Het Han meisje werd uit de doos gered, maar 40 jaar later kon de pleegvader van de Oeigoer haar niet redden: de ketting achter de 12 jaar gevangenisstraf van de garage.

In 1986 hoorde de barbecue van de Oeigoer Abdullah Tomul de baby huilen buiten een ziekenhuis in Guizhou. Hij nam het verlaten meisje mee naar huis. Het echtpaar had de bedoeling om voor de kinderen van Han te zorgen voor een paar dagen, en uiteindelijk opgevoed als Zhuhegegouri. Veertig jaar later was Abdullah in Turkije, terwijl zijn dochter haar straf uitzat in de Xinjiang gevangenis. <a href="https://www.rfa.org/english/uyghur/2026/10/08/xinjiang-uyghur-prison-china-abdulla-zohregul/"target" rel = "noopener noreferer" data-linked-reference= "tru" data-reference-label = "Liber Asia Radio October Disclosure" </a" werd in oktober door Radio Free Asia uitgebracht en veroordeeld tot 12 jaar omdat hij vaders heeft aangenomen om naar Turkije te reizen en om illegaal religieus materiaal te lezen zoals bepaald door de autoriteiten.

Dit is een familieverhaal dat etnische grenzen overstijgt en een alarmerende staat van dienst is van de Chinese politieke realiteit: een Han meisje groeide op in een Uighur familie en was uiteindelijk crimineel gestraft voor haar adoptievaders ervaring en haar religieuze leven. Haar etnische afkomst beschermde haar niet en de goede wil van het gezin weerhield niet van politieke druk om haar leven te betreden.

Het kind dat niet weggestuurd is.

Abdullah, die moeite had om zijn levensonderhoud te verdienen, verliet de Xinjiang garage voor Guizhou om zijn brood te verdienen. Hij ging naar huis van een stand en vond verlaten baby's buiten het ziekenhuis, aanvankelijk bezorgd dat het gezin twee jaar jonge kinderen had en had moeite om nog een te ondersteunen kind. De vrouw kon het niet verdragen om de baby te zien lijden en haar zelf te voeden. De twee zonen behandelden ook al snel het nieuw aangekomen meisje als hun zus. Als het kind zijn of haar ouders belt, kan het echtpaar haar niet meer overdragen.

Een familie keerde later terug naar de auto, waar Zokhgeguri opgroeide in Uighur, het moslimgeloof en het lokale leven. Ouders die niet onthullen dat ze van etnische Han is, maken zich zorgen over de buurt en de extra problemen bij de registratie. In deze familie is het niet de etnische groep die de relatie bepaalt, maar de jaren van samenleven.

In 2017 werden families uit elkaar gehaald

Abdullah ging in 2016 naar Turkije om zijn oudste zoon te bezoeken. Het jaar daarop begon Xinjiang Oeigoeren in grote detentie te houden, die in Istanbul bleven uit angst om naar hun huizen terug te keren. Later kwam het nieuws dat zowel dochter Zohegeguly als tweede zoon Hegehim gevangen zaten. Eerst was Abdullah moeilijk te begrijpen, zelfs de details van de kinderen.

Hij nam deel aan protesten buiten het Chinese consulaat in Turkije, vroeg de media om hulp en vroeg de autoriteiten publiekelijk om het kind op sociale platforms vrij te laten. Voor het eerst verklaarde hij zelfs de Zoheguri etnische Han afkomst om kansen te krijgen voor zijn dochter, in de hoop dat de officiële autoriteiten haar een gezicht zouden geven. Hij is bereid om terug te keren naar Xinjiang en zijn vrijheid te ruilen voor de vrijheid van zijn dochter.

Maar hij werd niet herenigd. Een persoon die contact met hem opnam vertelde hem dat zijn dochter veroordeeld was tot 12 jaar gevangenisstraf, met nog drie jaar. vervolgens contact opgenomen met Radio Asia journalist in Xinjiang, werd in hechtenis door twee familieleden bevestigd en werd geïnformeerd dat de redenen voor de straf van haar dochter inclusief het bezoek van haar vader aan Turkije en dat ze Hij las religieus materiaal uit het buitenland.

Het is geen bloed, het is familie.

De Communistische Partij heeft haar controle over de Xinjiang-maatschappij al lang versterkt op grond van terrorismebestrijding en het behoud van nationale eenheid. In de ervaring van Zokhgegouri waren de transnationale reis van de vader en de religieuze lezing van zijn dochter gekoppeld aan straf. De meest verontrustende plaats voor een persoon om zijn of haar vrijheid te verliezen als gevolg van het gedrag van een familielid is het symbiotische bestuur.

Abdullah vertelde de buitenwereld, in het openbaar, dat hij de kracht had om haar uit de doos te halen, maar dat hij haar niet uit de gevangenis kon redden. Veertig jaar geleden koos hij ervoor om een kind zonder vragen te adopteren; Veertig jaar later werd het gezin door de overheid opgedeeld in naam van politieke veiligheid en religieuze administratie.