Frankrijk, Italië en de EU beperken de invoer van chemische kunststoffen: Duitse houding is ontspannen, Chinese druk op overcapaciteit nadert nieuwe verdedigingslijnen

De Europese verdediging van de Chinese industriële productiecapaciteit verspreidt zich van elektrische auto's en staal naar een bredere reeks basischemicaliën.Reuters citeerde op 10 september bronnen die berichtten dat Frankrijk en Italië EU-garanties voor bepaalde chemische en kunststofproducten aanmoedigen, en dat Duitsland waarschijnlijk ook zal steunen.Als de alliantie uiteindelijk tot stand komt, betekent dit dat de reactie van Europa op de toename van de invoer van land-tot-land antidumpingonderzoeken naar industriële beschermingsinstrumenten verandert die een breder productbereik kunnen omvatten.

"De doorbraak is niet in Frankrijk, maar in Duitsland"

Frankrijk en Italië pleiten al lang voor een meer actieve verdediging van de Europese Unie tegen de wereldwijde overcapaciteit van de industrie. Duitsland heeft een van de grootste chemische industrieën in Europa en is sterk afhankelijk van de export en de Chinese markten, dus in het verleden was het vaak voorzichtiger over handelsbeperkingen met China dan Parijs.

Frankrijk, Italië en Duitsland, die waarschijnlijk tot de discussie zouden willen toetreden, willen de beschermingsmaatregelen tegen de invoer van chemische producten en kunststoffen bevorderen. Als de drie landen een gemeenschappelijk standpunt zouden aannemen, zouden ze niet alleen meer stemmen voor Duitsland, maar ook de oorspronkelijke verschillen tussen het zuiden en het noorden tussen het beschermen van de industrie en het handhaven van de open handel in de EU opnieuw combineren.

De druk van de Europese industrie komt niet alleen van de invoer. Energieprijzen, zwakke vraag, investeringskosten en wereldwijde productiecapaciteit drukken samen op de Europese productiebasis.BASF Duitsland, gevestigd in de haven van Ludwig, is een van de vertegenwoordigers van de grootte en de dichtheid van de chemische industrie in Europa; elke verandering in de structuur van de invoer van chemische producten wordt voortgezet langs de automotive, bouw-, verf-, plastic- en nieuwe energievoorzieningsketens.

"Garantiemaatregelen" breder dan anti-dumping: je hoeft niet eerst te bewijzen dat Chinese bedrijven dumping

De officiële verklaring van de Europese Commissie over de beschermingsmaatregelenDit instrument verschilt van anti-dumping en anti-subsidie.De kern van het initiëren van beschermingsmaatregelen is niet het bewijzen van oneerlijke handel in een land van uitvoer, maar het bewijzen van een aanzienlijke toename van de invoer en het veroorzaken of bedreigen van ernstige schade aan de EU-industrie.

De Europese Commissie beschrijft de beschermingsmaatregelen als een instrument om de getroffen industrie een tijdelijke ademruimte te geven om zich aan te passen aan de nieuwe concurrentieomstandigheden na de toename van de invoer.

Dit onderscheid is cruciaal. antidumping is meestal gericht op specifieke landen en ondernemingen en vereist een onderzoek naar de vraag of de prijzen lager zijn dan de normale waarde; waarborgen zijn in principe gericht op alle bronnen van invoer en kunnen in de vorm van tariefcontingenten, aanvullende tarieven, minimumprijzen of kwantitatieve beperkingen worden genomen.

Dus zelfs als deze politieke boost voornamelijk voortkomt uit bezorgdheid over de overcapaciteit van de Chinese industrie, is de uiteindelijke juridische maatregel niet noodzakelijkerwijs eenvoudig te schrijven als "beperk China alleen". Het politieke doelwit kan China zijn, maar het juridische ontwerp kan de wereldwijde invoer dekken. Dit betekent ook dat Europese downstreambedrijven en andere handelspartners ook kosten kunnen dragen.

De Chinese factoren hebben de logica van "invoermonitoring" in Europa opgenomen.

De Europese Commissie heeft in juli van dit jaar een verhoging van de "importeerde regenhorloge" uitgelegdDe druk die Europa momenteel ondergaat, is een verschuiving van de handel als gevolg van tarieven naar de langetermijngroei van de invoer als gevolg van de wereldwijde overcapaciteit van de industrie.De Commissie wijst in het bijzonder erop dat deze overcapaciteit vaak wordt aangedreven door nationale beleidsmaatregelen en ondersteunende maatregelen en de Europese industriële productie kan beïnvloeden.

In de chemische industrie is al een aantal handelsverdedigingsacties tegen China uitgevoerd.In juli 2025 zal de Europese Unie antidumpingrechten opleggen op oxiderende residuen uit China, Taiwan en Thailand.Het belastingtarief in China bedraagt 17,3 tot 33 procent.In juni 2026 heeft de Europese Unie definitieve antidumpingrechten ingesteld op 1,4-tin-diol uit China, Saoedi-Arabië en de Verenigde Staten.Het belastingtarief in China bedraagt tussen 105,6 en 113,7 procent.

Deze gevallen tonen aan dat Europa in september niet plotseling chemische invoer heeft ontdekt. De nieuwe veranderingen zijn de lidstaten die beginnen te bespreken of ze de industriële druk achter een antidumpingzaak kunnen vergroten tot een breder scala aan waarborgen.

Van elektrische auto's tot chemicaliën, Europa herdefineert de grenzen van "economische veiligheid"

De voorzichtigheid van Duitsland met betrekking tot de tarieven op elektrische voertuigen in China weerspiegelt de diepe afhankelijkheid van de auto-industrie van de Chinese markt.De chemische industrie is echter anders: Europa heeft zowel goedkope grondstoffen nodig om zijn concurrentievermogen naar beneden te behouden als de zorgen dat de binnenlandse basiscapaciteit zich blijft terugtrekken onder dubbel druk van de energiekosten en de invoer.

Dit vormt een moeilijk te vermijden politieke contradictie: beperkingen op invoer kunnen Europese producenten meer prijs- en capaciteitsruimte geven, maar kunnen de investeringskosten van de auto-, bouw-, verpakkings-, wind- en andere downstream-industrie verhogen; een volledige openheid kan de basiscapaciteit van de binnenlandse chemische industrie verder ondermijnen.

De beschermingsmaatregelen zijn dus niet alleen een handelsconflict, maar Europa is het antwoord op een grotere vraag van het industriële beleid: * Welke fundamentele industriële capaciteiten moeten in Europa blijven, zelfs als dit hogere kosten kost? *

Het echte punt van de waarneming is of de drie landen de politieke wil kunnen omzetten in een meerderheid in de Europese Unie.

De Europese Unie heeft besloten om nieuwe invoerbeperkingen op te leggen op PET's, oxiderende residuen of glasvezels. Volgens de EU-regels moet de Commissie een onderzoek op basis van bewijsmateriaal starten om aan te tonen dat de invoer toeneemt, ernstige schade of schade dreigt te veroorzaken en dat er een oorzakelijk verband bestaat; de uiteindelijke maatregelen vereisen ook de steun van de lidstaten.

Er zijn ten minste vier punten die de moeite waard zijn om te volgen:

• Of Duitsland officieel bij het Franse en Italiaanse kamp is gekomen;
• Of de Europese Commissie een formeel verzoek van een lidstaat heeft ontvangen en een veiligheidsonderzoek heeft geopend;
• Of het productdeksel eigenlijk slechts een handvol chemische producten bestrijkt of zich uitbreidt tot grotere categorieën kunststoffen en basismaterialen;
• Hoe de EU de politieke doelstellingen en veiligheidsmaatregelen tegenover Chinese overcapaciteit aanpakt die in principe van toepassing zijn op wereldwijde invoer.

De veranderingen in het Europese industriebeleid ten opzichte van China zijn niet alleen "meer douanerechten", maar als de lidstaten beginnen te overwegen om de basischemische capaciteit te beschermen door veiligheidsmaatregelen te nemen, wordt de discussie over de vraag of een Chinese onderneming al gedumpt is, naar de hoeveelheid handelskosten die Europa wil in ruil voor de lokale industriële ruimte. Aan welke kant Duitsland uiteindelijk staat, zal beslissen of deze nieuwe verdedigingslijn echt kan worden gevormd.