Trump brengt Poetin terug naar de wereldmachttafel: de historische driehoek draait om en de VS en Rusland hervatten grootmachtshandelingen of richten zich rechtstreeks op het regime van de CCP

In de afgelopen weken is er een reeks veranderingen in de relaties tussen de VS en Rusland die niet kunnen worden geïsoleerd. John Ratcliffe, directeur van de CIA, komt naar Moskou om een werkgesprek te houden met Sergej Naresjkin, directeur van de Russische buitenlandse inlichtingendienst, en de Russische minister van Financiën, Anton Siluanov, zet zich na vier jaar persoonlijk bij de G20-bijeenkomst van de Amerikaanse minister van Financiën en voert bilaterale gesprekken met de Amerikaanse minister van Financiën, Scott Bessent; Trump stuurt Steve Witkov en Jared Kushner naar Moskou met een nieuw vredesplan voor Oekraïne en mogelijk naar Kiev. Ondertussen is Poetin niet volledig teruggetrokken naar het Verre Oosten en het Midden-Oosten om

Deze gebeurtenissen vormen nog geen alliantie in de traditionele zin van de VS-Rusland, maar hebben een belangrijkere verandering gepresenteerd dan de "verzachtende relatie": de Verenigde Staten herstellen de status van Rusland als een rechtstreekse handelspost van de wereldmacht. Voor Focus China is het echt de moeite waard om niet alleen te vragen hoe Trump de Oekraïense oorlog beëindigt, maar of hij de strategische driehoek van de VS-Rusland opnieuw start

• toen Washington gebruik maakte van de Sino-Sovietische splitsing om Beijing te veranderen in een kracht om Moskou te binden; vandaag, of de Verenigde Staten op hun beurt gebruik maken van Rusland om de strategische diepgang van het regime van Xi Jinping in de afgelopen jaren afhankelijk te maken van de totale splits

Van de CIA naar de G20: Rusland wordt teruggetrokken tot het systeem van wereldmacht

Op 27 augustus bevestigde de directeur van de Russische buitenlandse inlichtingendienst, Nareshkin, dat beide partijen gevoelige kwesties hebben besproken binnen het bereik van hun respectieve inlichtingendiensten. Trump beschrijft het bezoek als "half routine", maar in een context waarin de oorlog in Rusland nog steeds aanhoudt en de veiligheidsbetrekkingen tussen de VS en Rusland langdurig zeer gespannen zijn, komt het hoogste hoofd van de CIA persoonlijk naar Moskou en duidt dat de meest gevoelige nationale veiligheidsinterface van de VS en Rusland wordt hersteld.

Op 31 augustus verscheen Siluanov op de G20-bijeenkomst van de ministers van Financiën en de gouverneurs van de centrale banken in Ashville, Noord-Carolina, waar de Russische minister van Financiën voor het eerst online aanwezig was na het uitbreken van de totale oorlog in Rusland. Europese functionarissen spraken openlijk van ontevredenheid, maar de gastheer van de Verenigde Staten heeft Rusland nog steeds opnieuw naar de tafel geroepen. Bezent heeft vervolgens een bilaterale ontmoeting met Siluanov gehouden, terwijl hij duidelijk heeft gezegd dat de Oekraïne de Russische economie niet tot het einde van de oorlog zal belemmeren, maar beide partijen zijn opnieuw begonnen met het bespreken van een vredesplan, financiële samenwerking en mogelijke toekomstige uitwisseling van belangen.

De CIA vertegenwoordigt de meest gevoelige nationale veiligheidskanalen en de minister van Financiën vertegenwoordigt de institutionele wereldwijde economische governancekanalen. De twee interfaces worden tegelijkertijd hersteld, wat aangeeft dat de regering van Trump van "Rusland zo veel mogelijk uit het systeem verwijdert" naar "het blijven drukken op Rusland en Rusland opnieuw behandelt als een handelsmacht".

De kracht van Rusland is nooit verdwenen als gevolg van sancties, wat verandert is of de Verenigde Staten bereid zijn om deze kracht opnieuw te erkennen, die in onderhandelingen moet worden opgenomen.

De Oekraïne wordt opnieuw een grootmachttransactie tussen de VS en Rusland, niet alleen een vertegenwoordiger van consumptie.

Op 4 september kondigde Trump aan dat Witkov en Kushner opnieuw zouden bezoeken om een nieuw Russisch vredesplan te bevorderen. Zelensky zei dat de twee na hun bezoek aan Moskou naar Oekraïne zouden gaan. Trump zei dat de VS een concreet idee hadden gevormd, maar dat de details van het plan nog niet zijn bekendgemaakt. Het is opmerkelijk dat de opwarming van de politieke contacten tussen de VS en Rusland niet leidde tot een staakt-het-vuren op het slagveld en dat de Russische drones op dezelfde dag ook het hoofdkantoor van de Oekraïense Nationale Veiligheidsdienst in Kiev hadden aangevallen.

Dit toont precies aan dat Trump een typisch grootmachtpolitiek gebruikt om met Rusland om te gaan: de oorlog kan doorgaan, sancties kunnen doorgaan, militaire druk kan doorgaan, maar onderhandelingen kunnen niet stoppen.

Trump heeft niet gevraagd dat Poetin zich eerst volledig overgeeft en vervolgens in aanmerking komt voor onderhandelingen met de Verenigde Staten.In plaats daarvan bespreken de Verenigde Staten direct het einde van de oorlog, de veiligheid in Europa en sancties wanneer de oorlog nog niet is afgelopen.

Rusland streeft al lang niet alleen naar territoriale belangen op het Oekraïense slagveld, maar ook naar een statusvraag: of Rusland nog steeds in staat is om rechtstreeks met de Verenigde Staten over de Europese veiligheidsorde te praten.

Zolang Washington deze kwesties rechtstreeks met Moskou aanpakt, is Rusland in feite teruggekeerd naar zijn meest gewaardeerde wereldmachttafel.

"Het is niet Rusland dat echt wordt geschokt, maar het grootste strategische dividend van China in de afgelopen jaren."

Om te begrijpen waarom deze verandering rechtstreeks van invloed is op de Communistische Partij van China, moet eerst een voorwaarde worden verduidelijkt die al lang verkeerd is gelezen: Xi Jinping heeft nooit Rusland gecontroleerd en Rusland heeft nooit de leiding van Peking geaccepteerd.

De grootste strategische opbrengst die de Communistische Partij in de afgelopen jaren werkelijk heeft behaald, is niet het feit dat Rusland China is geworden, maar juist het feit dat de strategische behoefte van Rusland aan Beijing snel toeneemt na de totale splitsing van de Verenigde Staten en Rusland.

Na de Oekraïense Oorlog werd Rusland geconfronteerd met grote financiële, technologische, handels- en diplomatieke sancties, waardoor China een van de belangrijkste handelspartners van Rusland en een van de belangrijkste bronnen van industrieel aanbod werd, terwijl Peking de Chinese-Russische betrekkingen voortdurend verpakte als een kern symbool van de zogenaamde "multipolaire wereld", waardoor de Russische nucleaire macht, energiebronnen, militaire druk in Europa, de zetel van de Veiligheidsraad en de invloed van het Midden-Oosten het politieke geluid van de CCP versterkten om de Amerikaanse dominante orde uit te dagen.

Wat Xi Jinping dus echt nodig heeft, is niet dat Poetin zich onderwerpt aan Beijing.

Wat hij echt nodig heeft, is dat Poetin niet opnieuw kan handelen met de Verenigde Staten.

Zolang de West-Russische betrekkingen permanent in een staat van totale vijandigheid zijn vergrendeld, kan de CCP Rusland blijven gebruiken om zijn strategische diepgang uit te breiden; en zodra Trump de machtskanaal tussen Rusland en de Verenigde Staten opnieuw opent, begint deze structuur fundamenteel te veranderen.

Vijftig jaar geleden gebruikten de Verenigde Staten Beijing om Moskou aan te pakken, vandaag werkt de politiek van de Triangle omgekeerd.

Deze verandering is het meest de moeite waard om in de historische coördinaten te zien.

In de late jaren zestig van de vorige eeuw werd de Sino-Sovjet-conflict ernstig verergerd. De historische archieven van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken tonen aan dat de regering van Nixon de Sino-Sovjet-splitsing duidelijk beschouwde als een kans om de wereldwijde krachtbalans opnieuw te ontwerpen. De kern van de zogenaamde "strategische triangulaire diplomatie" van de Verenigde Staten was om de betrekkingen met Beijing te verbeteren, China te gebruiken als een strategische code om de Sovjet-Unie te compenseren en zo de onderhandelingsvermogen van Washington tegen Moskou te vergroten. De officiële buitenlandse geschiedenis van de Verenigde Staten concludeerde zelfs duidelijk dat Nixon en Kissinger

Na het geheime bezoek van Kissinger aan China in 1971 en het bezoek van Nixon aan China in 1972 vormden Peking en Washington, hoewel ze geen officiële militaire bondgenoten waren, een duidelijke strategische overlapping van belangen om de Sovjet-Unie uit te breiden.Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken concludeerde later dat China de Sovjet-Unie in plaats van de Verenigde Staten als de belangrijkste bedreiging voor de veiligheid beschouwde, terwijl Washington de betere betrekkingen met China als een belangrijk instrument beschouwde om Moskou te compenseren.

Het einde van de Sovjet-Unie werd natuurlijk niet veroorzaakt door een enkele diplomatieke operatie. Economische onevenwichtigheden binnen de Sovjet-Unie, politieke crisis, nationale kwesties, wapenbelasting en onbeheersbare hervormingen vormden de voorwaarden voor de ineenstorting. Maar in de externe strategische omgeving was het gebruik van de Sino-Sovjet-splitsing door de VS om de Sovjet-Unie te verzwakken een belangrijk onderdeel van de herstructurering van de krachten van de Koude Oorlog.

Vandaag wordt een zeer historisch ironieke structuur gevormd:

Het was toen dat de Verenigde Staten gebruikten van Beijing om de strategische diepte van Moskou te verzwakken; het is vandaag mogelijk dat de Verenigde Staten de strategische diepte van Moskou gebruiken om de Communistische Partij van China te ontmantelen.

Trump hoeft de tijd van Nixon niet te kopiëren, noch Rusland als bondgenoot van de Verenigde Staten. Zolang Rusland tegelijkertijd grootmachtshandelingen kan voeren met Washington en Beijing, is de US-Chinese-Russische driehoek in de afgelopen jaren van "twee sterke banden" opnieuw veranderd in een spel tussen drie onafhankelijke machtscentra.

Dat is de situatie waar de regering het meest tegenover wil.

“Putin wil niet naast Xi Jinping zitten, maar opnieuw tegenover de Amerikaanse president zitten.”

In termen van de lange termijn strategische gedrag van Rusland, heeft Moskou zich nooit geaccepteerd als een secundaire staat in het Beijing-systeem.

In het begin van de oprichting van de Volksrepubliek China was China lang onder het socialistische kamp dat door de Sovjet-Unie werd gedomineerd. In de tijd van de Sino-Sovjet-splitsing, de tegenstellingen tussen de twee landen omvatten zowel ideologische conflicten, maar ook wie het leiderschap van het socialistische kamp heeft en de conflicten van nationale belangen. Amerikaanse nationale veiligheidsarchieven, de Sovjet-Unie beëindigde de nucleaire hulp aan China in 1959-1960 en stopte met het verstrekken van technische experts en grote hoeveelheden economische hulp, de Sino-Sovjet-betrekkingen verder verslechterd, Peking lang niet vergeten deze ervaring.

Deze geschiedenis betekent dat Rusland vandaag de dag nog moeilijker is om een internationale orde te accepteren die centraal staat op Xi Jinping.

Wat Poetin echt nastreeft is het herstel van Rusland: met de Verenigde Staten over de nucleaire macht, over de veiligheid in Europa, over het Midden-Oosten, over energie, over wereldwijde regels.

Het feit dat Rusland de afgelopen jaren dicht bij Beijing is gekomen, betekent niet dat Moskou het strategische leiderschap van de Communistische Partij heeft geaccepteerd.

Een eenvoudiger verklaring is: na de totale splitsing tussen Rusland en het Westen is Beijing een van de meest waardevolle externe partners geworden.

Zodra de Verenigde Staten Rusland een tweede kanaal geven, krijgt Poetin opnieuw een keuze.

In de internationale politiek is het hebben van keuzes de macht.

China investeert in grote hoeveelheden industriële middelen, maar kan de strategische loyaliteit van Rusland niet kopen.

De Russische oorlog bewijst dit.

De afgelopen jaren hebben Chinese bedrijven en industriële toeleveringsketens een groot aantal machines, elektronische componenten, drone-gerelateerde producten, optische apparatuur en andere producten voor tweeërlei gebruik aan Rusland geleverd, die een belangrijke waarde hebben voor het handhaven van de Russische oorlogsindustrie.

Maar deze investeringen hebben geen invloed gehad op de strategische richting van Rusland door Peking.

De kern van de militaire kracht van Rusland is gebaseerd op zijn kernwapens, raketsystemen, luchtverdedigingssystemen, militaire systemen en strategische beslissingsmechanismen.

Dit is de gevaarlijkste plek voor Xi na de heropening van de relaties tussen de VS en Rusland door Trump.

De middelen die Peking de afgelopen jaren heeft geïnvesteerd in de betrekkingen tussen China en Rusland, kunnen worden ingewisseld voor handel, supply chain en diplomatieke samenwerking, maar kunnen niet worden gekocht voor de strategische loyaliteit van Rusland.

Als de Verenigde Staten opnieuw kunnen voldoen aan de behoeften van de positie van een grootmacht die Rusland het meest waardeert, dan kan Poetin de handel met China voortzetten en wereldzaken met de Verenigde Staten opnieuw bespreken.

Vanuit het perspectief van China is dit moeilijker dan Rusland openlijk naar de Verenigde Staten terug te keren, omdat het betekent dat Beijing de permanente vijandigheid van de VS-Rusland niet langer als een stabiel actief kan beschouwen.

Poetin: Russische druk op Japan leidt tot de strategische resultaten die de VS willen zien

Rusland herstelde contacten op hoog niveau met de Verenigde Staten, maar daalde niet in Aziatische richting.

Op 13 augustus bezocht Poetin het Japanse eiland Iturup, een van de zogenaamde Noordelijke eilanden waar de Japanse premier Ho Chi Minh openlijk protesteerde, terwijl Rusland opnieuw zijn soevereine standpunt benadrukte.

Als we het afzonderlijk bekijken, is dit slechts een lang bestaand Russisch-Japanese territoriale geschil, maar in het huidige veiligheidspatroon in Noord-Oost-Azië heeft de actie van Poetin een zeer opmerkelijk strategisch overspanningseffect opgeleverd.

In de afgelopen jaren is Japan bezig met het uitbreiden van zijn tegenaanvalcapaciteit, de aankoop van Amerikaanse "Taxic" cruise raketten en het verhogen van de nationale defensie-investeringen.De kritiek van Noord-Korea op de militaire expansie van Japan is ook duidelijk gericht op de mogelijkheden van Japan voor het bestrijden op lange afstand, de Amerikaanse productie van tactiekraketten en de veiligheidssamenwerking tussen de VS en Japan.

De Amerikaanse minister van Defensie heeft tijdens de Shangri-La-dialoog dit jaar zijn Aziatische partners gevraagd om de defensie-uitgaven aanzienlijk te verhogen en heeft de snelle militaire expansie van China rechtstreeks als een van de belangrijkste redenen genoemd.

Hierdoor wordt de keten van strategische resultaten duidelijker:

• Rusland blijft veilige druk uitoefenen op het noorden van Japan;
• Japan krijgt nog meer binnenlandse politieke redenen om zijn wapens te versterken;
• Japan breidt zijn militaire kracht uit en versterkt het totale systeem van Amerikaanse militaire expansie in de westelijke Stille Oceaan tegen de Chinese militaire expansie.

Het is niet nodig om te veronderstellen dat er een openlijk akkoord bestaat tussen Moskou en Washington om de Japanse expansie te stimuleren.

Wat echt de moeite waard is om te observeren, is de strategische uitkomst: de acties van Rusland drijven Japan naar meer militarisatie, terwijl een Japan met een sterker leger en een diepere verbinding met het Amerikaanse veiligheidssysteem uiteindelijk eerst het strategische klimaat van de Communistische Partij in de westelijke Stille Oceaan verandert.

Syrië geeft nog een signaal: Rusland komt opnieuw aan tafel en hoeft niet eerst de wereldwijde strategische activa op te geven.

In Syrië is dezelfde logica aanwezig.

Na de val van het Assad-regime was de Russische militaire aanwezigheid in de luchtmachtbasis van Hemeimim en de haven van Tartus onduidelijk, maar in augustus hebben Rusland en de nieuwe Syrische regering een memorandum van overeenstemming bereikt, waarbij een deel van de faciliteiten werd omgezet in gezamenlijke trainingscentra, waar Russische militairen blijven verblijven. Tartus blijft het enige belangrijke reparatie- en aanvoerpunt van Rusland in de Middellandse Zee.

Trump heeft besloten om Syrië uit de Amerikaanse lijst van "landen die terrorisme ondersteunen" te zetten en heeft openlijk aangegeven dat Amerikaanse bedrijven bereid zijn deel te nemen aan de wederopbouw van Syrië; de regering van Sharjah heeft ook eerder een uitnodiging gekregen om deel te nemen aan de G7-top, en Syrië is snel terug te keren naar het internationaal systeem dat door het Westen wordt gedomineerd.

Dat betekent niet dat Rusland en de Verenigde Staten zich in Syrië hebben verdeeld.

Maar het bewijst nog iets belangrijker: de terugkeer van Rusland in het door de VS gedomineerde grootmachtshandelssysteem is niet afhankelijk van de voorwaarde dat Rusland eerst alle buitenlandse strategische activa leeglaat.

Een nieuwe Syrische regering die de betrekkingen met de Verenigde Staten aanzienlijk verbetert, stelt Rusland nog steeds in staat een deel van zijn militaire aanwezigheid te behouden.

Dit resultaat komt dichter bij het concurrerend samenleven in de traditionele grootmachtpolitiek dan bij de uitzetting van nul-summen.

Rusland heeft zelfs belangen gekoppeld aan wereldwijde militaire regels.

Op 4 september verscheen in de onderhandelingen over dodelijke autonome wapens in het kader van de Verenigde Naties nog een zorgwekkende overlapping van het beleid van de VS en Rusland.

128 landen hebben deelgenomen aan de discussie, de meeste landen willen striktere autonome wapenvoorschriften bevorderen, terwijl de Verenigde Staten meer geneigd zijn om niet-bindende richtsnoeren in te voeren. Rusland en India en Turkije steunen de richting van de Verenigde Staten, de Amerikaanse en Russische bezwaar maakt duidelijk twijfels over de consensus over de regels.

Hoewel het een klein geval is, laat het zien dat de toekomstige relaties tussen de VS en Rusland misschien niet als een formele alliantie hoeven te worden getoond.

Grootmachten kunnen elkaar op het slagveld in Oekraïne tegenover elkaar strijden, terwijl ze gemeenschappelijke belangen hebben met betrekking tot hun eigen vrijheid van militaire actie, kunstmatige intelligentie-oorlog en de opstelling van wereldwijde regels.

Dit is de meest realistische vorm van de "Russische Unie":

• geen alliantie, maar selectieve coördinatie;
• geen gemeenschappelijke ideologie, maar gemeenschappelijke grootmachtenbelangen;
• niet Rusland volgt de Verenigde Staten, maar de wederzijdse herkenning van elkaar als een wereldwijde kracht die de problemen samen moet aanpakken op sommige punten.

Zolang dit model zich blijft uitbreiden, zal de externe omgeving waarmee China wordt geconfronteerd voortdurend veranderen.

De meest symbolische tegenstelling verschijnt op dezelfde G20-tafel: Rusland komt terug, de Chinese Communistische Partij wordt afzonderlijk genoemd door 19 landen

Wat in Beijing waarschijnlijk waakzaam is, gebeurt waarschijnlijk op dezelfde G20-top.

De Russische minister van Financiën werd opnieuw uitgenodigd door de Verenigde Staten om naar de tafel te gaan, terwijl de Verenigde Staten alle G20-financiële leiders, met uitzondering van China, de 19 partijen aanmoedigden om actie te ondernemen tegen de zogenaamde "niet-marktbeleid" en de structuren die wereldwijde handelsongelijkheden veroorzaken.

Het heeft een zeer sterk politiek symbool.

In de afgelopen jaren heeft het Westen Rusland geprobeerd te isoleren, terwijl de Chinese Communistische Partij Rusland voortdurend beschouwt als een belangrijke partner om de Amerikaanse orde uit te dagen.

Op dezelfde G20-bijeenkomst, die nu wordt georganiseerd door de Verenigde Staten, is Rusland opnieuw verschenen, terwijl het economische model van China het enige lid is dat zich niet heeft aangesloten bij de consensus van 19 landen over een belangrijk onderwerp.

Dit kan natuurlijk niet eenvoudig worden uitgelegd als de "19-landen-anti-communistische coalitie".

Maar vanuit het perspectief van de herstructurering van de macht van de grote mogendheden is deze tegenstelling duidelijk: de regering van Trump herstelt contact met Rusland en blijft de belangrijkste economieën samen druk uitoefenen op industriële subsidies, exportuitbreiding en het zogenaamde niet-markteconomische model dat lang afhankelijk is van China.

Dit is niet alleen een diplomatiek gebaar, maar ook de externe levensomstandigheden van het economische systeem van de Communistische Partij van China.

Focus China: Trump bouwt mogelijk een omgekeerde strategische driehoek op

Als deze gebeurtenissen opnieuw worden gekoppeld, begint de potentiële strategische logica van de Trump-administratie duidelijk te worden.

De VS hoeven niet alle conflicten met Rusland tegelijk op te lossen.

Je hoeft maar één ding te doen:

"Rusland moet niet meer voor altijd aan de Communistische Partij worden overgedragen.

Als de Verenigde Staten de veiligheids-, financiële, regionale en wereldwijde regels met Moskou hervatten, zal Rusland niet langer alleen afhankelijk zijn van Beijing.

Elke keer dat Rusland een externe optie toevoegt, neemt de strategische winst van de Chinese Communistische Partij op de Russische betrekkingen een deel af.

Het is niet de ideologie, maar de methode die het meest vergelijkbaar is met de strategische driehoek van de tijd van Nixon.

Toen Washington ontdekte dat er onuitputtelijke scheuren waren tussen Beijing en Moskou, gebruikte het Beijing om de Sovjet-Unie in balans te brengen.

Vandaag de dag, als Trump denkt dat China en Rusland te dicht bij elkaar zijn, is het niet meer in Amerikaanse belangen, dan kan het hervatten van de transacties met Rusland op zijn beurt de strategische diepgang van de CCP verzwakken.

De historische driehoek is in omgekeerde richting.

Van balans tot ontbinding: een Amerikaans-Russische hereniging kan de externe levensomstandigheden van het communistische regime veranderen

Focus China is van mening dat deze strategische verandering uiteindelijk verder kan gaan dan de algemene betekenis van de "beperking van de CCP".

De langetermijnstabiliteit van een regime is niet alleen afhankelijk van de hoge interne druk, maar ook van de externe strategische omgeving.

Het regime van Xi Jinping heeft de afgelopen tien jaar voortdurend zijn militaire kracht, industriële subsidies, politieke invloed in het buitenland en de wereldwijde systeemconcurrentie uitgebreid, en een van de belangrijkste externe steunpunten van het regime is een poging om een Euraziatisch strategisch netwerk op te bouwen dat het Amerikaanse dominante systeem kan verzwakken.

De rol van Rusland in dit netwerk is niet te vervangen.

Het heeft een van 's werelds grootste kernmachten, energie, militaire diepgang in Europa, invloed in Centraal-Azië en het Midden-Oosten en veto-rechten in de VN-Veiligheidsraad.

Als de VS Rusland weer een strategisch centrum kan maken dat werkelijk onafhankelijk is van Peking, dan zal het verlies van China niet het verlies zijn van een handelspartner, maar het verlies van een deel van de Euraziatische strategische diepgang.

Tegelijkertijd versterkt Japan zijn militaire capaciteiten, Europa is steeds meer alert op het economische model van China en de Verenigde Staten hebben nog steeds de belangrijkste wereldwijde financiële, technologische, militaire en alliantie middelen.

Als deze krachten zich verder overlappen, kunnen ze een structuur vormen die voortdurend de externe leefruimte van het communistische regime onderdrukt.

In deze zin kan het uiteindelijke strategische effect van de herstructurering van de Amerikaanse-Russische grootmachtrelaties een steeds ongunstigere internationale omgeving creëren voor de uiteindelijke ontbinding van het regime van de Communistische Partij.

“Toen Beijing de VS hielp om het lot van de Sovjet-Unie te veranderen, kan Moskou vandaag de dag de variabele zijn die het lot van de Communistische Partij van China verandert.”

De ironie van de geschiedenis komt vaak voort uit de omkering van de krachtverhoudingen.

Een halve eeuw geleden, toen Peking de Verenigde Staten naderde vanwege de scheiding met Moskou, kreeg Washington een groot initiatief in de strategische driehoek van de Koude Oorlog.

Tegenwoordig probeert Xi Jinping te vertrouwen op de scheiding tussen Rusland en het Westen om de samenwerking tussen China en Rusland tot een strategische basis te maken om het Amerikaanse systeem uit te dagen.

Het probleem is dat Poetin niet in staat is om de kaarten op het schaakbord vast te leggen.

Rusland blijft een wereldmacht met onafhankelijke nationale belangen, een onafhankelijke kernmacht en ambities voor onafhankelijke mogendheden.

Als Trump in staat is om Moskou voldoende ruimte te geven voor onderhandelingen over grote mogendheden, dan kunnen de Verenigde Staten een capaciteit herwinnen die decennia geleden uiterst effectief was:

De twee belangrijkste strategische tegenstanders kunnen niet echt een permanent verenigd leger vormen.

Rusland hoeft zich niet openlijk te scheiden van de Communistische Partij.

Het is ook niet nodig dat Poetin zich aanmeldt voor een anti-communistische coalitie.

Zodra Rusland weer tegenover de Amerikaanse president kan zitten en rechtstreeks met Washington over Europa, veiligheid, energie, financiën en de wereldorde kan discussiëren, zijn de strategische voorwaarden die de CCP in de afgelopen jaren heeft gebaseerd op de totale splitsing van Rusland en West-Europa begonnen te verlichten.

Wat vandaag echt de moeite waard is, is dus niet of Trump en Poetin vrienden zullen worden.

Maar er is nog een belangrijker probleem:

Of de Verenigde Staten op hun beurt de strategische driehoek die ooit in de Sovjet-Unie speelde, op de Chinese Communistische Partij beïnvloeden?

Als het antwoord uiteindelijk ja is, dan is de terugkeer van Rusland niet alleen een verandering in de relatie tussen de VS en Rusland.

Het kan het uitgangspunt zijn voor een fundamentele ommekeer in de externe strategische omgeving van het regime van Xi Jinping.