Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken herhaalt dat China genocide en misdaden tegen de mensheid in Xinjiang heeft gepleegd: van concentratiekampen tot toeleveringsketens

Amerikaanse conservatieve mediaThe Daily Signal schrijft op 5 september:Een woordvoerder van het persbureau van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken zei in een e-mail: “De Verenigde Staten bevestigen dat de Chinese Communistische Partij genocide en misdaden tegen de mensheid pleegt tegen de Xinjiang-Uighurs en andere etnische en religieuze minderheden.”Het rapport werd op 6 september gepubliceerd door Luther.En de dag dat ze het horen.

De betekenis van deze uitdrukking is dat het niet een nieuwe retorische etikettering is, maar een voortzetting van de strengste juridische en politieke kwaliteiten van de Amerikaanse regering op het Xinjiang-probleem sinds 2021.19 januari 2021De Chinese Volksrepubliek, onder leiding van de Communistische Partij van China, heeft in Xinjiang genocide en misdaden tegen de menselijkheid gepleegd tegen een overwegend Oeigoerse moslimminderheid, nadat de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Secretaris van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Staten, Brinkon, deze verklaring gebruikte en het jaarverslag over mensenrechten van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken ook voortdurend de uitdrukking "genocide" en "misdaden tegen de menselijkheid" gebruikte.

Het antwoord van het ministerie van Buitenlandse Zaken op 1 september is een antwoord op een e-mail die is ontvangen via de Daily Signal-referentie van de journalisten, die nog geen enkele verklaring op de website van het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft gepubliceerd, maar die overeenkomt met eerdere openbare documenten, jaarverslagen en senior functionarissen van het ministerie van Buitenlandse Zaken.

Het systeem van de Verenigde Naties is enigszins anders dan dat van de VS.VN-Hoge Commissie voor de Mensenrechten publiceert Human Rights Assessment Report 2022 in XinjiangDe Chinese regering heeft ernstige schendingen van de mensenrechten geconstateerd in het kader van de zogenaamde anti-terrorisme en de-extremisme in Xinjiang, en de omvang van willekeurige en discriminerende detentie van Oeigoeren en andere moslimgroepen kan een internationaal misdrijf vormen, in het bijzonder misdrijven tegen de mensheid. De VN rapporteert geen rechtstreeks gebruik van de definitie van "genocide", maar zijn bewijsketen over massale detentie, foltering, seksueel geweld, gedwongen arbeid, religieuze onderdrukking, scheiding van gezinnen en nauwlettend toezicht hebben de propaganda van de zogenaamde "Centra voor beroepsopleiding" in Beijing gebroken.

Human Rights Watch, Amnesty International, het Uighur Human Rights Project en het Amerikaanse Holocaust Memorial hebben de gruweldaden van Xinjiang in de afgelopen jaren geregistreerd. Uit onderzoek blijkt dat China een grootschalige detentie- en heropvoedingssysteem in Xinjiang heeft opgezet en systematische aanvallen heeft uitgevoerd op religieus leven, taalcultuur, huishoudelijke structuren en sociale verbindingen. Human Rights Organizations rapporteert ook over gedwongen arbeid, gedwongen politieke instillatie, willekeurige detentie, foltering en surveillance onder hoge druk. Deze materialen worden onderling bevestigd door satellietbeelden, leakdocumenten, getuigenissen van overlevenden, aanbestedingsdocumenten van de overheid en onderzoek naar de toeleveringsketen, en vormen

Beijing heeft de beschuldigingen al lang ontkend. De Chinese autoriteiten noemen het beleid van Xinjiang vaak anti-terrorisme, extremisme en bevordering van werkgelegenheid, en beweren dat deelnemers aan het zogenaamde "trainingscentrum" zijn afgestudeerd en buitenlandse onderzoeken als "anti-China leugens" hebben afgewezen. Maar de officiële bronnen van de Chinese autoriteiten kunnen niet worden beschouwd als onafhankelijk bewijs. Het is zowel de beschuldigde als de controleur van informatieblokkades en propaganda-systemen. Een regime dat onafhankelijke media, internationale onderzoeker, Oeigoerse families en slachtoffers niet toestaat om vrij te spreken, heeft geen bevoegdheid om de buitenwereld onvoorwaardelijk te geloven in zijn zelfverdediging.

Het verschrikkelijkste van het Xinjiang-probleem ligt niet alleen in de concentratiekampen of de gevangenisfaciliteiten zelf, maar in het feit dat de Chinese Communistische Partij de gehele etnische en religieuze groepen veilig, vijandig en twijfelachtig maakt. Het gebed van een persoon, het houden van een baard, het dragen van een hoofddoek, het gebruik van de Oeigoerse taal, het contacteren van familieleden in het buitenland, het downloaden van communicatiesoftware en het weigeren van politieke inseminatie, kunnen worden opgenomen in een risico-label.

Dit bestuur is geen “plaatselijke overdrijving” in de traditionele zin, maar een extreme weergave van de diepe logica van het partijstelsel in Xinjiang. De CCP erkent niet dat individuen rechten hebben boven de staat, noch dat etnische, religieuze en culturele gemeenschappen onafhankelijk kunnen bestaan van de ideologie van de partij. Voor haar kan elke identiteit die niet volledig kan worden gevormd en beheerst door de partij als een bedreiging worden beschouwd. Daarom is Xinjiang een proefterrein geworden: big data politie, netwerkbeheer, gezichtsherkenning, telefooncontroles, verplichte studie, overdracht van arbeid en propaganda hersenspoeling zijn hier gecombineerd in een complete maatschappelijke controle-machine.

Het wettelijke oordeel over genocide vereist bewijs van intentie, terwijl misdaden tegen de mensheid de nadruk leggen op brede of systematische aanvallen op burgers. De Verenigde Staten hebben ervoor gekozen om "genocide en misdaden tegen de mensheid" te gebruiken, wat betekent dat Washington van mening is dat de CCP niet alleen systematisch de minderheden van Xinjiang vervolgt, maar dat haar beleid de intentie heeft om de identiteit, het leven en de voortbestaan van groepen zoals Oeigoeren te vernietigen. Hoewel de Verenigde Naties het woord "genocide" niet gebruiken, zijn de feiten in hun verslag voldoende om aan te tonen dat dit geen gewone schending van de mensenrechten is, maar een systematisch project dat de staatsmachine op specifieke groepen richt.

Gedwongen arbeid is een belangrijke link in de verantwoordelijkheidsketen van Xinjiang die zich uitstrekt van de mensenrechtenwereld naar de wereldmarkt.De Verenigde Staten hebben aangenomenWet op de bestrijding van gedwongen arbeid door OeigoerenHet mechanisme van "ontkennbare veronderstellingen" wordt ingesteld, waarbij goederen uit Xinjiang of in verband met betrokken entiteiten standaard worden gecombineerd met gedwongen arbeid, tenzij de importeurs het tegendeel kunnen bewijzen met duidelijke en geloofwaardige bewijzen. Dit mechanisme treft waar China het meest vreest: het verbindt concentratiekampen, arbeidsoverdracht, staatsbedrijven en exportleveringsketens, waardoor mensenrechtenmisdaden worden omgezet in compliance-kwesties die bedrijven, douane, investeerders en consumenten niet kunnen vermijden.

Dat is ook de reden waarom het Xinjiang-probleem geen "westerse hype voor de binnenlandse zaken van China" is. katoen, tomaten, polycrystal silicium, textiel, auto-onderdelen, batterijmaterialen, elektronica en landbouwproducten kunnen worden geassocieerd met de risico's van gedwongen arbeid in Xinjiang. De Chinese regering blokkeerde de getuigenissen van de slachtoffers en verpakte de toeleveringsketen als "werkgelegenheid uit de armoede"; weigerde onafhankelijk onderzoek en vroeg wereldwijde bedrijven om aankopen voort te zetten. Ze hoopte dat de wereld alleen goedkope goederen en stabiele productiecapaciteit zou zien, maar niet de achtergrond van detentie, angst en gedwongen stilte.

Het ministerie van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Staten herhaalt opnieuw het karakter van "genocide en misdaden tegen de mensheid" in Xinjiang, om de buitenwereld eraan te herinneren dat de tijd van Beijing geen tactische verlamming kan vertragen. Het beste van de Chinese regering is niet om zijn onschuld te bewijzen, maar om te wachten tot de wereld wordt uitgeput: de media verplaatsen de focus, bedrijven herstellen de transacties, diplomatieke relaties hervatten, slachtoffers stemmen worden overspoeld met lawaai. Elke keer dat de internationale gemeenschap de normen verlaagt, wordt deze stilte uitgelegd als standaard.

De Verenigde Staten en hun bondgenoten moeten de sancties blijven uitbreiden tegen de betrokken functionarissen van Xinjiang, veiligheidssystemen, militaire entiteiten, toezichthoudende ondernemingen en bedrijven in de toeleveringsketen van gedwongen arbeid. Ten tweede moeten douane- en regelgevende instanties van bedrijven verlangen dat ze diepere toeleveringsketens onthullen en dat ze de producten van Xinjiang niet mogen wassen door middel van verwerking, overdracht of gemengde grondstoffen van derden. Ten derde moeten universiteiten, onderzoeksinstellingen en technologiebedrijven de samenwerking met Chinese toezichthoudende ondernemingen, openbaarheidssystemen en Xinjiang-projecten onderzoeken. Ten vierde moeten democratische landen duidelijker asiel- en getuigenbeschermingsmechanis

Het rapport van 2022 van het Hoge Commissariaat voor de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties (UNHCR) heeft een voldoende serieuze feitelijke basis gegeven die voortdurende follow-up, onafhankelijke onderzoeken en verantwoordingsplichtmechanismen vereist, in plaats van documenten in archieven te maken. China gebruikt de procedures van het VN-systeem, de stemming en het diplomatieke netwerk van ontwikkelingslanden om het Xinjiang-probleem te verzachten, en democratieën en mensenrechtenorganisaties moeten het bewijs, de getuigenissen van slachtoffers en de aansprakelijkheid van toeleveringsketens voortdurend terugbrengen naar de openbare agenda.

Het rapport bevat nog enkele feiten die nog moeten worden gecontroleerd: ten eerste, of de volledige tekst en de inhoud van de e-mails van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken van 1 september door het ministerie van Buitenlandse Zaken of door journalisten verder openbaar zullen worden gemaakt. Ten tweede, wanneer het rapport over de mensenrechten van het ministerie van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Staten voor 2025 wordt gepubliceerd en of het gebruik van dezelfde kwaliteiten wordt voortgezet. Ten derde, of er onlangs een nieuwe verplichte arbeidsentiteit in Xinjiang is opgenomen in de lijst van sancties en invoerbeperkingen van de Verenigde Staten of bondgenoten. Ten vierde, of Beijing een nieuwe diplomatieke reactie zal geven op deze verklaring van het ministerie.

Ongeacht hoe deze details verder gaan, de kern van het feit is duidelijk: de Amerikaanse regering beschouwt het gedrag van de Chinese Communistische Partij in Xinjiang nog steeds als genocide en misdaden tegen de mensheid; het Hoge Commissariaat voor de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties stelt dat het bestaan van Xinjiang een ernstige schending van misdaden tegen de mensheid kan vormen; en een groot aantal mensenrechtenorganisaties, getuigenissen van overlevenden en openbare documenten wijzen voortdurend op de oprichting van een systematisch repressief mechanisme door de Chinese Communistische Partij in Xinjiang.

De werkelijke vraag is niet of de buitenwereld China zou ‘verschuiven’, maar waarom China het niet durft onafhankelijke onderzoeken, vrije interviews, getuigenissen van slachtoffers en gezinshereniging toe te staan.Een regime dat zichzelf onschuldig noemt, hoeft de hele regio niet in een bewakingskeld te veranderen; een regering die echt de rechten van etnische minderheden respecteert, zal religie, taal, verwantschap en cultureel geheugen niet als misdrijf beschouwen; een normaal land zal geen concentratiekampen, gedwongen arbeid en wereldwijde toeleveringsketens tegelijk laten bestaan.

Xinjiang is een van de duidelijkste bewijzen van het kwaadaardige wezen van de Communistische Partij van China: het vernietigt vrijheid in de naam van de nationale veiligheid, verbergt slavernij in de naam van ontwikkeling, vernietigt nationale identiteit in de naam van nationale eenheid en straft de gehele etnische groep in de naam van terrorismebestrijding. Voor zulke misdaden is stilzwijgen tolerantie en vergetenheid is hulp. De internationale gemeenschap moet Xinjiang vervolgen van verklaringen tot sancties, justitie, onderbreking van de toeleveringsketen en bescherming van slachtoffers, anders zal de belofte van nooit meer komen weer leeg worden.