Taiwan begint met het opstellen van een "lijst van slachtoffers" voor transnationale repressie van de CCP: de politie neemt contact op met mensen met een hoog risico, de herziening van het strafrecht staat op de agenda

Beijing is van mening dat kwesties die verband houden met nationale veiligheid, etnische verdeeldheid en eenheid, de grenzen van de Volksrepubliek China kunnen overschrijden.

Taipei bouwt het tegenovergestelde systeem op: zolang de Chinese staatsmacht de wettelijke grenzen van Taiwan overschrijdt, kan het worden onderworpen aan strafrechtelijke procedures in Taiwan.

Op 11 augustus maakte Taiwan bekend dat een multinational repressieplatform op het niveau van de bestuursleden heeft gevraagd om de wettelijke repressie te bevorderen. De amendementen zijn eerst gericht op het strafrecht, terwijl de politie een lijst heeft opgesteld van mensen die door de CCP kunnen worden onderdrukt en actief contact heeft met personen met een hoog risico.

De Taiwanese mensenrechtenactivist Li Ming-je werd het echte doelwit van dit systeem.

Li heeft de Taiwanese media bevestigd dat de politie direct contact met hem heeft opgebouwd en hem heeft verteld dat hij onmiddellijk kan melden als hij zich in een uitzonderlijke situatie bevindt, zodat de wetshandhaving snel kan ingrijpen.

Het standpunt van de Taiwanese regering is dat de transnationale repressieve acties van de Chinese Communistische Partij tegen Taiwanezen vaak verborgen zijn en dat alleen het vertrouwen op meldingsmechanismen na een traditionele strafzaak onvoldoende is om potentiële doelwitten te beschermen, dus het is noodzakelijk om een vroegtijdig waarschuwings- en contactnetwerk op te zetten voordat het incident plaatsvindt.

De juridische logica van Peking breidt zich in de tegenovergestelde richting uit.

De wet inzake de bevordering van de vooruitgang van de etnische solidariteit, die op 1 juli van dit jaar in werking is getreden, bevat uitdrukkelijk bepalingen betreffende de wettelijke aansprakelijkheid van buitenlandse organisaties en individuen.China's ambtenaren voor diplomatieke en nationale aangelegenheden hebben eerder openlijk een verdediging gegeven voor de toepassing van deze maatregelen buiten het grondgebied, en zeiden dat de betrokken maatregelen in overeenstemming waren met de internationale praktijk en noodzakelijk waren om de eenheid van de natie te behouden.

Het ministerie van Buitenlandse Zaken van Taiwan beschuldigt het systeem openlijk van "lange arm jurisdictie" en transnationale repressie en vraagt de internationale gemeenschap om gezamenlijk te reageren.

Twee posities komen daardoor rechtstreeks in botsing.

Beijing beweert dat de Chinese wetgeving degenen kan vervolgen die in het buitenland beschouwd worden als mensen die de nationale eenheid ondermijnen en de verdeeldheid steunen.

Taipei betoogt dat de uitvoering van deze politieke vervolging door de Chinese overheid op of tegen Taiwanese burgers op zichzelf een grensoverschrijdende repressie zou kunnen vormen die strafrechtelijke tegenslagen vereist.

De sleutel tot dit conflict ligt niet meer in de politieke slogans van de Straat, maar in de meest fundamentele grenzen van de nationale soevereiniteit.

Een regering die kan bepalen wat er op haar grondgebied illegaal is, heeft niet het recht om politieke controle uit te oefenen in een andere jurisdictie.China heeft de afgelopen jaren een toenemend aantal democratische landen ertoe aangespoord transnationale repressie van diplomatieke geschillen naar strafrechtelijke handhaving te verschuiven.

In Taiwan is dit een stapje verder gegaan.

Het is niet langer te wachten tot het slachtoffer zelf op zoek is naar de politie nadat het wordt bedreigd.

De politie is op zoek naar mensen die mogelijk het doelwit zijn.

Dit betekent dat de transnationale repressie van de CCP voor het eerst wordt geconfronteerd met een spiegelreactie: Beijing stelt een doellijst op, democratische samenlevingen stellen een beschermlijst op; Beijing probeert grensoverschrijdende controles uit te breiden en de doelgerichte overheden zijn bereid om hun eigen strafwetten te gebruiken om die controle te blokkeren.

De internationale beginselen die uiteindelijk moeten worden vastgesteld, zijn eigenlijk niet ingewikkeld.

Na het verlaten van het grondgebied dat door een autocratisch regime wordt gecontroleerd, mag men niet blijven leven in angst voor dat regime.