Van de gevangenis tot de maatschappij in het buitenland: het nationale veiligheidssysteem van Hongkong creëert een 'onbepaalde politieke straf'

De politieke bestraffing in Hongkong ondergaat een waarschuwende verandering: de gevangenisstraf kan eindigen, maar de politieke identiteit die een persoon wordt toegekend door het nationale veiligheidssysteem kan geen duidelijk einde hebben.

Het onderzoek van de Australische SBS op 23 augustus biedt een observatievenster. Hongkongse jongeman Chen Chison werd op 21-jarige leeftijd gearresteerd wegens betrokkenheid bij een studentenorganisatie. De organisatie stuurde snoepjes, wasgoed en andere goederen naar gevangenen die na de protesten in 2019 in de gevangenis zaten, waarbij Hongkong beschuldigde dat de activiteiten werden gebruikt om ondersteunende netwerken tussen gevangenen op te bouwen en anti-regeringsgevoelens op te wekken. Chen Chen werd in september 2021 gearresteerd en vervolgens bijna twee jaar veroordeeld voor het ondermijnen van gerelateerde misdaden. SBS rapporteert dat hij twee jaar na zijn vrijlating nog steeds niet in staat was om een beroep als onderwijzer of verpleegkundige te doen zoals gepland

Als dit alleen wordt begrepen als de moeilijkheid om een voormalig gevangene in dienst te nemen, missen we de werkelijk belangrijke politieke structuur.

Focus China observatie: straf verandert van "tijdige gevangenisstraf" naar "tijdloze identiteitsstraf"

De traditionele strafrechtspraak heeft in principe ten minste één grens: de rechtbank bepaalt de misdaden, veroordeelt de straffen, en na afloop van de gevangenisstraf komt het individu weer in de samenleving.

Het probleem in de gevallen van de Nationale Veiligheid in Hongkong is anders. Wanneer politieke strafregisters de loopbaan van leraren, verpleegkundigen en anderen verder sluiten, eindigt de feitelijke straf niet wanneer de deuren van de gevangenis worden geopend. Een persoon heeft de strafperiode wettelijk voltooid, maar de staat blijft zijn levensmogelijkheden beïnvloeden door toegang tot een beroep, politieke records en sociale labels.

Dit betekent dat het nationale veiligheidssysteem niet alleen een gerechtelijke bestraffing is, maar een langdurige versterking van de politieke identiteit.

Chen beschreef voor SBS dat het na het verlaten van de gevangenis lijkt op een "grotere kooi".De uitdrukking is belangrijk, niet omdat het emotioneel besmettelijk is, maar omdat het nauwkeurig wijst op een systeemverandering in het beheer van de nationale veiligheid in Hongkong: wat echt een afschrikkend effect heeft, hoeft niet alleen jaren in de gevangenis te zijn, maar de hele samenleving te laten weten dat eenmaal door de staat gedefinieerd als een "gevaar voor de nationale veiligheid" politieke actor, zijn onderwijs, carrière en toekomst voortdurend kunnen worden beïnvloed.

Dit is een manier van regeren die effectiever is in autoritair beleid dan een eenvoudige arrestatie.

De overheid hoeft niet elke tegenstander te arresteren, ze hoeft alleen genoeg mensen te laten zien wat de langetermijnkosten zijn van het verzetten tegen politieke macht.

De nationale veiligheidswet verandert niet alleen welke handelingen illegaal zijn, maar ook wie het recht heeft om "vijanden" te definiëren.

Beijing en de regering van Hongkong hebben altijd benadrukt dat de Hong Kong National Security Act is ontworpen om de sociale orde na de politieke onrust van 2019 te herstellen en dat wetshandhavers geen zorgen hoeven te maken.

Maar Focus China is van mening dat het meten van een wet op de nationale veiligheid niet alleen afhankelijk is van de stilte van de straat, maar ook van de nieuwe macht die de overheid krijgt en van de beperkingen die deze macht heeft.

De belangrijkste veranderingen na de tenuitvoerlegging van de Wet op de Nationale Veiligheid in Hongkong zijn dat "nationale veiligheid" het bovenste kader is geworden om politieke activiteiten opnieuw te definiëren.

Het organiseren van niet-officiële primaire verkiezingen kan worden behandeld als een subversieve zaak; het opzetten van politieke organisaties in het buitenland kan worden achtervolgd door de politie van Hongkong; het bieden van ondersteuning aan politieke personen in gevangenschap, maar ook toegang tot het systeem van onderzoeken en veroordelingen in de nationale veiligheid.

De vraag is dus niet meer eenvoudig: "Hong Kong heeft een nationale veiligheidswet".

De werkelijke vraag is: wanneer de heersende macht zelf de verklaring van de nationale veiligheid wordt, wie bepaalt de grens tussen het verzet tegen het overheidsbeleid, het uitdagen van het politieke systeem en het schaden van de natie?

Bij gebrek aan echte politieke concurrentie en effectieve machtsbalans kan de ‘nationale veiligheid’ gemakkelijk worden omgezet van een juridisch instrument om de samenleving te beschermen tot een politiek instrument om de bestaande machtsstructuren te beschermen.

Van Chen tot Liu: dezelfde logica van macht over de grenzen van Hongkong

De ervaring van Chen Chison laat zien dat nationale veiligheidsstraffen de gevangenisgrenzen kunnen overschrijden, terwijl het geval van een andere respondent, Liu Kawon, laat zien dat het ook de geografische grenzen van Hongkong kan overschrijden.

De politie van Hongkong heeft haar in december 2024 aangekondigd als een gezocht onderwerp in een nationale veiligheidszaak. Openbare documenten van de regering van Hongkong bevestigen dat de politie toen een arrestatiebevel had uitgevaardigd tegen zes buitenlandse personen, waaronder Liu Kaiwon, beschuldigd van nationale veiligheidsmisdaden zoals het aanzetten tot splitsing, ondermijnen en samenzweren van buitenlandse of buitenlandse krachten.

SBS rapporteert dat Liu Kaiwon zei dat hij in Londen werd gevolgd en dat hij regelmatig de route moest veranderen en e-mailinbraak probeerde te ondervinden, en dat zijn familieleden die nog in Hongkong waren ook door nationale veiligheidsdiensten werden ondervraagd. Er is momenteel geen openbaar gerechtelijk bewijsmateriaal dat de verantwoordelijkheid werd bevestigd, dus kan niet rechtstreeks worden vastgesteld dat Hongkong of de Chinese overheid het uitvoerde. Maar de Hongkong-politie zocht haar en familieleden in Hongkong werden gecontacteerd door nationale veiligheidsdiensten vormde een andere belangrijke context.

De politie in Hongkong is niet onduidelijk over de achtervolging.

In juli 2025 werd opnieuw door de politie van Hongkong gezocht naar 19 buitenlanders die betrokken waren bij het zogenaamde "Hong Kong Parliament", en werd uitdrukkelijk verwezen naar artikel 38 van de Wet op de Nationale Veiligheid van Hongkong, waarin werd verklaard dat de Wet op de Nationale Veiligheid van toepassing zou blijven, zelfs als de daad buiten Hongkong plaatsvond en de dader geen permanente inwoner van Hongkong was, zolang de betrokken daad gericht was op de speciale zone van Hongkong.

Dit is geen speculatie van de buitenwereld over de wetgeving van Hongkong, maar een door de regering zelf openlijk verklaard wetshandhavingsprincipe.

Focus China oordeelt: het echte gevaar is dat “jurisdictie” en “angst” tegelijkertijd worden uitgebreid

De politie van Hongkong kan het arrestatiebevel niet zelf uitvoeren in de straten van het Verenigd Koninkrijk.

Dat betekent echter niet dat deze bevelen niet realistisch zijn.

Dit kan ten minste vier effecten opleveren.

Ten eerste, het beperken van de internationale reizen van de partijen. Zodra de partijen de rechtsgebieden binnenkomen die met Beijing kunnen samenwerken met de wetshandhaving of deportatie, moeten zij het risico van detentie beoordelen.

De politie van Hongkong heeft in het verleden openlijk gewaarschuwd dat zij de gezochte personen geen financiële of andere bijstand mag verlenen.

Ten derde, de druk over te brengen naar familieleden die nog in Hongkong of het vasteland van China wonen.

Ten vierde, en nog belangrijker: politieke activisten in het buitenland, zelfs in democratische landen, moeten voortdurend nadenken over de volgende maatregelen die Beijing zou kunnen nemen.

Dit is de meest effectieve kant van de transnationale repressie.

Het is niet noodzakelijk dat de Chinese politie echt grensoverschrijdende mensen vasthoudt. Zolang de doelpersoon de manier waarop hij spreekt verandert, de politieke activiteit vermindert, de banden met zijn familie afbreekt of zijn reisroute beperkt, is politieke repressie eigenlijk grensoverschrijdend.

De verantwoordelijkheidsketen van het Hongkongse staatsveiligheidssysteem moet verder oplopen.

Als deze gebeurtenissen alleen worden geschreven als "de politie van Hongkong onderdrukt tegenstanders", is de analyse nog steeds onvolledig.

Het nationale veiligheidssysteem van Hongkong is geen gewoon systeem van lokale politie die zichzelf ontwikkelt.

De Hong Kong National Security Act wordt in 2020 rechtstreeks door Beijing geformuleerd en geïmplementeerd in Hongkong, waarna de Hongkongse politie een nationaal veiligheidsbureau heeft opgericht; de Hongkongse nationale veiligheidsdienst is ook in het kader van de nationale veiligheidsbeheersingsstructuur van Hongkong terechtgekomen.

De aansprakelijkheid kan dus niet beperkt blijven tot een politieagent of een gerechtelijke zaak.

Wie bepaalt welke politieke organisaties in het buitenland een "subversie" vormen? wie goedkeurt wetshandhavingsmaatregelen tegen buitenlandse personen? hoe worden beslissingen en verantwoordelijkheden verdeeld tussen het Hongkongse veiligheidssysteem, de nationale veiligheidspolitie, de juridische afdeling, de commissie van de directeur-generaal en het centrale nationale veiligheidssysteem van Beijing?

Dit is de verantwoordelijkheid die Focus China in de toekomst moet blijven opbouwen.

Want zonder de keten van de macht blijft het nieuws uiteindelijk alleen maar het verhaal van de slachtoffers; het is alleen mogelijk om de slachtoffers te koppelen aan de instellingen, wetten, ambtenaren en bevelen die deze slachtoffers bepalen.

Wat betekent ‘stabiliteit’ eigenlijk?

De regering van Hongkong noemt de situatie na de tenuitvoerlegging van de Nationale Veiligheidswet "door onrust tot heerschappij".

Uit het perspectief van de staatsmacht is dit oordeel niet ongegrond. massale straatprotesten zijn verdwenen, belangrijke democratische organisaties zijn uiteengezet, verschillende onafhankelijke media zijn gesloten, een groot aantal activisten zijn gevangen gezet of verlaten, en de openbare activiteitsruimte van politieke oppositie is aanzienlijk verkleind.

Maar dat onthult ook precies de andere kant van het woord "stabiliteit".

Als de stabiliteit van een samenleving ten koste moet gaan van het vertrek van de oppositie uit het parlement, de sluiting van de media, de gevangenisstraf van politici, de opsporing van buitenlandse tegenstanders en de levenslange politieke record van gewone deelnemers, dan is deze stabiliteit in de eerste plaats een vorm van stabilisatie van de macht en betekent dit niet noodzakelijkerwijs dat de burgerrechten worden gewaarborgd.

De geschiedenis van Chen Chison mag dus niet geschreven worden als het verhaal van een jonge man.

Het lijkt meer op een systeemmodel.

De gevangenis heeft een politieke acteur twee jaar geïsoleerd; het strafrecht blijft zijn beroep beïnvloeden; het nationaal veiligheidssysteem heeft dezelfde politieke logica uitgebreid naar degenen die Hongkong hebben verlaten door buitenlandse zoekopdrachten.

Van gevangenissen tot werkgelegenheid, van Hongkong tot Londen, verschillend op het oppervlak, maar achter dezelfde mechanismen: het door de Communistische Partij gedomineerde nationale veiligheidssysteem breidt de ruimte uit waar politieke loyaliteit kan worden gecensureerd en gestraft.

Dat is waar het nieuws echt de moeite waard is.

De inspectie van het nationale veiligheidssysteem in Hongkong zou niet alleen de vraag moeten stellen of het de straat stil heeft gebracht, maar ook een fundamentele vraag:

Hoe lang kan een regering, in de naam van "nationale veiligheid", de straf voor een politieke tegenstander uitbreiden?

Als het antwoord kan worden uitgebreid van de rechtbank naar het beroep, van de persoon naar de familieleden en van Hongkong naar het buitenland, dan is het niet meer nodig om te worden onderzocht in een bepaald geval van nationale veiligheid, maar de grenzen die het hele machtssysteem vormt.