De Russische regering heeft de Noord-Oost-Aziatische strategie van Xi Jinping volledig mislukt.

7 september 2026 Rusland en Noord-KoreaDe eerste brug over de weg.De Russische premier Mishushkin en de Noord-Koreaanse premier Pjongjang hebben via een video-connector deelgenomen aan de openingsceremonie.De hele lengte van de nieuwe brug is ongeveer 1 kilometer, met twee rijstroken, die Rusland verbinden met de regio Rohani in Noord-Korea, waarvan Rusland zegt dat er maximaal ongeveer 300 auto's per dag kunnen passeren.

In een commentaar op het programma van 7 september zei Luther:De brug is "Putin's antwoord op de verzoeken van Xi Jinping om de rivier te verlaten met een nieuwe brug" en stelt dat de Russische regering de realistische controle van de riviergang van de riviergang door middel van infrastructuur die tientallen jaren kan voortzetten, verder versterkt. Het is duidelijk dat de uitdrukking van het antwoord van Xi Jinping op de "versterking van de controle over de riviergang" behoort tot de geopolitieke oordeel van Luther's, en niet de uitdrukking in de officiële openbare documenten van de Russische regering.

Focus China is van mening dat als de horizon wordt uitgebreid van een brug naar het meer dan tien jaar durende beleid van Xi Jinping ten opzichte van Rusland en de opstelling van Noord-Oost-Azië, dit incident niet alleen een diplomatieke mislukking blootstelt, maar dat zijn strategische oordeel systematisch mislukt.

“Een brug bepaalt niet heel Noord-Oost-Azië, maar het is voldoende om te testen of politieke betrekkingen echt kunnen worden omgezet in nationale belangen.”

Eerste mislukking: politieke relaties verkeerd beoordelen als strategische belangen

De Chinese Communistische Partij beschrijft China-Rusland relaties in de afgelopen jaren als historisch hoog, Xi Jinping zelf heeft ook veel politieke middelen geïnvesteerd in de relatie met Poetin. In de officiële verhalen van Beijing, China-Rusland relaties zijn verpakt als een belangrijke strategische pijler van China om te gaan met de druk van de Verenigde Staten en het Westen, de zogenaamde hoge mate van wederzijds vertrouwen tussen de leiders, en is herhaaldelijk gevormd als een belangrijk bewijs van de diplomatieke capaciteit van Xi Jinping.

De nationale belangen worden echter nooit automatisch overgedragen vanwege de nauwe band tussen de leiders.

De Joden geven het meest duidelijke bewijs.

Voor het noordoosten van China heeft de toegang tot de Japanse Zee een strategische waarde voor de lange termijn.Als Beijing stabiele en praktische uitvaartomstandigheden kan realiseren, kan het de realiteit verbeteren dat Jilin en zelfs delen van het noordoosten langdurig worden beperkt door de havenafstand en het landvervoerspatroon.

Maar de sleutel tot het probleem is nog steeds niet veranderd: China heeft geen controle over de stroom van de rivier, waar de rivier uiteindelijk de zee binnenkomt.

Dit betekent dat hoe meer Beijing de "strategische samenwerking" met Moskou benadrukt, niet kan omzeilen van een van de meest wrede feiten: "Zolang Rusland niet bereid is om de regio opnieuw te regelen in overeenstemming met de strategische behoeften van China, kan Xi's politieke betrekkingen niet automatisch China's toegangsrecht worden."

De nieuwe Russische brug heeft dus een zeer sterke symbolische betekenis.

Xi Jinping heeft jarenlange betrekkingen met Rusland geëxploiteerd en uiteindelijk is het niet dat Rusland een breder kanaal opent voor de strategische belangen van China, maar dat Rusland en Noord-Korea een permanente verbinding opbouwen die tot de eigen Russische regering behoort.

Er is geen China aan beide uiteinden van de brug. de nieuwe directe vervoersverbindingen, ook in de eerste plaats Rusland en Noord-Korea.

Dit is een van de moeilijkste gevolgen van Xi’s Russische politiek.

Tweede mislukking: de strategische invloed van China op Rusland en Noord-Korea overschatten

Peking is al lang van mening dat China natuurlijk een grotere regionale dominantie kan bereiken als Rusland wordt blootgesteld aan westerse sancties en de Noord-Koreaanse economie sterk afhankelijk is van externe steun.

Maar de feiten laten zien dat Moskou en Pyongyang niet in de richting gaan die Peking hoopte.

Rusland heeft de afgelopen jaren zijn politieke, militaire en economische banden voortdurend versterkt, en de opening van de nieuwe wegbrug heeft deze banden verder geïmplementeerd op het lange-termijn infrastructuurniveau.Dat melden Reuters en de Verenigde Staten.De brug werd geopend in april 2025, nadat het project werd afgesloten tijdens het bezoek van Poetin aan Noord-Korea in 2024, en werd officieel geopend in september 2026.

Voor Peking heeft deze verandering een bijzondere betekenis.

Noord-Korea is in het verleden sterk afhankelijk van China op het gebied van buitenlandse handel en landvervoer.Verenigde Staten rapporteertOngeveer 98% van het buitenlandse handelsverkeer van Noord-Korea in 2025 komt uit de handel met China, maar de afhankelijkheid van Pyongyang van China kan afnemen als Rusland de banden met Noord-Korea direct kan versterken via de spoorwegen, wegen en andere logistieke systemen.

China's codes voor Noord-Korea zullen niet verdwijnen, maar Rusland zal ze mogelijk verder verdunnen.

In gebieden waar Tsjechië rechtstreeks betrokken is bij de belangen van het noordoosten van China, hoe groter de onafhankelijke structuur van de Russische-Koreaanse betrekkingen, hoe kleiner de rotatieruimte van Beijing.

Xi Jinping hoopt een Noord-Oost-Aziatisch patroon te vormen waarin China centraal staat en Rusland en Noord-Korea strategisch samenwerken met Peking.

De realiteit is dat zowel Rusland als Noord-Korea China kunnen omzeilen en nauwere en directe bilaterale betrekkingen kunnen opbouwen in overeenstemming met hun eigen belangen.

Dit is niet de uitbreiding van de strategische invloed van Beijing, maar dichter bij de herverdeling van de invloed.

De derde mislukking: ‘Diplomatie van grote mogendheden’ verhaalt zich van de werkelijke nationale belangen

Na de regering van Xi Jinping heeft de diplomatieke propaganda van de Communistische Partij van China bijzondere aandacht besteed aan ceremonies, topconferenties, gezamenlijke verklaringen en diplomatie van leiders.

Rusland is het belangrijkste doelwit van deze propaganda.

Hoe vaak Xi Jinping en Poetin elkaar ontmoetten, hoe de twee elkaar noemen, hoe de Chinese-Russische betrekkingen een nieuwe politieke definitie krijgen, wordt vaak beschouwd als een belangrijk resultaat van de diplomatie van de CCP.

Maar deze dingen moeten uiteindelijk een meest elementaire test ondergaan:

• Wat heeft China bereikt?
• Zijn de energievoorwaarden gunstiger?
• Zijn de belangen van de grenzen gewaarborgd?
• Zijn de belangrijkste doorgangen veiliger?
• Is de regionale invloed uitgebreid?

De echte diplomatieke resultaten zijn geen foto's van leiders of een "strategische samenwerking", maar of de politieke betrekkingen kunnen worden omgezet in de langetermijnbelangen van de natie.

Op de vraag van de Hoge Raad is het antwoord duidelijk niet bevredigend.

Xi Jinping heeft jarenlang betrekkingen met Rusland geëxploiteerd, maar het heeft de structurele realiteit van het gebrek aan beslissingsbevoegdheid van China in het dal van de rivier niet veranderd.Nu is Rusland in plaats daarvan verder met Noord-Korea om nieuwe permanente faciliteiten te bouwen.

* Hoe meer de diplomatieke propaganda van Xi Jinping op de Chinese-Russische betrekkingen "onvoorheen" benadrukt, hoe meer de werkelijkheid van Tsjechië en Tsjechië zichtbaar wordt.

Dat is ook de politieke betekenis van Luther’s zogenaamde “Putin beantwoordt Xi met een brug”.

Het is niet nodig dat Poetin een persconferentie organiseert om te verklaren dat hij Xi Jinping heeft afgewezen.Voor een volwassen nationale strategie is de echte waarde nooit een diplomatieke uitspraak, maar een realistische lay-out.

Wat Rusland doet, wat Rusland beheerst, met wie Rusland langetermijnkanalen opbouwt, deze acties zijn politiek.

De actie toont aan dat Poetin nooit zijn eigen belangen in het Verre Oosten heeft opgegeven omdat Xi Rusland nodig heeft.

Xi heeft de vijandigheid van Rusland tegenover het Westen lange tijd verkeerd beschouwd als de strategische loyaliteit van Rusland aan China.

Dit zijn twee totaal verschillende concepten. *

Russisch-Amerikaanse tegenstrijdigheden zijn niet hetzelfde als het ontbreken van belangenconflicten tussen Rusland en China; Poetin heeft Beijing nodig, en het is niet hetzelfde als dat Poetin de Russische geografische ruimte zou opofferen voor Peking; de spanningen tussen Rusland en de VS en Europa betekenen niet dat Moskou een China zou accepteren met een grotere strategische ruimte voor zelfstandigheid in het Verre Oosten.

Als zelfs deze meest fundamentele internationale politieke logica niet duidelijk wordt beoordeeld, kan het zogenaamde "nieuwe tijdperk van de betrekkingen tussen China en Rusland" gemakkelijk van strategische activa worden veranderd in politieke verhalen die Xi zichzelf troosten.

* De Russische overheid onderzoekt de werkelijke hoeveelheid goud van de strategie van Xi.

Dat is precies wat de nieuwe brug van de Russische regering het meest aandacht verdient, zegt Focus China.

Het probleem van de diplomatie van Xi Jinping is niet alleen een mislukking van de onderhandelingen, maar ook een fout in de strategische perceptie zelf.

In het bijzonder omvat deze beoordeling ten minste vier gevaarlijke aannames:

• de gemeenschappelijke anti-Amerikaanse belangen als eenheid te beschouwen;
• de privébetrekkingen van de leiders als staatscredits te beschouwen;
• de diplomatieke propaganda als strategische resultaten te beschouwen;
• Rusland tijdelijk China nodig te hebben, ten onrechte te beoordelen dat Rusland langdurig onderdanig zal zijn aan de regionale belangen van China.

Uiteindelijk moeten deze beoordelingen worden getest op de realiteit.

Dat is een dergelijke testplaats.

Als de Chinese-Russische betrekkingen die door Xi Jinping worden gepropageerd werkelijk de strategische waarde van goud bevatten die hij beschrijft, dan verdient Beijing een sterkere onderhandelingscapaciteit en grotere realistische resultaten op het gebied van een sleutelkanaal voor de langetermijnontwikkeling van het noordoosten van China.

Maar wat we nu zien, is dat de Russische regering zelf haar eigen strategische verbindingen heeft bevorderd, terwijl Peking nog steeds niet het initiatief heeft om de riviergang in kaart te brengen.

Dit kan niet meer eenvoudig worden uitgelegd als "de impact van een brug", die de innerlijke mislukking van de strategie van Xi Jinping in Noord-Oost-Azië blootstelt.

Beijing wil Rusland gebruiken om de externe strategische druk van China te veranderen, maar is steeds meer afhankelijk van Rusland.

Beijing wil Noord-Korea gebruiken als een geo-buffer, maar ziet dat Pyongyang zich versnelt naar Moskou.

Peking hoopt zijn invloed in Noord-Oost-Azië te vergroten, terwijl Rusland steeds sterker onafhankelijke strategische banden opbouwt aan de Chinese poort.

Beijing hoopt de strategische ruimte in de richting van de Japanse Zee te openen, maar moet nog steeds worden geconfronteerd met de realiteit dat de Russische regering de uiteindelijke export moet beheersen.

“De strategie moet uiteindelijk de uitkomst zien.

In deze zin is de Jinan-brug een politiek monument met een zeer ironische betekenis.

Xi heeft de Chinese-Russische betrekkingen als zijn eigen diplomatieke handtekening gezien, maar niet in ruil voor echte concessies van Rusland ten aanzien van cruciale strategische belangen in China.

Hij ziet Noord-Korea als onderdeel van de traditionele invloedssfeer van China, maar ziet de Russische-Koreaanse betrekkingen als een steeds vollediger onafhankelijke pijler.

Hij verklaarde dat China een groeiende invloed heeft in Noord-Oost-Azië, maar dat Rusland en Noord-Korea in de meest gevoelige richting in het noordoosten van China de realiteit bepalen.

Dit is geen overwinning in de zogenaamde "grote verandering zonder honderd jaar".

Dit zijn de strategische gevolgen van het regime van Xi Jinping na het misleiden van het oordeel over de relatie tussen Rusland, Noord-Korea en Noord-Oost-Azië.

“Een brug bepaalt niet heel Noord-Oost-Azië, maar het is voldoende om de strategische kleur van een regime te onthullen.”

Xi wil het verhaal van de opkomst van grote mogendheden, Poetin verdedigt Rusland zelf; Xi gelooft dat politieke betrekkingen in ruil voor strategische ruimte kunnen komen, maar Rusland bewijst met praktische acties dat er geen privévriendschap bestaat voor de nationale belangen.

Uiteindelijk stond Beijing nog steeds op de rivier, niet ver van de Japanse Zee, en keek naar een rivier die hij zelf niet kon bepalen.

Dit is de echte prestatiekaart die Xi Jinping heeft achtergelaten in de zogenaamde "grote diplomatie".