Eerste eilandketen is niet langer slechts een kaartconcept: Wu waarschuwt China voor militaire oefeningen, maritieme politie en juridische oorlogen als een expansiefront

De secretaris-generaal van de Nationale Veiligheidsraad van Taiwan, Wu Qing, zei op 9 september in de Taipei Security Dialogue 2026 dat de Eerste eilandketen de voorhoede van de Chinese expansie is geworden en dat Taiwan het middelpunt is van voortdurende onderdrukking door Beijing. Hij noemde geen enkele militaire indicator, maar een reeks tegelijkertijd werkende drukinstrumenten: militaire oefeningen van hoge intensiteit van de Bevrijdingsmacht, maritieme politie en onderzoeksvaartuigen in de grijze zone, onderzeese kabels en incidenten in eilandwateren, en de bevordering van de juridische en diplomatieke strijd met behulp van het "one-in-one-principe". Als we deze acties apart bekijken, lijken ze op een reeks lokale wrijvingen

De eerste eilandketen verandert van geografische naamlijn in realiteit

De zogenaamde Eerste eilandketen, die zich uitstrekt van de Japanse eilanden en de Oekraïense eilanden via Taiwan tot de Filippijnen, is een belangrijk geografisch kader voor de langdurige discussies tussen de Verenigde Staten en hun bondgenoten over de veiligheid in de Westelijke Stille Oceaan.

De Chinese marine-activiteiten beperken zich niet langer tot de kust, maar breiden zich simultaan uit in de Japanse Zee, de Zuidelijke Zee, de Straat van Taiwan en de Westelijke Stille Oceaan. Dit maakt het Taiwan-probleem niet langer alleen een lokaal conflictrisico tussen de twee kustlijnen, maar een directe verbinding met de veiligheid van Japan, de Filipijnen en de Verenigde Staten.

De werkelijke strategische waarde van de Eerste Eilandketen ligt niet in het schetsen van een lijn op de kaart, maar in wie de havens, straatjes, luchtruim, communicatie en voedingsknooppunten op die lijn kunnen controleren in het geval van een crisis.

Het meest effectieve instrument van Beijing is niet noodzakelijkerwijs de marine, maar de voortdurende druk onder de drempel van oorlog.

De grote militaire oefeningen van de Bevrijdingsmacht zijn het gemakkelijkst om de schermen aan te trekken, maar de dagelijkse veiligheidsomstandigheden veranderen in feite vaak door de maritieme politie, onderzoeksvaartuigen, drones en wettelijke regels. Wu noemde dat de Chinese maritieme politie zeer gewapend is en wordt gebruikt voor expansieoperaties onder de drempel van de oorlog. Er zijn soortgelijke patronen in de omgeving van Taiwan, Fiji en de Zuidelijke Zee: geen oorlogsverklaring, maar een voortdurende uitbreiding van het bestaan; onofficiële blokkades, maar voortdurende tests van navigatie en handhaving van de grenzen.

Dit model heeft ten minste vier niveaus van druk tegelijkertijd:

• Militair niveau: militaire vliegtuigen, oorlogsschepen en oefeningen vergroten de onzekerheid van het "doen van oorlog"
• wetshandhavingslaag: de maritieme politie heeft een langdurige aanwezigheid in de naam van de uitvoering van de administratieve wetgeving;
• juridisch niveau: de juridische beweringen worden gevormd door middel van binnenlandse wetgeving, kaarten en "Een-Chinese" verhalen;
• diplomatieke laag: de internationale betrokkenheid van Taiwan wordt onderdrukt en wordt op instellingen van derde landen geformuleerd en beleid onder druk gezet.

Het echte doel is om ‘abnormaal’ tot ‘normaal’ te maken.

De strategische geduld van Peking komt tot uiting in het feit dat het niet alle doelstellingen in één keer hoeft te bereiken. Militaire vliegtuigen die de Middellandse Straat oversteken, worden als een crisis beschouwd; als ze zich jarenlang voortdurend voordoen, worden ze geleidelijk als dagelijks beschouwd door de buitenwereld. Maritieme politie komt in gevoelige wateren, militaire schepen omzeilen en drones naderen het eiland, en kan ook door frequentie het oorspronkelijk onaanvaardbare gedrag geleidelijk normaliseren.

Dit is de moeilijkste plek om te reageren op de grijze zone strategie. Democratieën hebben vaak een duidelijke rode lijn voor oorlog, maar het is moeilijker om even duidelijk te reageren op de druk die tientallen meters per dag naar voren gaat. Iedere afzonderlijke gebeurtenis lijkt onvoldoende om te escaleren, maar de cumulatieve resultaten kunnen de situatie aanzienlijk veranderen.

"Collectieve afschrikking is geen slogan, maar om Beijing niet afzonderlijk te laten drukken."

De logica van de realiteit is duidelijk: Taiwan wordt afzonderlijk geconfronteerd met China, Japan behandelt de druk in de Oostzee afzonderlijk en de Filipijnen behandelen de wrijving in de Zuidelijke Zee afzonderlijk, het is ook gemakkelijk om afzonderlijk te worden beheerd door Beijing.

Maar collectieve afschrikking heeft ook risico’s. Als landen alleen in een verklaring hun solidariteit benadrukken en de kosten niet willen dragen in een crisis, kunnen ze Beijing een verkeerd signaal geven. Echt geloofwaardige afschrikking vereist zichtbare vermogens, waaronder munitievoorraden, onbemande systemen, gedecentraliseerde bases, coördinatie van de wetshandhaving op zee, communicatiebestendigheid en politieke besluitvormingsmechanismen.

Taiwan mag niet alleen op bondgenoten wachten, maar moet zichzelf ook tot een doelwit maken dat moeilijk te dwingen is.

“De overgave is geen optie” is de meest duidelijke politieke uitdrukking in de toespraak van Wu, maar de wil om te verdedigen moet uiteindelijk worden geïmplementeerd in het systeem en de middelen. Taiwan heeft de afgelopen jaren de nationale defensiebudgetten verhoogd, drones ontwikkeld, reserve mobilisatie en energieresistentie versterkt, is een poging om Beijing te maken met hogere onzekerheidskosten.

Focus China is van mening dat het teken dat de eerste eilandketen echt in een gevaarlijke fase is gekomen, niet het plotselinge uitbreken van een oorlog op een dag is, maar militaire, maritieme, juridische en informatiedruk zijn geïntegreerd in beleidsinstrumenten die langdurig kunnen worden gebruikt. Als democratische landen elke militaire oefening, elke maritieme interventie en elke juridische verklaring afzonderlijk behandelen, is het gemakkelijk om de strategische resultaten van deze acties te missen die gezamenlijk zijn gericht.

Beijing probeert te bewijzen dat de tijd aan zijn zijde staat en Taiwan en zijn partners moeten bewijzen dat voortdurende druk niet automatisch in ruil komt voor politieke concessies. De sleutel tot afschrikking is niet om de oorlog dichterbij te laten lijken, maar om het leiderschap van de CCP ervan te laten geloven dat het niet mogelijk is om de situatie te veranderen met lage kosten, of het nu gaat om oorlogsschepen, maritieme politie of juridische oorlog.