Hoe een Tibetaanse conferentie is verdwenen: Beijing heeft bezorgdheid geuit, Nepalese veiligheidsinstanties hebben geen bezwaar gemaakt en de hoogste regeringen stoppen uiteindelijk

Op dezelfde vergadering zijn er tenminste drie totaal verschillende oordelen.

De wetenschappers zagen academische conferenties.

De internationale Tibetaanse conferentie, die van 23 tot 26 augustus werd gepland, werd georganiseerd door de betrokken instanties van de Universiteit van Kathmandu, met onderwerpen die betrekking hadden op de geschiedenis, taal, religie, cultuur en sociale studies van Tibet, waarbij deelnemers uit verschillende landen kwamen.

In Peking is er sprake van een politiek risico.

De Chinese ambassade in Nepal heeft haar bezorgdheid over de bijeenkomst uitgesproken en heeft contact opgenomen met de Nepalese ministerie van Buitenlandse Zaken om ervoor te zorgen dat de bijeenkomst geen platform wordt voor zogenaamde "anti-Chinees" activiteiten.

De bevoegdheden van de nationale veiligheidsinstanties zijn anders.

De Kathmandu Post onthulde dat de beveiligingsinstanties in Nepal de bijeenkomst niet eerder beschouwden als een bedreiging voor de veiligheid die moet worden geannuleerd, maar dat de hoogste instanties uiteindelijk de beslissing hebben omvergeworpen en de organisatoren hebben gevraagd hun activiteiten te stoppen. Op 6 augustus bevestigde Associated Press dat de oproep van de Nepalese overheidsfunctionarissen werd geannuleerd en dat de regering geen volledige reden had gegeven.

De drie standpunten worden samengesteld en de zaken gaan verder dan de vraag of een vergadering kan worden gehouden.

Voor Peking is het een uitbreiding van de grenzen van Tibetaanse politieke controle; voor de Nepalese regering is het een keuze tussen relaties met China en academische vrijheid in eigen land; voor onderzoekers betekent het dat een academisch onderwerp kan worden besproken en uiteindelijk afhankelijk is van de vraag of een buitenlandse overheid denkt dat het een politiek verboden zone raakt.

Het land heeft nauwe diplomatieke en economische betrekkingen met China en woont lange tijd in Tibetaanse vluchtelingen en hun nakomelingen.

Dat maakt de invloed van Peking niet noodzakelijkerwijs een direct bevel.

De Chinese regering moet alleen herhaaldelijk benadrukken dat Tibet een zogenaamde "kernbelang" is, academische, politieke, religieuze en nationale identiteitskwesties in hetzelfde nationale veiligheidskader plaatsen, en landen met nauwe banden met China zullen worden geconfronteerd met realistische druk: of ze de diplomatieke kosten van Beijing moeten dragen of openbare ruimtes moeten sluiten die ontevredenheid van Beijing kunnen veroorzaken.

De internationale mensenrechtenorganisaties hebben eerder bekritiseerd dat de wet het politieke kader van de Chinese gemeenschap verder versterkt en de ruimte voor etnische minderheden zoals Tibetanen om hun onafhankelijke taal-, religieuze en culturele identiteit te behouden kan beperken.

Toen kwam er een heel ironische situatie.

Mensen die Tibet bestudeerden kwamen niet naar China en hielden geen politieke demonstraties in Lhasa, ze bereidden zich alleen voor op een academische conferentie in Nepal. Maar de gevoelige politieke grenzen die de CCP om Tibet had opgebouwd, liepen nog steeds over de Himalaya naar de universiteit van een ander soeverein land.

De meest volwassen vormen van grensoverschrijdende onderdrukking vereisen niet noodzakelijkerwijs dat de Chinese politie op straat verschijnt.

Toen buitenlandse regeringen hun eigen universiteiten, conferenties en maatschappij begonnen te beheren in het kader van de politieke zone van Beijing, was de grensoverschrijdende censuur voltooid.