6 miljard dollar: de kredietverlening in China is bijna gestopt in augustus, waarom geld liever naar staatsschulden stroomt dan naar huishoudens en bedrijven

De Chinese Volksbank heeft op 14 september de financiële gegevens van augustus bekendgemaakt: De nieuwe leningen van RMB slechts 6 miljard per maand, de markt had oorspronkelijk verwacht ongeveer 400 miljard; residentiële leningen bleven dalen en zijn voor de zesde opeenvolgende maand afgenomen. Ondertussen is het banksysteem een groot deel van het geld omgekeerd naar langetermijnobligaties, het rendement van de 10- en 30-jarige staatsobligaties werd gedrukt naar een historisch laag niveau, en de centrale bank begon onderzoek naar de beperking van de bank voor langetermijnobligaties.

Deze drie datasets samen laten de huidige toestand van de Chinese economie beter zien dan welke indicator dan ook: Liquiditeit blijft in het financiële systeem, maar de vraag naar langetermijnleningen in de particuliere sector daalt snel.

* kredietverlies gebeurt wanneer geld niet schaars is*

In januari tot en met augustus bedroeg de Chinese nieuwe lening van RMB 10,44 miljard, minder dan in dezelfde periode van vorig jaar, 13,46 miljard; het saldo van de lening van RMB daalde tot 4,9%, het laagste sinds de statistieken.

In het verleden, toen de Chinese economie daalde, werd het beleid meestal snel versterkt door het banksysteem: kortingen, renteverlagingen, lokale financiering, onroerend goed, infrastructuurleningen, die samen de kredietverhoging bevorderden.

De veranderingen in de residentiële sector zijn vooral zichtbaar. Tijdens de periode waarin de huizenprijzen stijgen, betekent de kredietverhoging de verwachting van waardeverhoging van activa; vandaag de dag, de huizenprijzen dalen, de werkgelegenheid instabiel is en de inkomstenverwachtingen verzwakken, waardoor langetermijnverplichtingen een bron van risico worden.

De kredietverstrekking van het vastgoedtijdperk wordt door bewoners afgesneden

Het Chinese vastgoedmodel is langdurig afhankelijk van vier links die elkaar ondersteunen: landfinanciering levert plaatselijke inkomsten, ontwikkelaars breiden hun schulden uit, banken leveren afschrijvingen en bewoners hypotheken op toekomstige inkomsten aan onroerend goed.

De bewoners zijn nu de eerste die zich terugtrekken, met een daling van de opbrengst en een verzwakking van de consumentenkrediet, wat betekent dat het moeilijk is om de kredietuitbreiding van het verleden te kopiëren, zelfs als de aankoopbeperkingen blijven afnemen, de premie- of subsidiepercentages worden verlaagd. De boekhouding van huishoudens verandert van "verhoging van hefboomwerking" naar "vermindering van beloofde contante zekerheden".

In de tijd van Xi Jinping, de frequente opkomst van de industriële hervorming, de verschuiving van de regelgeving, het risico op onroerend goed en de lokale financiële druk, maakte de particuliere sector meer en meer aandacht voor de onvoorspelbaarheid van het beleid. bedrijfsinvesteringen en huishoudelijke schulden zijn langdurig, en de beleidsbeslissingen zijn zeer geconcentreerd, het ontbreken van een stabiele externe balans, de particuliere sector zal natuurlijk verhogen risicoverlag.

Deze gedragsverandering heeft geen politieke uitdrukking nodig.Als bewoners minder huizen kopen, minder consumentenkredieten lenen en meer spaargeld betalen, is de doeltreffendheid van het macro-beleid veranderd.

Banken vervangen particuliere kredieten door staatsobligaties

Een andere reeks gegevens onthult waar het geld naartoe gaat. Reuters rapporteerde op 14 september dat de People's Bank of China onderzoekt hoe langetermijnobligaties van banken en aandelen van fondsen worden opgenomen in macroprudentiële beoordelingen om de gecentraliseerde toewijzing van financiële instellingen aan langetermijnobligaties te beperken.

Banken kiezen voor lange schulden met een duidelijke assetallocatie logica: als de vraag naar leningen zwakker is, er minder kwaliteitsprojecten zijn en het kredietrisico stijgt, zijn overheidsobligaties veiliger dan nieuwe leningen aan de particuliere sector.

De centrale banken maakten zich dan ook zorgen over de lage rendementen op lange termijn en de risico's van de banken op lange termijn, wat een politieke paradox vormde: de liquiditeit die vrijgegeven werd om de economie te onderdrukken, kreeg niet voldoende privé-krediet in plaats van de afzet van obligaties te verhogen; en de financiële regelgeving moest dit "risico" onderdrukken.

De vraag naar de Chinese economie is veranderd van ‘financieringskosten’ naar ‘risicovrijheid’.

Renteverlagingen kunnen de leningprijzen veranderen, maar kunnen niet bepalen of de inkomsten voor de komende 30 jaar veilig zijn voor de bewoners; politieke leningen kunnen het aanbod verhogen, maar kunnen geen echte bestellingen voor bedrijven creëren.

Dit is de inherente beperking van sterk gecentraliseerde economische governance. De concentratie van macht kan banken, staatsbedrijven en lokale overheden snel in de korte termijn mobiliseren, maar kan ook de impact van beleidswijzigingen op de particuliere sector versterken. De recente jaren van drastische beleidswijzigingen in sectoren zoals vastgoed, internet, onderwijs en platformeconomie herinneren bewoners en bedrijven eraan dat belangrijke regels snel kunnen worden veranderd door politieke beslissingen, terwijl de kosten uiteindelijk door activahouders en exploitanten worden gedragen.

Vandaag de dag hebben de financiële gegevens een zeer duidelijke structuur: banken hebben geld en de bevolking heeft minder geld geleend; bedrijven zijn voorzichtig en kopen schulden; centrale banken beperken de banken om schulden te kopen.

6 miljard dollar is geen geïsoleerd maandelijkse cijfer. Het registreert een verschuiving van het Chinese groeimodel van "onvoldoende kredietuitbreiding" naar "actief vermijden van risico's in de particuliere sector". Voor het Xi Jinping-regime is dit moeilijker te behandelen dan een eenvoudige verhoging van de inzet van geld, omdat vertrouwen geen administratieve middelen is en niet via orders kan worden geconfigureerd.