Xinjiang's vader leerde over de straf van zijn vrouw van 12 jaar: hoe familiebezoeken in het buitenland en religieuze lezingen een reden van tien jaar werden.

In 1986 werd een huilende baby achtergelaten in een doos voor een ziekenhuis in Guizhou. Abdulla Tomur, een Uighur in de barbecue, kwam langs van het werk en hield haar vast. Hij en zijn vrouw hadden twee zonen, die op een kleine manier leefden, maar het meisje mee naar huis namen.

Veertig jaar later was Abdullahis in Turkije. Het Han meisje dat hij opvoedde, Zohregul, werd vastgehouden in Xinjiang gevangenis. Het was niet alleen de negen jaar die het lijden van de vader veroorzaakten: van de Chinese politie had hij eindelijk van de Chinese politie gehoord dat zijn dochter veroordeeld was. tot 12 jaar, en twee redenen voor straf.. de vader was in Turkije geweest en de dochter had gelezen religieus materiaal dat de autoriteiten hadden beschouwd als.illegale.

Het cross-etnische adoptieverhaal van de familie werd een getuigenis tegenover Xinjiang's politieke veiligheidssysteem. Shoshret Hoshur, journalist bij de afdeling Radio Vrije Azie van de Oeigoer, publiceerde op 7 oktober een interview en presenteerde het verificatieproces van de twee politieagenten. eenheden in de garage in september dit jaar.

Hoe een gezin zijn adoptie geheim houdt

Abdullah verdiende zijn brood in Guizhou, hoorde huilen in een doos buiten het ziekenhuis en koos later voor adoptie. De dochter keerde later terug naar Xinjiang met haar familie en groeide op in Oeigoer en islamitisch geloof. Haar ouders hebben nooit haar etnische Han afkomst onthuld. Dat was te wijten aan zowel de zorg om te reageren op de buurt als om meisjes in staat te stellen op te groeien zonder enige discriminatie.

Het meisje vroeg haar vader: "Waarom zie je eruit als een broer? Abdullah troostte haar met de blik van de oudsten van haar familie. Voor de vader heeft het bloed de bevruchting niet veranderd, en hij vindt dat het pasgeboren kind niet schuldig moet worden gemaakt aan een andere nationale identiteit.

In 2016 ging Abdullah naar Turkije om zijn oudste zoon te bezoeken die in Istanbul studeerde. Hij was zelf vastgehouden voor wat hij noemde..illegale bijeenkomsten. Het jaar daarop escaleerde de massale detentie van Xinjiang en zijn familieleden adviseerde hem niet terug te keren om achtersteun te vermijden. Hij bleef in Turkije en leerde later van de bekenden dat zowel zijn dochter als zijn jongste zoon Rehim in de gevangenis zaten.

Op een gegeven moment dacht hij dat het niet zo lang zou duren. Zokhgegouri was echter nooit thuisgekomen en zijn vader had geen toegang tot het beoordelingsmateriaal dat hem in staat zou stellen zijn recht om daadwerkelijk beroep in te stellen, uit te oefenen.

Vader wil een reactie geven met een Han status als pleegdochter

Vanaf 2020 nam Abdullah deel aan een protest buiten het Chinese consulaat in Istanbul, waarbij hij een video opnam en de Chinese autoriteiten verzocht hem te informeren over de Waar zijn zijn kinderen? Hij had zich bereid verklaard om terug te keren naar zijn land en zelfs naar de gevangenis te gaan. De helpvideo werd naar de rillingen gestuurd en volgens hem werd de RFA aan meer dan 50.000 mensen getoond.

Sindsdien hebben de consulaire, douane- of politieagenten, die beweerden hun hulp te hebben aangeboden, zich tot de Oeigoeren in Syrië en Afghanistan gewend. Hij zei dat hij de informatie niet had. In wanhoop onthulde hij eerst aan een contactpersoon dat zijn dochter in feite een geadopteerd Han meisje was, in de hoop dat de autoriteiten zich daarvan bewust zouden zijn.

Het antwoord was dat Zohege Guly tot 12 jaar veroordeeld was en dat er drie jaar overbleef en dat zijn vader terug moest keren naar China om verder te praten.

Het RFA heeft verder een van de contacten met Abdullah voortgezet, die door de politie van Ogen/Weigan werd geïdentificeerd; Een ander politiebureau in de stad Arhag bevestigde ook dat twee leden van zijn familie in hechtenis waren, waaronder Zokhgegouri. De officiële redenen die RFA beweerde te hebben verkregen hebben betrekking op de reis van de vader naar Turkije en op de lezing van het religieuze materiaal dat door de dochter als illegaal werd beschouwd. Twee politiereacties maakten het niet langer een eenzijdige verklaring van de verdwijning van de dochter door een verbannen vader.

Waarom de verantwoordelijkheid voor de misdaad bij de dochter ligt

Een van de meest fundamentele beginselen van het moderne strafrecht is dat individuen alleen verantwoordelijk worden gehouden voor hun eigen daden. Het feit dat de vader wordt beschouwd als een bron van risico voor reizen en dat de dochter hiervoor wordt gestraft, betekent dat de relatie wordt omgezet in een basis voor veiligheid controle. De specifieke inhoud van het lezen van religieus materiaal, de in het arrest genoemde wettelijke bepalingen, de procesprocedures en de deelname van advocaten zijn ook belangrijke punten die moet worden onderscheiden.

a) Peking gebruikt vaak nationale eenheid en terrorismebestrijdingszekerheid als politieke legitimiteit voor het bestuur van Xinjiang, maar in deze familie is kruisetnische adoptie niet gelijke rechtsbescherming bieden; Wanneer de nationale achtergrond wordt gebruikt als grond voor een verzoek om een gunst, wordt het ontbreken van een gelijke procedure waarop de gewone partij zich kan beroepen, verder blootgelegd.

Abdullah was in het jaar over de nationale identiteitsgrens gegaan met adopties, terwijl Xinjiang's politieke veiligheidssysteem vaders en dochters gedurende negen jaar van elkaar gescheiden had. De politie onthulde 12 jaar gevangenisstraf aan Radio Free Asia, maar gaf families geen publieke reden voor hun straf. Wanneer een vaders reis naar het buitenland wordt gebruikt om de straf van zijn dochter uit te leggen, dreigt gerechtigheid een middel te worden om zijn familie te controleren; De werking van deze macht vernietigt niet alleen de gezinshereniging, maar ook het beginsel dat individuen juridische verantwoordelijkheid dragen voor hun eigen daden.