Amerikaanse "economische isolatie"-operatie begint Chinese financiële keten te bijten: het echte gevaar van het regime van Xi Jinping is niet om minder te kopen van een paar vaten Iraanse olie

De Verenigde Staten zijn bezig met een nieuwe financiële belemmering van Iran, maar als Peking denkt dat dit slechts een nieuwe ronde van sancties is tussen Washington en Teheran, is het waarschijnlijk dat het de ernst van de situatie onderschat.

op 4 september,Het Amerikaanse ministerie van Financiën kondigde sancties aan tegen Turkse Golden Global Yatirim Bankasi en haar twee dochterondernemingen.Het is niet dat een andere buitenlandse bank op de Amerikaanse sanctielijst staat, maar dat het Amerikaanse ministerie van Financiën in een officieel document een zeer politiek gevoelige financieringsroute opschrijft: de bank wordt gebruikt om Iran te helpen de olie-inkomsten van China naar Turkije te verplaatsen en vervolgens door relevante wisselaars om te zetten in contant geld en goud.Reuters meldde dezelfde dag de sancties.. .

Dit betekent dat het Amerikaanse ministerie van Financiën nu niet alleen kijkt naar hoeveel olie Iran verkoopt, maar ook naar wie het koopt, hoe het geld eruit komt, welke banken het overnemen, welke landen de omzetting helpen en welke financiële pijpleiding Iran uiteindelijk de sancties kan omzeilen om geld te verkrijgen.

De eerste dodelijke wond: niet de Iraanse olie, maar de financiële basis van de "sancties" van de Chinese regering

Peking heeft lange tijd energie- en handelsverbindingen met regimes die door de westerse sancties zijn bestreden, zoals Iran en Rusland, en een van de belangrijkste strategische voordelen is het gebruik van de marktruimte die het Westen na zijn terugtrekking heeft achtergelaten om energie te verkrijgen tegen gunstigere prijzen, terwijl de afwikkeling van de Yuan en de invloed van de Chinese financiële instellingen worden uitgebreid.

Voor Xi is het niet alleen commercieel, het dient een grotere strategische visie: om China toe te staan een alternatief netwerk op te bouwen dat buiten het door de Verenigde Staten gedomineerde internationale financiële systeem in staat is energie-import, handelsafwikkeling en geopolitieke partnerschappen te handhaven.

Iran kan de yuan accepteren en Chinese bedrijven kunnen olie kopen die onder sancties valt, maar de Verenigde Staten hebben nog steeds een enorme hefboom voor de handhaving, zolang deze transacties uiteindelijk internationale banken, dollar-accounts, goudmarkten, verzekeringen, scheepvaartfinanciering of waardeveranderingen in financiële centra van derde landen vereisen.

Het signaal uit de Golden Global-zaak is duidelijk: Washington hoeft niet eerst de grootste staatsbank van China aan te pakken. Het kan beginnen bij Turkije, de Verenigde Arabische Emiraten, Hong Kong, Zuidoost-Azië en andere middelste knooppunten om het financiële netwerk in een laag af te breken. Elke knoop die wordt afgesneden, verhoogt de kosten van transacties tussen China en de landen die zijn onderworpen aan sancties; elke verhoging van het risico van een secundaire sanctie leidt tot meer banken, verzekeringsmaatschappijen, eigenaars van schepen en tussenpersonen.

Het uiteindelijke resultaat is niet zo simpel dat het China is verboden om Iraanse olie te kopen, maar het is moeilijker voor China om het te kopen, maar het wordt steeds moeilijker om het geld uit te betalen, maar het wordt steeds moeilijker om het geld te transformeren in een internationaal actief dat Iran echt kan gebruiken.

Tweede slachtoffer: de internationalisering van de RMB zal een wrede realiteit tegenkomen

Peking heeft in de loop der jaren voortdurend gepropageerd voor "de-dollarization", en heeft ook aangetoond dat grensoverschrijdende betalingen van de yuan en de afwikkeling van de eigen valuta in het internationale financiële systeem structurele veranderingen plaatsvinden. maar de Amerikaanse actie blootstelt in feite een vraag die het regime van Xi Jinping niet openlijk wil erkennen: kan de valuta worden afgewisseld, en kan deze valuta mondiale financiële risico's dragen, zijn twee dingen.

De vraag is of een bank nog steeds dollarliquiditeit nodig heeft nadat ze de yuan heeft geaccepteerd; of ze activa in Europa en Amerika nodig heeft; of ze een internationale bank nodig heeft; of ze dollarhandelsfinanciering nodig heeft?

De Verenigde Staten hoeven de wereld niet te bevelen om dollars te gebruiken, ze hoeven alleen maar elke internationale financiële instelling te vragen: Is het niet de moeite waard om de Amerikaanse financiële markten te verliezen om zaken te doen met Iran?

Luther bericht op 4 september en commentaar op de Europese Unie om deel te nemen aan "Operatie economische isolatie"De titel heeft een duidelijk commentaar en kan niet worden gebruikt om te beweren dat Europa en de VS een totale blokkade van het Chinese financiële systeem hebben gevormd. Maar als de VS de EU, het Verenigd Koninkrijk, het financiële centrum van de Golf en andere belangrijke jurisdicties in dezelfde reeks sancties en wetshandhavingssystemen kunnen trekken, zal de jarenlange propaganda van Beijing "de RMB kan zijn bondgenoten helpen om de financiële hegemonie van de VS te omzeilen" een realistische druktest ondergaan.

Beijing vreest het meest niet de sancties zelf, maar de grote Chinese banken beginnen actief te ontsnappen.

Als de Verenigde Staten rechtstreeks sancties opleggen tegen een Chinese kleine handelsmaatschappij, kan Beijing politieke propaganda uitvoeren; als een schaduwtransportmaatschappij wordt gesanctioneerd, kan Beijing ook doorgaan met een shell.

De grote staatsbanken in China zijn geen revolutionaire organisaties, ze zijn in de eerste plaats grote financiële instellingen. Ze hebben dollaractiva, buitenlandse instellingen, internationale klanten, handelsfinancieringsactiviteiten en wereldwijde liquidatiebehoeften. Zodra het Amerikaanse ministerie van Financiën specifieke RMB-accounts, agentenbanken en afwikkelingskanalen met betrekking tot Iran begint te integreren in de wetshandhaving, zal de meest natuurlijke reactie binnen de Chinese financiële instellingen niet politieke uitspraken zijn, maar een grootschalige versterking van de naleving, het verminderen van high-risk transacties, het snijden van tussenpersonen en zelfs het proactief verlaten van gerelateerde activiteiten.

Deze “self-sanctie-effecten” zijn vaak dodelijker dan die van de Verenigde Staten. Omdat Washington slechts een paar typische gevallen moet bestraffen, kan het mogelijk zijn dat honderden financiële instellingen zichzelf terugtrekken. De sancties van Golden Global zijn een openbare demonstratie van deze gevolgen: als een buitenlandse bank wordt geïdentificeerd om Iran te helpen bij het verwerken van geld, loopt het risico dat een transactie niet alleen wordt bevroren, maar direct een belangrijke toegang tot het Amerikaanse financiële systeem verliest.

Als dit model in de toekomst wordt gebruikt door Chinese kleine en middelgrote banken, financiële instellingen in Hongkong of perifere financiële entiteiten die langdurig risicovolle handelsafwikkelingen dragen, zal Beijing geconfronteerd moeten worden met een zeer realistische contradictie: Xi kan bedrijven vragen om de nationale strategie te ondersteunen, maar kan niet gemakkelijk alle verliezen compenseren die een bank veroorzaakt door het verlies van internationale toegang tot financiën.

De vierde doodsoorzaak: Iran is niet het eindpunt, de Verenigde Staten kunnen een model opbouwen voor financiële operaties tegen de CCP

In april van dit jaar,Het ministerie van Financiën van de Verenigde Staten heeft financiële instellingen specifiek gewaarschuwd voor de risico's van sancties die China's onafhankelijke "Tea Cup" raffinaderij met invoer van Iraanse ruwe olie met zich meebrengt.China koopt in mei ongeveer negentig procent van de Iraanse olie-export.Het Amerikaanse ministerie van Financiën blijft sancties opleggen tegen personen, bedrijven en schepen die betrokken zijn bij de verkoop en transport van Iraanse olie naar China.De nieuwe actie van 4 september toont aan dat de wetshandhavingsketen zich verder uitbreidt van tankstations en raffinaderijen naar banken en de terugstroom van geld.

Als Operation Economic Outcast uiteindelijk zou kunnen aantonen dat de Verenigde Staten de internationale financiële circulatie van een groot land dat onder sancties valt, zouden kunnen onderdrukken door snel oliehandel, schaduwvloot, bankrekeningen, goudwisselaars, offshore bedrijven en derde financiële instellingen te identificeren, dan zou het mechanisme zelf zeer replicatief zijn.

Het is vandaag gericht op Iran en morgen volledig gericht op netwerken die Rusland helpen om de sancties te omzeilen. Op de lange termijn kunnen dezelfde databases, wetshandhavingsmechanismen, financiële inlichtingendiensten en bondgenotencoördinatiesystemen de bestaande infrastructuur van de Verenigde Staten voor het financiële stelsel van China worden als er een grote veiligheidscrisis in de Taipei-zee of een andere grote crisis uitbreekt.

De economie van China is veel groter dan die van Iran, en de Verenigde Staten kunnen het Iraanse model van de totale blokkade van China niet gewoon kopiëren, maar de financiële oorlog vereist nooit een totale blokkade, maar alleen de controle van de belangrijkste knooppunten. Energiebetalingen, US-dollar clearing, scheepvaartverzekering, chips aankoop, cruciale apparatuurfinanciering, offshore-dollarschulden, Hongkong-financieringskanalen en buitenlandse activa, elk knooppunt kan een hefboom worden.

Vijfde slachtoffer: de economische kosten van de zogenaamde "anti-Amerikaanse as" van de CCP kunnen steeds hoger worden

Xi probeerde te bewijzen dat de internationale orde onder leiding van de VS de regimes van Iran, Rusland en andere tegenstanders van Washington niet meer kan isoleren, terwijl China kan vertrouwen op de omvang van de markt, de energiebehoefte, de diplomatieke steun en het RMB-systeem om hen een alternatieve ruimte te bieden.

Maar deze strategie heeft een fundamentele zwakte: Beijing kan handel aanbieden, maar kan niet noodzakelijkerwijs een volledig alternatief bieden voor het wereldwijde financiële systeem van de Verenigde Staten en Europa.Als de landen die met Beijing samenwerken de yuan hebben verkregen en nog steeds de behoefte hebben om USD-prijsapparatuur te importeren, internationale verzekeringen te kopen, wereldwijde financiering te krijgen, de Europese markten te betreden of het internationale bankennetwerk te gebruiken, dan moet het yuan-systeem nog steeds op een of andere manier opnieuw verbinden met het bestaande wereldwijde financiële systeem.

Dit betekent dat de kosten voor Xi’s oprichting van een “anti-sanctie-economische cirkel” steeds hoger zullen stijgen. China zal mogelijk meer kredietrisico’s moeten dragen, meer beleidsleningen moeten verstrekken, de handel in lichte goederen uitbreiden, hypotheekactiva van slechtere kwaliteit moeten accepteren en staatsfinanciële instellingen risico’s moeten dragen die steeds meer normale marktinstellingen niet willen dragen.

Uiteindelijk verdwijnen deze kosten niet voor niets. ze komen in de balans van de staatsbanken van China, gaan in politieke banken, gaan in het financiële systeem en worden uiteindelijk gedragen door de Chinese economie.

Ook de politieke risico’s van Xi Jinping mogen niet worden genegeerd.

In de afgelopen jaren heeft Xi Jinping de financiële veiligheid, de energiezekerheid, de internationalisering van de Yuan en de anti-sanctiecapaciteit allemaal naar het niveau van de nationale veiligheid verhoogd, dus als de Verenigde Staten blijven bewijzen dat het financiële netwerk tussen China en de landen die onder sancties vallen, kan worden geïdentificeerd, gesneden en gestraft, is dit niet alleen een economisch probleem, maar ook een strategisch oordeel van Xi Jinping.

Hij bewees dat China in staat is om op lange termijn te concurreren met de Verenigde Staten, maar als meer en meer Chinese bedrijven zich proactief terugtrekken uit gevoelige transacties om hun buitenlandse activiteiten te beschermen en meer en meer banken weigeren om politiek gunstige en commercieel risicovolle regelingen uit te voeren, zal de zogenaamde "financiële autonomie" een ernstige scheur blootstellen: de CCP kan de interne financiële instellingen beheersen, maar kan het wereldwijde financiële systeem niet bevelen de kosten van de CCP-strategie te dragen.

“De focus op China”

Wat echt zorgwekkend is, is niet welke Turkse banken de VS vandaag hebben gesanctioneerd, maar dat het Amerikaanse ministerie van Financiën openlijk "Iran-olie-inkomsten uit China" heeft opgenomen in wetshandhavingsdocumenten van Operation Economic Outcast en het risico heeft aangekondigd dat buitenlandse financiële instellingen secundaire sancties zullen nemen.

Dit betekent dat alle Chinese banken en bedrijven die nog steeds betrokken zijn bij dergelijke transacties een vroegtijdige waarschuwing worden gestuurd: de Verenigde Staten zijn begonnen met het volgen van geld naar China.

Het is onmogelijk om te beweren dat de Verenigde Staten bereid zijn om grote Chinese banken volledig te sancteren, en zelfs niet om "de dollar en de euro hebben de financiële export van China geblokkeerd" als een feit te schrijven. Maar een echte gevaarlijke trend is ontstaan. Zodra de Verenigde Staten en Europa de financiële inlichtingen, sancties en transnationale handhavingsmechanismen tegen Iran institutionaliseren, wordt het steeds moeilijker om de grijze handel, banken van derde landen, offshore yuan en schaduwfinanciële netwerken die Peking op lange termijn vertrouwt, te verbergen.

Op dat moment is de VS niet langer alleen bezig met de olie-transacties met Iran, maar ook met de vraag of een andere internationale economische orde die Xi probeert op te bouwen, echt kan overleven zonder de financiële infrastructuur van het Westen.

Eenmaal in de kern van het financiële systeem, is de grootste vraag waarschijnlijk niet hoeveel Chinese bedrijven de Verenigde Staten bereid zijn te sancteren, maar de eigen banken en bedrijven in China, die na het zien van de kosten van de dollar en het eurosysteem zijn uitgegooid, nog steeds bereid zijn om te betalen voor zijn geopolitieke strategie.