Een Tibetaan liep 1000 kilometer van het Chinese consulaat naar de Verenigde Naties, en haalde Tibetaanse stemmen neer op Amerikaanse snelwegen.

Eén man, één voet, van Chicago tot New York. De Tibetaanse activist Sonam Dorjee stopte de vrije doorgang niet in een demonstratie, maar trok hem in een politieke route van meer dan 1.400 kilometer: van het Chinese consulaat Generaal in Chicago, in de steden van de centrale west- en oostkust van de Verenigde Staten, praten langs de weg naar het kantoor van de senator, de gemeenschap en de Het publiek is bekend en uiteindelijk naar het hoofdkwartier van de Verenigde Naties in New York.

Op 6 oktober had Sonam 42 opeenvolgende dagen gelopen, met meer dan 1.000 kilometer. Hij gaf aan dat de hele reis naar de Tibetaanse media, Phayul, naar verwachting ongeveer 55 dagen zou duren, met een totale kilometerstand van ongeveer 1.400 tot 1.500 kilometer, en dat het gepland was op 17 oktober te eindigen buiten het hoofdkwartier van de Verenigde Naties in New York.

Demonstreren van een protest in 55 dagen en duizenden persoonlijke gesprekken

De route ging via Indianapolis, Dayton, Columbus, Pittsburgh, Maryland en delen van Virginia, en vervolgens naar Wilmington, Philadelphia, New Jersey en New York.

In tegenstelling tot grote bijeenkomsten is de politieke overdracht over lange afstand niet afhankelijk van de omvang van de bevolking, maar van de herhaalde toetreding tot de lokale samenleving. Sonam verklaarde dat er onderweg meer dan 1000 personen en groepen waren gecontacteerd, dat er accommodatie, voedsel en donaties waren verstrekt en dat voor het eerst, De politieke situatie in Tibet was aan de kant van de weg aan de orde geweest.

Hij breidt ook de reis uit naar het Amerikaanse Congres. Volgens Phayul heeft hij contact opgenomen met ten minste 10 leden van het Amerikaanse Congres of hun kantoren om twee Tibetaanse rekeningen te promoten en zijn verzet tegen China te uiten. Nationale wet inzake eenheid en progress-promotie.

Hij nam de namen van meer dan 170 zelfverbrandende mensen op de snelweg

Sonam wijdde deze reis aan Tibetanen die zich vrij verbrandden en speciaal eerbetoon brachten aan de late Tibetaanse onafhankelijkheidsactivist Lobga Rangzen. De afgelopen tien jaar hebben meer dan 170 Tibetanen geprotesteerd tegen de politieke, religieuze en culturele controle van Tibet door de Chinese regering door zelfimmolatie, zowel binnen als buiten het land.

Deze achtergrond maakt duidelijk dat deze wandeling geen algemene culturele propaganda is. De deelnemers van hun kant trachtten de steden en openbare instellingen van de Verenigde Staten weer individuele ervaringen op te doen die in de Chinese informatieomgeving.

In september werd een andere sessie gehouden, die werd gewijd aan de herdenking van Lobga Rangzen, buiten het hoofdkwartier van de Verenigde Naties in New York. Sonam koos ervoor om zijn doel te bereiken in hetzelfde internationale orgaan, waarbij deze individuele actie gekoppeld werd aan het bredere Tibetaanse transnationale initiatief.

Het Chinese consulaat van de Verenigde Naties is zelf een politieke weg

Het begin en het einde van de route is duidelijk symbolisch: het Chinese consulaat vertegenwoordigt de staatsmacht die werd geprotesteerd, terwijl de Verenigde Naties de internationale publieke agenda die Tibetaanse activisten proberen binnen te komen. De halve kilometer is 1400 km lang en bestaat uit het United States Office of Local Society en parlementariërs.

Peking heeft het vraagstuk Tibet al lang gedefinieerd als binnenlandse aangelegenheden van China en heeft dit behandeld in het kader van soevereiniteit, contra-sepsis en nationale eenheid. De Tibetaanse beweging in ballingschap heeft precies het tegenovergestelde pad gekozen: de kwestie van godsdienstvrijheid, taal, politieke expressie en cultureel overleven op een De Commissie heeft de Chinese overheid verzocht om een nieuw onderzoek naar de gevolgen van de invoer van de VRC uit China.

De kracht van lange afstand is niet dat het beleid onmiddellijk kan veranderen, maar dat het een kwestie dwingt die anders gemakkelijk uit het internationale nieuws zou worden geduwd. Fietsen om nieuwe straten, steden en kantoren te betreden. Elke dag, de reis herschept publiek contact.

Wat eigenlijk schaars is, is geen groot protest, maar een kwestie van het in leven houden van de zaak.

De aandacht van de internationale gemeenschap voor de mensenrechten in China wordt vaak gekenmerkt door een duidelijke nieuwscyclus: grote arrestaties, conferenties van de Verenigde Naties en de opkomst van hitte tijdens bezoeken van leiders, gevolgd door een snelle terugtrekking. Dit geldt met name voor Tibet, waar onafhankelijke interviews aan strenge beperkingen worden onderworpen en waar een groot aantal gevallen geen duurzame toegang tot de mondiale markt heeft. media.

De Vrijheid van Sonam maart koos ervoor om zijn lichaam en tijd te gebruiken om dit mechanisme van verdwijning te confronteren. 42 dagen meer dan 1.000 kilometer is geen beleidsresultaat en kan institutionele diplomatieke druk niet vervangen, maar het maakt een politieke claim tot een realiteit die voortdurend wordt zichtbaar in samenlevingen langs de weg.

Toen hij uiteindelijk het hoofdkwartier van de Verenigde Naties in New York benaderde, was de echte vraag die deze operatie aan de dag legde niet..hoe ver is er gegaan," maar hoe ver de politieke stem van de De Tibetanen moeten de internationale gemeenschap in het oog houden, gezien de voortdurende ruimtevergroting in China.