Waarom de sancties van Oekraïne en Iran rechtstreeks verwijzen naar de zwakte van Peking: de Verenigde Staten zetten China's "strategische partnerschap" in financiële kosten

De nieuwe sancties van het Amerikaanse Congres tegen Rusland en Iran, oppervlakkig gericht op Moskou en Teheran, kunnen daadwerkelijk een grotere schok veroorzaken, maar de kosten die derde landen moeten betalen als ze de markt, financiering en afwikkelingskanaal voor beide landen blijven bieden. Luther's programma op 17 september plaatst China in het centrum van deze transmissieketen: als de VS de tarieven en secundaire sancties verder koppelen aan de aankoop van Russische en Iraanse energie, zou Beijing in het verleden afhankelijk zijn van de enorme markten om de energie te absorberen die onder de sancties valt, terwijl de ruimte voor contact met het westerse financiële systeem zo veel mogelijk zou worden gecomprimeerd.

Dit is geen sanctielijst, maar een mechanisme voor het kiezen van kosten.

De belangrijkste kracht van de secundaire sancties is niet dat de Verenigde Staten een Chinese onderneming rechtstreeks kunnen bevelen om de transacties te stoppen, maar dat het de kostenstructuur van de transacties kan veranderen. Bedrijven kunnen nog steeds olie kopen, olie leveren en betalen, maar moeten berekenen wat de andere partij zal verliezen: dollarfinanciering, Amerikaanse klanten, internationale verzekeringen, bankrekeningen, apparatuurvoorziening, zelfs persoonlijke activa en reizen.

Lindsay Graham, die de economische druk op de Russische economie voerde, legde al lang de nadruk op hogere economische kosten voor derde landen die Russische energie blijven kopen. Het Iraanse sanctiesysteem heeft al lang een soortgelijke logica getoond: sancties sluiten niet alleen Iraanse producenten op, maar volgen ook handelaren, scheepseigenaren, verzekeringen, banken en uiteindelijke kopers.

De sleutel die Luther ziet, is dat de "middle zone" die Peking op lange termijn gebruikt, vernauwt

Luther interpreteerde de nieuwe wetgeving als een mogelijkheid om China verder te richten, waarvan de waarde niet alleen erop wijst dat "China Russische en Iraanse olie heeft gekocht", maar een realistische structuur van de buitenlandse strategie van Peking vastlegt: China kan politiek de nadruk leggen op samenwerking met Rusland en Iran, economisch profiteren van de korting op energie en de voorzieningszekerheid, terwijl een groot aantal banken, exportbedrijven en technologiebedrijven blijven afhankelijk van de VS en andere westerse markten.

Deze structuur kon in het verleden functioneren omdat er geen volledige overlapping was tussen politieke allianties, energietransacties en het wereldwijde financiële systeem. Beijing kon ze afzonderlijk behandelen: de buitenlandse sector sprak over "strategische samenwerking", de raffinaderijen berekenden de prijs van de ruwe olie en de bankcompliance probeerde de rode lijn van de Amerikaanse sancties zo direct mogelijk te vermijden.

De echte druk is niet of China het kan kopen, maar wie durft de rekening voor Beijing af te sluiten.

Als de VS de secundaire sancties uitbreiden, kan de ruwe olie zelf de gemakkelijkste oplossing zijn. tankers kunnen de route veranderen, handel kan tussenpersonen vergroten, goederen kunnen de bron opnieuw markeren; het moeilijkste is om internationale financiën en risicobescherming te vervangen.

Een ruwe olie-transactie, van de boot tot de raffinaderij, vereist samenwerking tussen eigenaars van schepen, havens, verzekeringen, financiering, betalingen en afwikkelingen. Elke verdere verdere afwijking van de regeling verhoogt de kosten en juridische risico's. Waar het Amerikaanse beleid echt kan drijven, is dat deze dienstverleners zich afzonderlijk de volgende vraag stellen: is het waard om risico's te nemen voor een transactie tussen China en Rusland om een groter internationaal bedrijf te verliezen?

Dit verklaart ook waarom grote staatsbanken zich volledig anders kunnen gedragen dan lokale raffinaderijen wanneer ze worden geconfronteerd met sancties. Grote internationale banken kunnen het extreme risico niet dragen dat ze worden uitgesloten van het Amerikaanse dollarstelsel, terwijl internationale handelaren of raffinaderijen met een beperkte openheid de druk van sancties kunnen aanvaarden in ruil voor korting op energie en winst. Als de VS het effect van het beleid echt wil verbeteren, zal de nadruk natuurlijk veranderen van "hoe Chinese bedrijven olie kopen" naar "wat voor financiële en logistieke knooppunten de transacties voortzetten".

Behalve de energieprestaties verspreidt Beijing de geopolitieke kosten naar bedrijven

China koopt energie uit Rusland en Iran met duidelijke economische belangen. De levering onder sancties biedt vaak een prijsvoordeel en vermindert tegelijkertijd de afhankelijkheid van Peking van de pro-Amerikaanse olieproducerende landen in het Midden-Oosten en de offshore-energiekanalen.

Maar het probleem is dat de energie-inkomsten van de nationale strategie en het sanctierisico van bedrijven niet altijd door dezelfde entiteit worden afgewikkeld. De centrale overheid kan de nadruk leggen op strategische partnerschappen en kan de banken, raffinaderijen, scheepseigenaren en handelaren die echt geconfronteerd worden met buitenlandse bankrekeningen, risico's op de Amerikaanse dollarrekening en verliezen op de exportmarkten. De Amerikaanse tweede sancties zijn ontworpen om de kloof tussen de nationale strategie en de belangen van bedrijven te benutten.

“Als de tarieven hoger zijn dan de tarieven, is de manier van aanvallen anders.”

Financiële sancties richten zich op transactieknooppunten en hoge tarieven kunnen gericht zijn op exportbelangen als geheel.Als de Verenigde Staten de aankoop van Russische energie koppelen aan sanctionerende tarieven op goederen uit derde landen, kunnen de kosten zich verspreiden van een handvol energiebedrijven naar Chinese exporteurs die niet rechtstreeks verband houden met Russische oliehandel.

Dit zou een complexer beleidsspel kunnen creëren: zou de rente van een raffinaderij de moeite waard zijn om andere industrieën te laten dragen voor hogere kosten op de Amerikaanse markt?

"Deze keten van sancties is een echte test voor de economische duurzaamheid van de betrekkingen tussen China en Rusland.

Beijing benadrukt langetermijnstrategische relaties met Moskou en Teheran, maar de politieke taal kan de balans niet verwijderen.Zolang Chinese bedrijven nog steeds de dollar, de Amerikaanse markt, Europese klanten en het internationale verzekeringsstelsel nodig hebben, hebben de Verenigde Staten een kanaal om externe kosten op te leggen; op zijn beurt, zolang de Chinese markt nog steeds voldoende grote energiebehoeften kan leveren, is het ook moeilijk voor de Verenigde Staten om de inkomsten van Oekraïne volledig te verminderen met alleen sancties.

Het is dus niet eenvoudig om te bepalen welke partij "wint". het is echt de moeite waard om te volgen hoe de sanctiedruk het gedrag verandert: of grote banken zich terugtrekken uit de afwikkeling, of lokale raffinaderijen meer transacties overnemen, of schepen en handelaren vaak subjecten veranderen, of China de afwikkeling van de yuan uitbreidt en of de Verenigde Staten een meer systematische Chinese financiële instelling beginnen te benoemen.

Een van de meest waakzame veranderingen die China in de wetgeving vindt, is dat Washington de geopolitieke keuzes van Peking probeert te veranderen in een kostbare economische verantwoordelijkheid. In het verleden heeft Peking zijn "strategische partnerschap" meer op het vlak van diplomatie en energie kunnen houden; als secundaire sancties en tarieven echt naar de handelsketen van derde landen gaan, zullen de kosten van het ondersteunen van Rusland en Iran steeds moeilijker worden gescheiden van de veiligheid van de Chinese banken, de exportbelangen en de globalisering van bedrijven.

Om te beoordelen of het mechanisme echt is geland, hoeft u niet te wachten op de politieke slogans, maar moet u kijken naar vier soorten veranderingen: of de regels van de Verenigde Staten uitdrukkelijk betrekking hebben op de aankoop van energie van derde landen; of er nieuwe Chinese banken, raffinaderijen, handelaars en scheepseigenaren op de sanctielijst verschijnen; of de afwikkeling van de Yuan en het schaduwschipnetwerk worden uitgebreid; en of grote Chinese financiële instellingen actief zijn in de handel met de gerelateerde transacties.