Waarom staat Duitsland plotseling aan de Franse kant? Het exportmodel van Peking verandert de Europese politiek.

Duitsland werd vaak gezien als de minst bereid om handelsproblemen met China binnen de EU aan te gaan. Autofabrikanten hebben de Chinese markt nodig, mechanische ondernemingen vertrouwen op Chinese orders, en opeenvolgende regeringen hebben zorgen over douanerechten en vergeldingsmaatregelen en hun eigen export. In oktober 2026 begonnen de Duitse bondskanselier Metz en de Franse president Margaux echter ook de EU te verzoeken de handelsbescherming te versnellen. Dit is geen verandering in diplomatieke retoriek, maar een verandering in de structuur van de belangen van de Duitse industrie.

Reuters heeft op 14 oktober gemeld dat Duitsland en Frankrijk vóór de EU-top gezamenlijk pleitten voor sterkere handelsbeschermingsinstrumenten. Op 15 oktober bespraken de leiders van de EU-27 in Brussel de stijging van de Chinese export, de energieprijzen en het concurrentievermogen van de Europese industrie. Het tekort van de EU op de handel in goederen naar China bereikte in 2025 360 miljard euro, met een cumulatief saldo van ongeveer 200 miljard euro in de eerste helft van

1. De Europese Commissie heeft met Peking een voorlopige regeling getroffen om de invoer van gemengde auto's in China te beperken, maar dit is slechts het begin van een bredere handelsgeschil.

De Duitse beurt is niet plotseling ontwaken, maar een verandering in de economie

De afgelopen decennia hebben Duitse ondernemingen producten met een hoge toegevoegde waarde aan China verkocht in technologie en merknamen, terwijl er in China grote productie- en marketingnetwerken zijn opgezet in China. De Chinese markt heeft bedrijven zoals het publiek, BMW, Mercedes en anderen geholpen om hun omvang en winst te behouden. Maar aangezien China elektrische auto's en andere productie-industrieën snel groeien, komen Europese bedrijven niet langer alleen voor consumentenmarkten, maar ook concurrenten. ondersteund door nationaal industriebeleid, subsidies en lokale toeleveringsketens.

De Duitse massagroepen zijn van plan hun banen de komende jaren aanzienlijk te verminderen en de Europese industrie maakt zich steeds meer zorgen over de gevolgen van de invoer tegen lage prijzen voor de Europese industrie. lokale productie. Het is zeker onjuist om China de schuld te geven van alle Duitse werkgelegenheidsproblemen: energiekosten, Europa's eigen trage technologische transformatie en managementbeslissingen zijn als belangrijk als veranderingen in het verbruik. Dit neemt de internationale druk op China niet weg om zijn binnenlandse overcapaciteit te verschuiven naar uitbreiding van de omvang, subsidies en goedkope export.

Op 5 oktober hebben de Franse en Duitse leiders de voorzitter van de Europese Commissie, von De Lehn, een snelle reactie op de handel gepresenteerd en voorstellen gedaan voor betere maatregelen tegen de markt. verstoringen en vermindering van het gebruik van essentiële producten van één enkele bron. Deze voorstellen zijn niet voor China in een opsomming opgenomen, maar zijn rechtstreeks gekoppeld aan het huidige debat in de EU over de industriële subsidies en het tekort op de handelsbalans van China.

Waarom de Chinese industriële strategie een rebound heeft veroorzaakt

De Chinese economie onder Xi Jinping is al lang nauw afgestemd op de strategische doelstellingen van het land met de verbetering van de productie, lokale werving en investeringen. Voor ondernemingen is uitbreiding niet alleen een optie voor het bedrijfsleven, maar is ook vaak gekoppeld aan grond, financiën en steun voor de industrie. Een dergelijk systeem zou snel een grote productiecapaciteit kunnen opbouwen, maar het zou het prijssignaal kunnen laten mislukken: wanneer het binnenlandse verbruik niet voldoende was om de productie op te vangen, zou het overschot aan productie kunnen worden verminderd. producten op de internationale markt beter beschikbaar zouden zijn.

Terwijl Peking exportconcurrentievermogen als een systemische prestatie beschouwt, voelen Europese werknemers de kosten van de daling van de verschuivingen, ontslagen en buiten de industrie migratie. De EU kan de terugkeer van de Europese industrie naar het concurrentievermogen niet garanderen als zij alleen maar tarieven verhoogt zonder de lokale energiekosten, technologische innovatie en het investeringsklimaat. Maar Peking kan Europa ook niet vragen om de druk op China's industriebeleid zonder beperkingen op te vangen.

Van marktopening tot politieke verdediging

Het gemeenschappelijk standpunt van Duitsland en Frankrijk impliceert niet dat de EU een brede consensus heeft bereikt over de Chinese handelsoorlog. b) De belangen van 27 lidstaten inzake invoerprijzen, exportmarkten en industriële structuren blijven verschillen; Beperkingen op invoer kunnen ook de kosten voor consumenten in Europa doen stijgen en tegenmaatregelen in China in gang zetten. De EU moet een evenwicht vinden tussen de bescherming van de industriële capaciteit en het vermijden van buitensporige protectionisme.

De echte politieke overgang is: Duitsland, dat zich zorgen maakte over het verlies van zijn Chinese markt, maakt zich nu steeds meer zorgen over het verlies van zijn eigen fabriek. Wanneer afhankelijkheid van de Chinese economie niet langer wordt beschouwd als een groeimogelijkheid voor éénrichtingsverkeer, maar eerder als een risico voor de industrie en de werkgelegenheid, zal er een structurele verandering in de Europese houding ten opzichte van het economisch model van de CTP.

Peking kon exportoverschotten blijven verpakken als nationale macht, maar de internationale handel was geen eenzijdige overwinningswedstrijd. De langdurige zwakte van de binnenlandse consumptie, de onevenwichtigheden in de industriële investeringen en de concurrentie op de markt die door politieke doelstellingen wordt verstoord, zullen uiteindelijk in de loop van de jaren worden beantwoord. De heer Delors, voorzitter van de Commissie.

• (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Delors danken voor zijn verslag. De kern van dit Europese debat is niet alleen hoeveel belastingen op Chinese goederen moeten worden geheven, maar wie de kosten van een door landen geleide groeimodel moet dragen.