"Als het niet ik was, dan was het de volgende keer ik": hoe een publieksbalk een gemeenschappelijke herinnering achterlaat aan het nultijdperk

Op 18 september was het vierde verjaardag van het ongeluk met de vervoersbus in Guizhou. Drie dagen later verscheen er op het X-platform een oude foto: op de publieksbalk van de wijk stonden meerdere witte papieren en in de middenlijn stond het meest opvallend: "Als het niet ik was, dan was het de volgende keer ik."

De foto zelf geeft geen specifieke datum en plaats aan, maar de tekst wijst de tijd naar het einde van 2022: iemand schrijft dat de overbrenging van Guizhou aan de zijkant van de bus, iemand schrijft dat de "11-24" -branden in Urumqi, iemand schrijft dat er maanden geen inkomsten zijn, niet in staat om een tas te kopen, iemand schrijft herhaaldelijk "ik"; twee andere papieren schrijven "stilte voor de slachtoffers van de 11-24-branden in Urumqi" en "Beter pijn, niet vervelen".

Het ‘ik’ verbindt onafhankelijke gebeurtenissen tot een lijn.

In de ochtend van 18 september 2022Een van de 47 mensen in de auto, 27 doden en 20 gewonden. Financieel nieuws bevestigde toen dat de passagiers waren de passagiers van de epidemie; de officiële dienst van Guiyang later op de hoogte,Het voertuig vertrekt om 0u10 in de ochtend, het ongeluk gebeurde om 2u40u.. .

Het ongeval zelf is een verkeersongeval, maar het is snel een nationaal opiniegebeurtenis geworden omdat passagiers geen gewone nachtreizigers zijn, maar mensen die geconcentreerd worden onder het epidemiepreventiecontrole-systeem. Mensen vragen niet alleen over rijden en wegen, maar ook: waarom er 's nachts over de regio moet worden getransporteerd, wie bepaalt deze regeling en wie is verantwoordelijk voor de veiligheid tijdens het transportproces.

Twee maanden later ontstond er een brand in de wijk Urumqi.Volgens officiële berichten zijn er tien doden en negen gewonden.Hij ontkent ook dat de deuren van het netwerk zijn afgesloten; tegelijkertijd koppelt een groot aantal mensen de branden aan actiebeperkingen die voortvloeien uit langdurige blokkade.Dat meldt Amnesty InternationalDe brand werd vervolgens een van de triggers van de vele protesten, waarbij de deelnemers, naast het gedenken van de slachtoffers, ook de beëindiging van de overmatige blokkering en de censuur van de meningsuiting eisten.

Het "ik" op de publieke balk is precies het veranderen van deze verschillende gebeurtenissen van "anders ongelukken" in een risicovolle ervaring van dezelfde generatie: ik werd overgebracht, ik werd gecontroleerd en mijn inkomsten verloren, en de persoon die niet kon ontsnappen in het vuur was misschien ook ik. Het verwerpt de manier waarop de ramp werd verdeeld in een geïsoleerd nieuwsgebeurtenis.

*Witte papieren komen voor omdat de ruimte voor openbare expressie extreem is verzwakt

Het meest herkenbare symbool van de witte papierbeweging van 2022 is een wit papier dat niets schrijft. De leegte zelf wordt een uitdrukking, omdat elke specifieke tekst duidelijker risico's met zich meebrengt.Dat meldt Amnesty International later.Veel vredelievende demonstranten werden gearresteerd en sommige deelnemers werden door de politie ondervraagd, bewaakt of anderszins onder druk gezet.

De foto’s van deze publieke column zijn bijzonder omdat ze zowel ‘wit papier’ bevatten als de tekst opnieuw schrijven. De teksten zijn niet ingewikkeld: ongevallen, werkloosheid, geen geld om te eten, stilte, geen verveling. Ze laten zien dat de meest gebruikelijke levenservaringen ook politieke betekenis krijgen wanneer de officiële media en de publieke discussieruimte niet volledig de persoonlijke gevoelens bevatten.

"Een paar maanden zonder inkomsten is geen groot verhaal, maar een directe verwijzing naar de maatschappelijke kosten van extreme blokkering. Voor mensen met een stabiel loon en spaargeld kan thuis wonen een ongemak betekenen; voor mensen met een laag inkomen, werkloosheid, kleine bedrijven en een laag inkomen, betekent langdurig verlies van werk een onmiddellijke onderbreking van de kasstroom. De kosten van openbaar beleid zijn nooit gemiddeld verdeeld.

De echte verbinding tussen de bus van Guizhou en de branden in Urumqi is het ontbreken van het recht op weigering van individuen

De twee gebeurtenissen zijn verschillend van aard en kunnen niet eenvoudigweg alle slachtoffers aan dezelfde oorzaak koppelen, maar ze delen een belangrijke achtergrond: in de meest strenge periode van het Zero Zero-beleid hebben individuen zeer beperkte ruimte om zich te verplaatsen, te isoleren, te verplaatsen en hun dagelijkse leven te regelen.

De bewoners van Urumqi leven lang onder strenge vaccinatiebeperkingen.In een dergelijke institutionele omgeving is het moeilijk voor gewone mensen om hun risico te verminderen door zich terug te trekken, te weigeren of hun afspraken te wijzigen.

Het is ook een plek waar "als het niet ik was, dan was het de volgende keer ik" werkelijk kracht heeft. Het beschrijft niet de waarschijnlijkheid, maar de status van rechten: wanneer een persoon niet over voldoende informatie, het recht om te weigeren en de kanalen van beroep beschikt, is het risico niet alleen voor degenen die al een ongeval hebben gehad, maar voor iedereen die mogelijk onder dezelfde reeks administratieve bevelen valt.

Na vier jaar is het echt nodig om het geheugen van het systeem te bewaren, niet alleen het aantal verjaardagen.

De herinnering aan een ramp kan gemakkelijk worden samengevat in datums, het aantal doden en een "leerpunt", maar het belangrijkste deel van de herinnering wordt verloren als je slechts 27 of 10 mensen herinnert en niet onthoudt waarom ze op dat moment en onder dat systeem op die plaats zouden zijn.

Na het ongeluk met de bus in Guizhou werd een onderzoeksgroep opgericht en werd gevraagd om de verkeersveiligheid van de betrokkenen te onderzoeken. Na de brand in Urumqi hebben de autoriteiten zich openlijk verontschuldigd en de beweringen ontkend dat de blokkeringsmaatregelen de redding belemmeren. De officiële behandelingen benadrukken de oorzaken van het ongeluk en het veiligheidsbeheer, maar het geheugen van het publiek wordt bewaard op een ander niveau: hoe het leven van individuen wordt hersteld door executive orders en hoe de gewone mensen onzekerheid dragen.

De publieke balk lijkt dus meer op een burgerarchief, zonder officiële nummers, zonder officiële nummers of statistische grafieken, maar bevat verschillende stemmen die niet tegelijkertijd in de officiële documenten verschijnen: slachtoffers, werklozen, gevangenhouders, herinneringen en mensen die bang zijn om de “volgende” te worden.

"Niet vervelen" is geen uitdrukking van emoties, maar een manier van herinneren

"Het is beter om pijn te lijden dan te vervelen" geschreven op een ander stuk papier. Het herinnert mensen eraan dat de manier waarop het publieke geheugen echt gemakkelijk verdwijnt, niet altijd een nieuws verwijdert, maar elke ramp in een geïsoleerde gebeurtenis verandert, waardoor mensen geleidelijk wennen aan "een keer opnieuw gebeuren".

Wanneer busongevallen, branden, werkloosheid en het leven onder controle opnieuw op dezelfde publieke balk worden geschreven, beginnen persoonlijke ervaringen sociale herinneringen te vormen. Het hoeft niet voor alle gebeurtenissen dezelfde conclusie te trekken, noch elke verantwoordelijke onderwerp te mengen; het weigert alleen degenen die het lijden onderling te isoleren.

Vier jaar later, na het zien van deze foto, is het de moeite waard om deze verbinding te bewaren: de 27 slachtoffers van het vervoer zijn geen statistieken, de 10 doden van de branden in Urumqi zijn geen andere cijfers. Elke publieke politiek en administratieve beslissing valt uiteindelijk op specifieke mensen, en een samenleving heeft geen vermogen om deze mensen te onthouden, om te bepalen of hetzelfde risico echt kan worden geïdentificeerd en vermeden.

“Als het niet ik was, dan zou het de volgende keer ik zijn.” – De uitdrukking die nog steeds in het oog trekt, is omdat het de relatie opnieuw schrijft die het meest verwaarloosbaar is in publieke gebeurtenissen – de ontmoeting van anderen met hun eigen veiligheid, nooit zo ver als je had gedacht.