Zhou Meijin landde op het Italiaanse eiland, Beijing schreeuwde "rode lijn": Taiwanese diplomatie omzeilt de Chinese blokkade in Europa

De Tweede Europese Conferentie over Vrijheid en Democratie is deze week naar het Italiaanse eiland Ventotene gekomen. Dit is geen formeel diplomatieks bezoek in de traditionele zin: Taiwan heeft geen diplomatieke betrekkingen met Italië en ze heeft ook geen staatsbezoek in Rome. Maar juist hierdoor is de reis meer een illustratie van de veranderingen die Taiwan in de Europese diplomatie ondergaat – het is niet langer alleen afhankelijk van formele intergouvernementele betrekkingen, maar heeft ook een voortdurende toegang tot de Europese openbare politieke ruimte via het Europees Parlement, het Forum voor Democratie en het transnationale politieke netwerk.

Een klein eiland, een nieuwe toegangspoort voor Taiwan tot het Europese politieke netwerk

Tijdens de Tweede Wereldoorlog vormden de anti-fascistische intellectuelen Altiero Spinelli en anderen het Europese federalisme, later bekend als de Verklaring van Ventoteini, waarin Europese politici en vertegenwoordigers van oppositie- en democratische bewegingen uit verschillende autoritaire landen bijeenkwamen.

Op de bijeenkomst werd Pina Picierno uitgenodigd door de vicevoorzitter van het Europees Parlement. Openbare informatie van Taiwan toonde aan dat ze tijdens de bijeenkomst sprak over de militaire druk, cyberaanvallen, valse berichten en economische intimidatie van Taiwan en de ervaring van Taiwan in het kader van de democratische samenwerking tegenover de druk van de autoriteit. De bijeenkomst zelf is niet hetzelfde als de erkenning van de EU voor Taiwan-diplomatie, maar de mogelijkheid van Chose Meijin om als huidige vicevoorzitter van Taiwan een democratisch forum te betreden dat wordt georganiseerd door belangrijke Europese politici, heeft de diplomatieke blokkade van Peking doorbroken die lange tijd heeft geprobeerd om Taiwanese hoge functionarissen buiten de Europese politieke ruimte uit te sluiten.

De druk van Beijing op "één China" maakt het steeds moeilijker om informele buitenlandse vervoerswijzen te sluiten.

De Chinese overheid heeft al lang gevraagd om de politieke activiteiten van Taiwanese leiders en hoge functionarissen te beperken en de openbare aanwezigheid van Taiwanese functionarissen in Europa te beschouwen als het aanraken van het zogenaamde "one-in-one-principe". In het verleden was deze druk vaak gericht op regeringsbezoeken, diplomatieke contacten en contacten met officiële instellingen; Taiwan maakt nu gebruik van parlementaire diplomatie, partijnetwerken, internationale conferenties en democratische initiatieven.

Ze is een van de meest representatieve figuren van deze route. Ze is lange tijd verantwoordelijk voor Taiwan's diplomatieke betrekkingen met de Verenigde Staten en heeft haar activiteiten in Europa uitgebreid na haar vicevoorzitterschap. In 2025 sprak ze bij de Internationale Parlementaire Unie voor China-beleid (IPAC) in het Europees Parlement. Deze reis naar Italië toonde nogmaals aan dat het steeds moeilijker wordt voor Europese parlementariërs, politieke groeperingen en democratische organisaties om de huidige leiders van Taiwan rechtstreeks uit te nodigen om deel te nemen aan openbare politieke activiteiten, zelfs als Beijing de Europese landen in staat stelt om Taiwan een formele diplomatieke behandeling te geven.

Picierno’s uitnodiging om het Taiwan-probleem van de veiligheid van de Straat naar een Europees verhaal van “democratie tegen autoriteit” te brengen

De huidige vicevoorzitter van het Europees Parlement, Pina Picierno, werd uitgenodigd door Chávez. Officiële gegevens van het Europees Parlement tonen aan dat ze tegelijkertijd deelnam aan de bijzondere commissie van het Europees democratisch schild en als plaatsvervangend lid van commissies zoals diplomatieke en burgerlijke vrijheden.

Dit geeft de uitnodiging een politieke betekenis die verder gaat dan de Straat van Taiwan zelf. Zhou Meijin kwam niet als handelsvertegenwoordiger of als culturele uitwisselaar, maar ging naar een conferentie om democratie, autoritairheid en Europese politieke veiligheid te bespreken. Taiwan werd in de afgelopen jaren opgenomen in de "democratische veerkracht" van Europa: cyberaanvallen, nep-informatie, economische intimidatie, verkiezingsinterventies en militaire afschrikking worden beschouwd als onderling verbonden veiligheidsproblemen.

De Chinese overheid kan blijven vasthouden dat Taiwan de binnenlandse aangelegenheden van China is, maar kan de Europese politici niet verhinderen de druk op Taiwan in hetzelfde kader te plaatsen als de Russische hybride bedreigingen, grensoverschrijdende inmenging en de verdediging van de democratie in Europa.

De doorbraak van Taiwan is niet het "opbouwen van betrekkingen", maar het eroderen van de diplomatieke zone van Peking

Het is belangrijk om onderscheid te maken tussen twee niveaus: het bezoek van Zhu Meijin aan Italië betekent niet dat Italië zijn buitenlands beleid met China verandert, noch dat de Europese Unie Taiwan erkent als een soevereine staat.

Maar wat Beijing in het verleden echt vertrouwde, was niet alleen diplomatieke erkenning, maar een breder mechanisme van politieke isolatie

• het eisen van buitenlandse regeringen, parlementen, universiteiten, internationale organisaties en openbare instellingen om de identiteit van Taiwanese functionarissen te verminderen, openbare contacten te verminderen en Taiwan alleen te laten internationaliseren op economisch of technologisch gebied.

De Europese parlementariërs hebben direct contact met Taiwanese functionarissen, de leiders van Taiwan spreken over activiteiten in het Europees Parlement en de huidige vice-president komt naar Italië om een democratisch forum te bezoeken, zonder de diplomatieke erkenning te veranderen, maar de politieke zichtbaarheid van Taiwan in Europa enigszins te vergroten. Beijing, de zogenaamde "rode lijn", staat dus voor een realistische uitdaging: als elke informele communicatie buiten de druk reageert, herinnert de Europese samenleving dat China probeert te bepalen wie de Europese politici kunnen uitnodigen en wie kan luisteren.

Van de blokkade van Taiwan tot het beïnvloeden van Europese keuzes, Beijing wordt geconfronteerd met reacties.

Het is niet of Taiwan een nieuwe officiële diplomatieke prestatie heeft bereikt, maar de effectieve isolatiestrategieën van Peking in het verleden, die onderhevig zijn aan veranderingen in de institutionele omgeving.De toenemende waakzaamheid van Europa voor politieke interventies door autoriteiten, grensoverschrijdende repressie, valse informatie en economische onderdrukking maakt de diplomatieke druk van China op Taiwan steeds gemakkelijker te begrijpen door Europese politici als onderdeel van een breder autoritair beïnvloeden.

Taiwan maakt gebruik van dit venster om zichzelf te transformeren van een eenvoudige "Taiwan-kwestie" naar een deelnemer in de discussies over democratie, veiligheid en de toeleveringsketen in Europa.

Van het Europees Parlement tot Vintothen, demonstreert Zhu Meijin een manier van diplomatie die geen formele betrekkingen nodig heeft en ook de politieke ruimte kan uitbreiden. Beijing beschikt nog steeds over enorme nationale diplomatieke middelen, maar kan niet meer bepalen wie in de Europese publieke politieke ruimte kan verschijnen door middel van een "rode lijn" zoals in het verleden.