De "Tibet" van Shangri La is een toeristische handelswaar: religie is beperkt, en de kleding, kloosters en trombones worden gebruikt als een kartonnen uitzicht.

In Yunan Shangri-la kunnen toeristen een collectie kleding huren,..hogeland make-up maken, een foto maken voor het klooster, of korte video's maken rond grote trans-clares. , een Tibetaanse stad, omwikkeld door de Chinese regering als "Shangri" La, toont een zeer expireerbare Tibetaanse cultuur: kleding, architectuur, zang en dans en religieuze symbolen worden bewaard in grote aantallen De religieuze autoriteit, linguïstische transmissie en politiek geheugen achter deze symbolen zijn onderworpen aan strengere controle.

Dit contrast is niet alleen een toeristische ontwikkeling om traditie te vernietigen. Het is meer een door de staat geleide culturele filter: delen die consumptie kunnen bevorderen, nationale eenheid kunnen vormen en worden aangemoedigd om zonder politiek conflict te worden vergroot; De mogelijkheden voor onafhankelijk religieus gezag, een intergenerationele taalgemeenschap of delen die geassocieerd zijn met de Dalai Lama zijn beperkt tot een smallere ruimte.

De Song Zan bos Tempel is een van de twee meest zichtbare locaties van deze dubbele structuur. Het blijft het Tibetaanse boeddhistische klooster en een van de belangrijkste toeristische bestemmingen voor Shangri-la. Toeristen kopen tickets, komen het uitzicht gebied met de auto, filmen de monniken en het gouden dak, en kloosters worden belangrijke troeven in de lokale toeristische economie; Tegelijkertijd heeft de Chinese regering haar administratieve, patriottische en politieke beoordeling van Tibetaanse boeddhistische kloosters voortdurend geïntensiveerd en de mate waarin de De religieuze activiteiten kunnen worden gehandhaafd, afhankelijk van de vraag of zij aan de grenzen van de staat voldoen.

Hoewel de ontwikkeling van het toerisme inkomsten, wegen, hotels en werkgelegenheid oplevert, zijn de Tibetanen die verslag uitbrengen over het bezoek bezorgd over het feit dat de jongere generatie steeds meer vertrouwd met..hoe te de Tibetaanse cultuur te doen aan toeristen, en is steeds minder gebruik van Tibetaans of begrip van het traditionele religieuze leven. Cultuur verdwijnt dus niet plotseling, maar verandert in gebruik: van een levensstijl binnen de gemeenschap tot een product voor externe consumenten.

Dit is het meest verwaarloosde aspect van het assimilatiebeleid. Een regering hoeft niet alle nationale kleding en tempels te verbieden om de culturele autonomie van een gemeenschap te verzwakken. Het is perfect in staat om een groot aantal visuele symbolen te behouden en zelfs te investeren in de renovatie van het landschap, zolang het recht op onderwijs, taal, religie leiderschap en historische interpretatie blijven stevig in handen van de staat. Als gevolg daarvan zien toeristen steeds meer..Tibetaanse elementen.. en de Tibetanen zelf beslissen wat deze elementen betekenen, en de ruimte wordt steeds kleiner.

Shangri-la is zelf het product van dergelijk narratieve werk. De oorspronkelijke naam van Mid-China werd veranderd in Shangri La Het werd dan een venster voor Chinese toeristen om de "verborgen ervaring" te consumeren zonder de Tibet Autonome Regio binnen te hoeven gaan, en maakte het voor lokale overheden gemakkelijker om de nationale cultuur te integreren in een verenigde toeristische industrie en een beschrijving van de nationale identiteit.

Het officiële nationale beleid in Peking benadrukt het bewustzijn van de Chinese nationale gemeenschap en vereist dat onderwijs, religieuze en culturele communicatie de eenheid van het land. Dit beleid komt niet altijd voor in de vorm van sloop of verbod. In Shangri-la kan het worden uitgedrukt als een andere zachte kracht: de jurk is zeer fris, de kloosters blijven prachtig, en de trans-clausule is bewegend, maar de geschiedenis van welke wordt gesproken, welke religieuze autoriteit wordt erkend, en welke taal wordt gebruikt door de volgende generatie, wordt niet bepaald door de gezichtsboom in het landschap.

Shangri-la levert vandaag een politieke steekproef die geïdentificeerd moet worden. De handel in cultuur is op zich geen vervolging, en het toerisme verbetert wel veel gezinsinkomens; Het probleem is dat wanneer de staat onderwijs, religieuze organisaties en historische verhalen controleert, commerciële welvaart in plaats daarvan een..cultuur nog steeds bloeiend kan worden Het is een gigantisch verschijnsel dat de culturele autonomie die steeds kleiner wordt, verhult.

De toeristen namen een prachtige set foto's. De vraag van de ware aanwezigheid is: hoeveel ruimte is er nog over als een leven dat Tibetanen zelf definiëren en erven wanneer de Tibetaanse cultuur steeds meer en veilig aanwezig is in een landschap.