordelijkheid van Mao voor het leiderschap in de ramp.

De resolutie van 1981 heeft echter de algemene politieke status van Mao gescheiden van de verantwoordelijkheden van de regering en heeft haar centrale rol behouden. positie in het ctp-verhaal.

Deze benadering laat een historische tegenstelling achter die tot nu toe niet is verdwenen.

De heer Delors, voorzitter van de Commissie.

• (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Delors danken voor zijn uitstekende verslag. politieke autoriteit en symbolische status, en in hoeverre kan het publiek onafhankelijk de slachtoffers vragen over hun ervaringen, hun specifieke verantwoordelijkheden en historische Herstel?

De daaropvolgende politieke rehabilitatie of heropleving van de overlevenden, zoals Reconnaissance, Lee Fan Vu, kan de vernedering die ze hebben doorstaan niet laten verdwijnen.

Het einde van de politieke bewegingen heeft het onmogelijk gemaakt om hun leven terug te winnen voor de Zen Jun, het Oude Huis, de bron van de heks moord, Wang Yong-ging en talloze andere Dood.

Het einde van de Culturele Revolutie in 1976 betekende niet dat alle individuele gevallen ter verantwoording waren geroepen of dat alle slachtoffers en hun families volledig waren uitgelegd.

Foto's verborgen onder de vloer, waarom is het historischer dan het officiële verslag van het jaar

De Li Jin-seung ervaring onthult een ander probleem dat gemakkelijk verwaarloosd wordt door het tijdperk van de Angular Revolution: hoe de media deel werden van politieke propaganda.

Hij werkte voor de Heilong River Daily. In overeenstemming met de politieke propaganda van de krant, prijst Mao Zedong, prijst voor de volksrevolutie en foto's van wat men een grote situatie van sport kan openbaar worden gemaakt.

Foto's van de vernietiging van het naambord, de spervuur, de straat, de huisaanval, de vernietiging van religieuze sites en de politieke executie worden als negatief beschouwd. materiaal dat niet openbaar kan worden gemaakt.

Dit betekent dat zelfs de dagelijkse verslaggeving van de culturele revolutie in officiële kranten niet noodzakelijkerwijs het werkelijke geweld en de vervolging weerspiegelt waarop het publiek zich beroept. blootgesteld.

Als journalist neemt Lee Jin-seung beide foto's die gepubliceerd kunnen worden en houdt ze die niet mogen verschijnen.

In 1968 begon hij een aantal gevoelige negatieven over te dragen naar zijn huis, verstopt onder de vloer, om te voorkomen dat hij werd meegenomen en vernietigd tijdens politieke screenings en huisaanvallen.

Later werd hij politiek beschuldigd van zijn eigen misdaden.

Pas vele jaren na het einde van de Angkang-tijd werden de foto's geleidelijk aan openbaar gemaakt door middel van filmtentoonstellingen, interviews en fotocollecties.

De unieke historische waarde van de beelden die Lee Jin-seung achterliet, ligt in hun opname van een ander aspect van de politieke propaganda dat bewust werd uitgesloten van Het jaar.

Zonder deze foto's is het mogelijk om alleen massabijeenkomsten, rode vlaggen, spandoeken en menigte juichen te zien, maar het is moeilijk om slachtoffers op het podium te zien staan en te zijn gedwongen om te buigen, inkt op hun gezichten, verwoestte tempels en gewone mensen die naar de plaats van marteling werden gebracht.

Politieke propaganda kan bepalen welke foto's op dat moment beschikbaar waren voor publicatie, maar kan historische feiten die in de foto's.

Vandaag, 60 jaar nadat Mao de Culturele Revolutie lanceerde, worden de historische foto's van Lee Jin-seung opnieuw verspreid door sociale media in het buitenland.

Beelden die ooit onder de vloer moesten worden verborgen voor bewaring waren het herstellen van belangrijke informatie voor het publiek om de ramp te begrijpen.

Maar de betekenis van het bijhouden van de gegevens kan de waanzin van het jaar niet stoppen.

Men moet voortdurend vragen waarom een politieke beweging die door de hoogste politieke leiders werd opgericht in China van 1966 tot 1976 de wet en de sociale orde van het land had toegestaan. om permanent uit de hand te lopen.

Waarom kunnen de leiders in een plaats publiekelijk worden beledigd nadat ze tot klassenvijanden zijn verklaard? Waarom kunnen twee technici een roddelblad maken dat kan worden geïnterpreteerd als een ernstig misdrijf en ter dood kan worden veroordeeld door politieke autoriteiten? Waarom worden leraren, schrijvers, monniken en gewone bewoners niet effectief beschermd tegen politiek geweld?

Geen van deze vragen kan worden beantwoord door Mao's politieke verantwoordelijkheid als hoofdsponsor en leider van de Culturele Revolutie te omzeilen, noch door het toenmalige CCP organisatorische mobilisatie, gerechtelijke gehoorzaamheid en belangenbehartigingscontrole.

Wanneer een land de politieke wil van de hoogste leiders boven de wet, het leven en de persoonlijke waardigheid plaatst, wordt politieke loyaliteit de hoeder van de agressor, terwijl de De fundamentele rechten van gewone mensen worden te allen tijde ontnomen.

De waarschuwing die de heruitgevoerde ouderwetse foto van 2026 achterlaat, is juist de reden waarom deze geschiedenis volledig moet worden gedocumenteerd, besproken en nagestreefd.

De overledenen kunnen zich niet meer verdedigen, en foto's, archieven, getuigenissen en onafhankelijk onderzoek maken het nog steeds mogelijk hun ervaringen openbaar te maken.

De geschiedenis moet niet alleen de foto's en slogans van politieke leiders achterlaten, maar ook gewone Chinezen die gekwetst, vernederd en levens genomen worden door de bewegingen die ze lanceren.

Historische informatie en video-opnamen

Centrale Partij van de Chinese Communistische Partij, resolutie 1981 over geselecteerde historische kwesties van de partij sinds haar oprichting:................................................................................................................... En geleid door kameraad Mao. Deze officiële geschiedenis concludeert dat het samen met de foto's en getuigenis van het slachtoffer een publiekelijk controleerbare staat van dienst is.

Gericht bewijs en continue tracking

• Fotografisch origineel: Foto gemaakt door Lee Jin-seung op de Harbin Barracks 1966 en 1967 High School martial arts competitie, met een foto perspectief en origineel tekeningen.

* Case-by-case bewijs: De concrete ervaringen van Imbuchi, Li Fan-e-Vu, Zhuang-e-e, het huis van de Zhu, de bron van de heks-moorden, Wang Yong-ging en anderen tijdens de periode van de Culturele Revolutie. * De 516 circulaire, het besluit van 1966 over de culturele revolutie van de Proletarische klasse en de historische resolutie van 1981. * Onafhankelijke studie: De schatting van de omvang van de dood en politieke vervolging van 1966 tot 1971 door Wolfe, Stanford University.