50e verjaardag van de dood van Mao Zedong herinnert jonge pelgrims: de Chinese Communistische Partij verpakt het trauma van de geschiedenis opnieuw in politieke overtuigingen

Op 9 september 2026 werd de 50ste verjaardag van het overlijden van Mao Zedong in Beijing verlengd met de opening van het monument van de voorzitter Mao Zedong, en sinds de avond van vandaag is er een groot aantal mensen begonnen te verzamelen, terwijl de officiële media tegelijkertijd gedenkwaardige posters, korte video's en speciale inhoud lanceerden. De Joint Morning News citeerde het bericht van de Franse pers, dat er niet alleen ouderen in Beijing waren, maar ook veel universiteitsstudenten en jonge arbeiders op het terrein; er werden Mao Zedong-beelden, rode vlaggen en "Mao's discours", revolutionaire liedjes gezongen. Een halve eeuw geleden werd Mao Zedong niet teruggestuurd naar de geschiedenis, maar werd teruggebracht naar het heden en werd

De officiële media herdenken is niet alleen een terugblik op de geschiedenis, maar om "hoe Mao Zedong te herinneren" opnieuw te definiëren.

Op 9 september, de People's Daily, CBS News, Zhejiang, Boer Daily, China's Three Farmers Release en een aantal lokale partij media intensieve berichten. People's Daily heeft Mao Zedong gedefinieerd als "de grote patriott en nationale held van China sinds de moderne tijd", de CBS noemde zijn hele leven "onophoudelijke strijd voor de rijkdom van de natie, de vernieuwing van de natie, het geluk van de mensen".

Het probleem is dat deze herdenking nauwelijks betrekking heeft op de Grote Sprong, de Volksgemeenschappen, de anti-rechtsbeweging, de Culturele Revolutie en de daaruit voortvloeiende massale politieke vervolging, sociale verwoesting en abnormale sterfgevallen. De Communistische Partij van China herdenkt niet volledig een historisch figuur, maar hervormt door middel van selectief geheugen een politiek idol dat alleen overblijft "revolutie, onafhankelijkheid, machtige landen, mensen".

Dit is de kernfunctie van het propaganda-systeem: de geschiedenis hoeft niet te worden ontkend, maar alleen de nadelen van het publieke verhaal voortdurend te verwijderen. decennia later komt de jongere generatie van Mao Zedong steeds dichter bij een gesneden politiek product, in plaats van een historische figuur die vrij kan worden besproken, bekritiseerd en onderzocht.

De toename van de jeugd in Zhangshan toont aan dat maoïsme opnieuw wordt geactiveerd door realiteitsangst

In de avond van 8 september verzamelden zich ongeveer duizenden mensen op het koperen plein van Mao Zedong en op 9 september waren er nog steeds honderden bezoekers in de rij om bloemen te doneren, waaronder veel universitaire studenten. Een 30-jarige respondent zei dat de huidige jongeren, geconfronteerd met de druk van de realiteit, op zoek zijn naar antwoorden uit de geschiedenis.

Sommige jongeren hebben het symbool van Mao Zedong actief omarmd, vooral na moeilijkheden met de werkgelegenheid, druk op de huizenprijzen, stagnatie van de inkomsten, verharding van de klassen en de verspreiding van de verhalen over de "interieur" -periode, werd de periode van Mao opnieuw geïdentificeerd als een tijd waarin "de kloof tussen armen en rijkdom is kleiner", "het kapitaal is beperkt" en "de arbeiders hebben meer waardigheid".

Deze verwaarlozing betekent niet dat ze het Mao-tijdperk echt begrijpen, maar juist dat de ontevredenheid van de realiteit op zoek is naar een export waartoe het is toegestaan om te bestaan. In de politieke ruimte van China zijn de kosten van openbare kritiek op het huidige systeem hoog, maar het prijzen van Mao Zedong heeft politieke veiligheid.

“De Communistische Partij van China maakt zowel gebruik van hout als van angst om het echte Maoïsme terug te kijken naar de machtsstructuur van vandaag.

In de tijd van Xi Jinping werd het symbool van Mao Zedong voortdurend versterkt: het herinneren van "zelfzuchtigheid", "strijdgeest", "gemeenschappelijke welvaart", het versterken van het rood onderwijs en het uitbreiden van de educatieve functies van politieke monumenten zoals Zhuhai en Yuan. maar wat de CCP echt nodig heeft, is niet de volledige politieke logica van de periode van Mao, maar geselecteerde trouwe middelen.

Tegenwoordig beschikt China over een enorme hoeveelheid privaat kapitaal, vastgoed, financiële elite, staatsbedrijfsleiders en privileges van de partijpolitiek. Als jongeren de realiteit echt in de taal van de maoïstische klassen bekijken, is het gemakkelijk om de vraag terug te trekken van de “kapitaalisten” naar wie het landstelsel goedkeurt, wie de financiën beheerst, wie de middelen van de staatsbedrijven bezit en wie de rijkdom via de macht verdeelt.

Het maoïsme dat door de Communistische Partij wordt toegestaan, heeft dus vaak duidelijke grenzen: het kan de leiders prijzen, het rood zingen, het kan zich verzetten tegen het “westerse kapitalisme”, het kan ook abstracte en eerlijke aanspraken uitdrukken, maar het kan geen werkelijk onafhankelijke arbeidersorganisaties vormen, het kan de lokale overheden en het bestuur van staatsbedrijven niet in naam van de klassen uitdagen, en nog minder het mobiliseren van de Mao-massen om de controle over de Communistische Partij zelf te hergebruiken.

Deze “controleerbare haartjes” zijn in wezen een politieke consumptie na de verminking. Mao Zedong is toegestaan om afbeeldingen, slogans en emoties te zijn, maar kan niet opnieuw een instrument worden voor de zelfstandige organisatie van macht door de massa’s.

Van thuis tot in het buitenland, Mao Zedong is nog steeds een belangrijk vermogen van de ideologische export van de CCP.

De vijftigste verjaardag van Mao Zedong wordt door de Chinese ambassade in het buitenland, Chinese scholen, bondgenoten, militaire organisaties en Chinese gemeenschappen langdurig doorgegeven door middel van nationale feestdagen, oprichtingspartijen, anti-oorlog herdenkingen en "rode cultuur". Mao Zedong is een van de belangrijkste symbolen van deze reeks politieke verhalen.

In het buitenland heeft de Communistische Partij de Mao-tijd vaak gecomprimeerd tot historische verhalen over "nationale onafhankelijkheid" en "vrijheid van de krachten", terwijl de anti-rechts, de grote hongersnood, de culturele revolutie en de politieke zuivering tot interne controverses werden verzacht. Deze verhalen, zodra ze de Chinese onderwijs- en gemeenschapsactiviteiten in het buitenland binnendringen, zijn niet alleen historische opvattingen, maar brengen de interpretatie van de legitimiteit van de Communistische Partij in andere maatschappijen.

Dit is ook de reden waarom de herdenking van Mao Zedong niet alleen kan worden beschouwd als "oudere ouderdom". het draagt tegelijkertijd de opvoeding van de identiteit van het regime: vertellen jongeren waar de Volksrepubliek China vandaan komt, wie in aanmerking komt om de geschiedenis van het land te definiëren, en waarom de heerschappij van de Communistische Partij van China wordt beschreven als de enige opeenvolgende weg naar nationale vernieuwing.

De 50ste verjaardag van Xi Jinping heeft de politiek van leiders opnieuw nodig.

Vijftig jaar na het overlijden van Mao Zedong heeft de Communistische Partij nog steeds haar politieke oorsprong moeten bewijzen door Mao. Xi Jinping heeft voortdurend de "twee vestigingen" van de "kern" -status, partijgeschiedenisonderwijs en loyaliteit van leiders versterkt, en er is een duidelijke historische reactie op de logica van de geïndividualiseerde macht in de periode van Mao.

Dit betekent niet dat China eenvoudigweg terugkeert naar de jaren zeventig.De economische structuur, de sociale vorm en de internationale omgeving zijn al heel anders.Maar de aanbidding van leiders is weer een belangrijke bron van politieke governance: wanneer een systeem niet legitiem kan worden door open concurrentie, is de macht meer afhankelijk van historische mythes, nationalisme en persoonlijke autoriteit om samenhang te behouden.

De menigte van de nacht van Zhang, de gedenkplaketten van de People's Daily en de bloemen van jonge studenten voor de standbeelden vormen hetzelfde politieke schilderij: de Communistische Partij van China vormt Mao Zedong van een controversiële historische figuur tot een politieke voorouder die emotionele, loyale en legitieme middelen kan leveren aan de tijd van Xi Jinping.

Wat echt wordt onderdrukt, is het recht van de Chinezen om de geschiedenis van de twintigste eeuw volledig te begrijpen. Wanneer een regime kan bepalen welke geschiedenis kan worden herdacht en welke rampen alleen kunnen worden stilgestaan, is herdenking zelf een heerschappij.