Vader verschijnt niet in Washington: Sebastien Lai brengt de gevangenis van Li Ching naar congreshows

Tijdens de hoorzittingen in Washington stond Sebastian Lai met een microfoon, een identiteitskaart en een lid van het Congres in de voorkant, maar de plaats waar zijn vader zich bevindt kon alleen door hem worden aangegeven.

op 17 september,Het Amerikaanse Congres en de Chinese Commissie houden hoorzittingen over de zaak Li-Chi-IngSebastien spreekt nogmaals over de oprichter van de Apple Daily als zijn zoon – niet als een abstracte symbool van een Hongkongse nationale veiligheidszaak, maar als een vader die jaren in de gevangenis heeft doorgebracht en zijn familie niet normaal kan ontmoeten.

De voorbije jaren heeft Sebastien door de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Genève en andere landen gereden en in het parlement, in de media en in mensenrechtenactiviteiten hetzelfde uitgelegd: waarom Liu Xiaobo gevangen wordt gehouden en waarom zijn familie zich zorgen maakt dat de tijd afneemt.

In februari werd hij veroordeeld tot een gevangenisstraf van twintig jaar nadat hij werd veroordeeld tot twee gevallen van samenzwering met buitenlandse krachten en een gevangenisstraf voor het verspreiden van verhaaltjes.De regering van de Hongaarse speciale regio zei dat de zaak volgens de wet werd behandeld en benadrukte dat de beschuldigingen gericht waren op gedragingen die de nationale veiligheid in gevaar brengen in plaats van op perswerk; de familie van Li, de internationale organisatie voor persvrijheid en enkele buitenlandse regeringen hebben voortdurend kritiek op de gevallen die de persvrijheid en politieke expressie beïnvloeden.

Dit geeft Sebastien een bijzondere rol in Washington: de rechtszaak vindt plaats in Hongkong, waarbij de verhalen over de lichamelijke toestand van de vader, de scheiding van het gezin en de internationale betrekkingen steeds vaker worden uitgevoerd door kinderen in het buitenland.

In een interview vertelde hij wat hij het meest vreesde.Zijn vader is oud en zijn langdurige gevangenisstraf maakt zijn familie bezorgd.De hoorzitting van 17 september brengt deze persoonlijke bezorgdheid opnieuw in de openbare politieke ruimte: een gezin wil dat de vader naar huis gaat, terwijl de Amerikaanse parlementariërs het nationale veiligheidssysteem van Hongkong, de persvrijheid en wat de Amerikaanse overheid kan doen bespreken.

Beide talen leven samen in dezelfde hoorzaal.

De regering van Hongkong heeft de kritiek van buitenlandse politieke partijen en organisaties op de zaak herhaaldelijk geweigerd, en zei dat de rechterlijke macht onafhankelijk was en dat de buitenwereld zich niet zou moeten bemoeien met de gerechtelijke procedures in Hongkong.

Voor Sebastian is de zaak in eerste instantie afhankelijk van de tijd: hoeveel jaren zijn vader vrijheid heeft verloren en hoeveel kansen zijn familie nog heeft om met hem om te gaan. Hij verscheen steeds op internationale evenementen en vormde zelf ook een tegenstelling – in het verleden werkte hij in de media en nam hij rechtstreeks deel aan de publieke discussie, nu komt een groot deel van zijn publieke uitspraken van advocaten, familie, overheidsverklaringen en ondersteunende organisaties.

Dat is ook de reden waarom de hoorzitting van 17 september verschilt van de algemene politieke discussie over Hongkong.De hoorzitting is niet gericht op het herlezen van de volledige tekst van de Hongkong National Security Act, maar op de familie om een gerechtelijke uitkomst van een gevangenisstraf opnieuw te vertalen in hun dagelijkse leven: niet samen eten, niet vrij ontmoeten, niet weten hoe lang de volgende keer zal zijn.

De rechtbank heeft veroordelingen en sancties uitgesproken; de regering van Hongkong is van mening dat de nationale veiligheidswetgeving de nationale veiligheid en sociale stabiliteit beschermt en ontkent dat de zaak gericht is op persvrijheid. Aan de andere kant hebben de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en persvrijheid en mensenrechtenorganisaties al lang gevraagd om de vrijlating van Li te verklaren en bezorgd te zijn over de gevolgen van de gezondheid, de omstandigheden van detentie en de gevolgen van de zaak voor de mediaomgeving in Hongkong. Deze standpunten zullen niet verdwijnen door een hoorzitting.

Maar de komst van Sebastian veranderde de manier waarop het conflict werd gezien.

In het vonnis verscheen Li als verdachte; in de verklaring van de regering van Hongkong was hij lid van een nationale veiligheidszaak; in de geschiedenis van de Apple Daily was hij de oprichter; en in de hoorzitting in Washington op 17 september was hij in de eerste plaats een vader die niet ter plaatse zat.

Sebastien was in staat om deze afwezigheid voortdurend naar verschillende steden te brengen.

Hij nam foto’s van zijn vader, beantwoordde vragen van journalisten over gezondheid en gevangenisstraf en vroeg overheidsfunctionarissen en parlementariërs om in te grijpen. Of deze lobby’s uiteindelijk de beslissingen van Hongkong zouden veranderen, het is een andere lijn geworden die zich buiten de rechtszaak verder ontwikkelt: een gevangene kan de grens niet vrij overschrijden en zijn familie overschrijdt de grens voor hem.

Wat Washington op 17 september hoorde, was niet Liu Xiaobo zelf.

Deze afwezigheid vormt het meest concrete feit van deze hoorzitting.