"Ik heb gehuild tot verstikking": de 50ste verjaardag van de dood van Mao werd gepropageerd door ironie.

"Ik huilde tot verstikking, nu kwam de redding, net zuurstof te zuigen." op 13 september, een video commentaar gebied ter ere van de 50e verjaardag van de dood van Mao Zedong, bezet door een reeks van schijnbaar "geïnspireerde" en scherpe ironie. in de video, een "00 na de jeugd" bezocht de memorial van Mao-voorzitter, zei dat hij "echte graag meer naar hem te kijken voor een tijdje", omdat bang voor degenen die de achterkant te blokkeren, kon alleen maar naar de uitgang te gaan om Mao Zedong te buigen.

In het commentaar werd al snel veel geprezen: "Ik durfde nog niet eens te kijken, ik was bang om te huilen", "Ik heb bijna gehuild om in de ICU te wonen", "Northern Film's eerste toelating volgend jaar" "Deze klasgenoot spreekt niet veel eerlijkheid". Deze berichten hebben Mao Zedong niet positief beledigd, maar de officiële verwachtingen van eerbied en verdriet tot een absurde mate overdreven, met overmatige loyaliteit de loyaliteit zelf afgebroken.

“Het is niet om te huilen, maar om politiek te spelen.”

De reden waarom deze online taal dodelijk is, is dat het bijna volledig in overeenstemming is met de emotionele logica van de officiële herdenkingsverhalen: hoe meer verdriet, hoe meer trouw, hoe meer opwinding, hoe meer juist. Internetgebruikers hebben geen positieve argumenten met deze taal, maar duwen het naar het niveau van "schreeuwen", "stoffen" en "blijven in de ICU". Wanneer politieke aanbidding wordt overdreven tot een komisch effect, het gevoel van plechtigheid dat propaganda nodig heeft, valt samen.

Het commentaar gebied werd vervolgens beperkt en toonde aan dat wat de autoriteiten echt niet konden verdragen, niet alleen onbeleefde aanvallen was, maar de ontmanteling van de politieke heiligheid. Voor de CCP was Mao geen gewone historische figuur. Hij was zowel een belangrijke bron van de legitimiteit van het regime in 1949 als de eerste generatie hoogste leiders die de CCP nog steeds bewaarde. Het openbare geheugen rond Mao werd daarom altijd beperkt door politieke grenzen.

"Vijftig jaar na de dood van Mao Zedong weigert de Chinese Communistische Partij hem nog steeds te laten vertrekken van het politieke toneel"

Op 9 september 2026 was het de vijftigste verjaardag van het overlijden van Mao. Reuters meldde dat hoewel de Chinese Communistische Partij de Culturele Revolutie na de dood van Mao als een ernstige vergissing had gekwalificeerd en Mao de belangrijkste verantwoordelijkheid had erkend, het officiële kader van "verdiensten groter dan fouten" altijd had gehandhaafd. De enorme afbeeldingen van Mao hangen nog steeds op het gebouw van Tiananmen, de lichamen worden nog steeds weergegeven in het monument in het centrum van Beijing, en de politieke ceremonies zetten hem voortdurend in de kern van de geschiedenis van de Volksrepubliek China.

Xi Jinping heeft niet alleen deze regeling geërfd, maar heeft ook actief de symbolische status van Mao Zedong verbeterd. Op de 130e verjaardag van de geboorte van Mao Zedong in 2023, leidde Xi Jinping het Standing Committee van het Politieke Bureau van de CCP naar de Gedenkzaal van de voorzitter van Mao, ging naar Mao Zedong zitten als een driehoek en keek naar zijn nalatenschap; daarna hield hij een hoogwaardige gedenkzaal in de People's Hall. Xi Jinping noemde Mao Zedong in zijn toespraak "een generatie van grote mensen" en vroeg "de baanbrekende carrière van Mao Zedong voort te zetten".

Dit is geen enkele herdenkingsactiviteit.Na de regering van Xi Jinping heeft hij herhaaldelijk benadrukt dat de historische periode na de hervorming en opening niet kan worden ontkend door de historische periode na de hervorming en opening, noch kan worden ontkend op zijn beurt. Deze uitdrukking schetst daadwerkelijk een politieke rode lijn: De hervorming en opening kan de rampen van de periode van Mao corrigeren, maar kan niet worden ontwikkeld tot een fundamentele ontkenning van de legitimiteit van Mao Zedong en de oprichting van de regering van de CCP.

In het 50-jarig jubileum van het overlijden van Mao Zedong zei Reuters ook in het bijzonder dat Xi en zijn familie het slachtoffer waren van de culturele revolutie.Zijn vader, Xi Jinping, werd geconfronteerd met politieke schokken en werd verlaten in het platteland.Maar Xi heeft de politieke verantwoordelijkheden van Mao Zedong niet openlijk gefinancierd nadat hij aan de macht was gekomen, in plaats van de ideologische eenheid, de autoriteit van leiders en de gecentraliseerde controle van de partij over de samenleving verder te versterken.

Het is geen abstracte “fout”, maar massale dood en politieke vervolging.

De officiële herdenking van de meest opzettelijke verminking van de verhalen is het nationale geweld en de humanitaire ramp onder de hoogste macht van Mao Zedong.De anti-rechts beweging van 1957 heeft intellectuelen, kaders en gewone burgers op grote schaal als "rechts" gerangschikt, waarbij strijd, arbeid, onderwerping en beroepsontvoering een groot aantal individuen en gezinnen hebben vernietigd en openbare kritiek op het hoogste leiderschap en beleid een gevaarlijke daad hebben gemaakt.

De grote sprong die in 1958 werd geïnitieerd, transformeerde de persoonlijke wil verder in een nationaal beleid. Volksgemeenschappen, gedwongen collectivisatie, fake newsproductie, hoge voedselopdrachten en hoge politieke druk hebben samen grote hongersnood veroorzaakt. De studie van Cambridge University Publishing 'Cambridge Economic History of China' schat dat de hongersnood tussen 1958 en 1961 ongeveer dertig miljoen doden heeft veroorzaakt, terwijl andere demografische en historische studies de cijfers variëren van ongeveer 16 tot meer dan 40 miljoen.

In 1966 begon Mao de Culturele Revolutie, waarbij jongeren werden gemobiliseerd om de zogenaamde “klasse vijanden” aan te vallen, scholen, instanties en sociale orde in een langdurige politieke strijd te vallen. De wetenschapper van de Stanford University, Andrew Walt, gebruikte meer dan tweeduizend lokale en interne onderzoeken om te schatten dat de politieke conflicten en onderdrukking tussen 1966 en 1971 ongeveer 1,1 miljoen tot 1,6 miljoen doden veroorzaakten en dat ongeveer 22 tot 30 miljoen mensen verschillende vormen van politieke vervolging ondervonden. De overgrote meerderheid van de doden is niet een eenvoudige “out of control” van de massa, maar plaatsvindt tijdens de heropbouw van de macht van de staat en de georganiseerde onderdrukking.

Deze historische feiten bepalen dat het vandaag niet mogelijk is om Mao Zedong te herdenken als een "herdenking van de oprichters van de natie", maar dat de officiële herdenking alleen de "grote mensen", de "grote prestaties" en de persoonlijke symbolen van aanbidding achterlaat, maar het gewicht van hongersnood, vervolging en dood onderdrukt, en de herdenking zelf vormt het historische geheugen opnieuw.

De buitenlandse druk stijgt, maar de reactie van Peking wordt steeds sterker naar binnen.

De Chinese en Amerikaanse wetenschappelijke concurrentie neemt toe, en de Amerikaanse regering beschuldigde in september verschillende Chinese AI-bedrijven van grootschalige replicatie van Amerikaanse modeltechnologieën door middel van distillatie; en Europa stimuleert sterkere invoerbeschermingsmaatregelen tegen chemische en kunststofproducten, voornamelijk uit China.

In het tweede kwartaal van 2026 daalde de economische groei tot 4,3%, de vastgoedprijzen, investeringen en residentiële leningen bleven zwak, en de uitvoer in augustus steeg aanzienlijk, wat opnieuw de afhankelijkheid van de Chinese economie van externe behoeften onderstreepte. De tijd van hervorming en openheid heeft het regime belangrijke legitieme middelen geboden door voortdurende groei, expansie van de markt en globalisering, en de marginale effecten van dit model zijn nu afgenomen.

Op 15 september zijn de nieuwe wet- en technologie- en veiligheidsvoorschriften van China officieel in werking getreden. Chinese burgers die betrokken zijn bij exportcontroles, import- en exporttechnologieën en andere gebieden die geïdentificeerd kunnen worden als een gevaar voor de nationale of technologische veiligheid, kunnen worden geconfronteerd met uitvaartbeperkingen van zes maanden tot drie jaar; de nieuwe regels legaliseren ook eerder gedecentraliseerde reiskontrolepraktijken en breiden de beoordelingsruimte van de betrokken sector uit. Hoe intenser de externe concurrentie, hoe meer Beijing de technologie, het personeelsverkeer en de sociale governance opneemt in het kader van "nationale veiligheid".

De internationale druk kan de politieke verstrengeling van China niet mechanisch verklaren, maar vormt een belangrijke realistische omgeving voor Xi om het veiligheidsbeheer te versterken. Geconfronteerd met de technologische blokkade, de wrijving in de handel, de veiligheidsconcurrentie tussen de Taiwanese zee en de regio en de gebrekkige binnenlandse groei, heeft Xi geen keuze gemaakt om de sociale levensvatbaarheid te bevrijden met een grotere politieke openheid, maar stelde "veiligheid", "strijd", "partijleiderschap" en politieke loyaliteit voortdurend vooruit.

Dit is waar het politieke erfgoed van Mao opnieuw tot doel heeft gekregen.Het Mao-tijdperk biedt een hele reeks machtstaal die de Communistische Partij heel goed kent: er zijn vijanden van buitenaf en er is eenheid van binnenuit; de crisis vereist concentratie van macht; verschillen in meningen kunnen worden omschreven als politieke risico's; de hoogste leiders worden gevormd als de ultieme vertegenwoordigers van de richting van de staat. Vandaag de dag is de zogenaamde "terugrijden" niet het heruitgeven van voedselbiljetten en het herstel van de Volksgemeenschap, maar de politieke logica die de sociale ruimtes en institutionele beperkingen van de periode van hervorming en opening opnieuw overstijgt.

In 2018 heeft China de grondwet gewijzigd en de beperking van de ambtstermijn van de staatshoofd niet langer dan twee opeenvolgende termijnen opgeheven, waarna Xi Jinping de derde ambtstermijn van de staatshoofd werd. De "kern" positie binnen de partij, de ideologische opvoeding, het nationale veiligheidssysteem en de controle over de media, het internet en de sociale organisaties worden gelijktijdig versterkt. De Maoïstische politiek is niet hersteld, maar de belangrijkste onderdelen

• persoonlijke autoriteit, politieke loyaliteit, strijdverhalen en wantrouwen in de krachten van de onafhankelijke maatschappij
• worden opnieuw samengevoegd onder nieuwe technologische en institutionele omstandigheden.

Mao Zedong is op zoek naar historische legitimiteit voor de route van vandaag.

Het regime van Xi kan Mao Zedong niet volledig ontkennen, en er is een meer directe reden: Als Mao als de belangrijkste oprichter van de Volksrepubliek China en het regime van de Chinese Communistische Partij volledig wordt ontkend, wordt niet alleen de historische beoordeling van een persoon geschonden, maar ook de legitimiteit van de heerschappij van de Chinese Communistische Partij sinds

1. Daarom kan de ramp die Mao heeft veroorzaakt "fout" worden genoemd, maar Mao zelf moet blijven staan in de buurt van de Heilige Aarde.

Voor Xi, deze historische continuïteit heeft ook reële voordelen. Tegenover een China met een vertraagde economische groei, een toegenomen internationale concurrentie en een gebrek aan sociaal vertrouwen, Mao Zedong symboliseert niet alleen het verleden, maar ook een politieke bron die gehoorzaamheid, opoffering en strijd kan opnieuw eisen. Hoe meer macht nodig is, hoe meer het nodig is om de politiek van sterke mensen te beschrijven als een historische missie; hoe meer het nodig is om de maatschappij te gehoorzamen, hoe meer het nodig is om het heiligdom van de hoogste leider niet openlijk te bespotten te behouden.

Dit verklaart ook waarom berichten met de woorden ‘het huilen tot verstikking’ en ‘het bijna binnengaan in de ICU’ gevoelig worden. Ze schrijven geen lange politieke verklaringen, maar vernietigen direct wat de overheid het meest nodig heeft – mensen moeten worden aangeraakt, herdacht en vereerd op de voorgeschreven manier.

Vijftig jaar na de dood van Mao Zedong is China niet echt geconfronteerd met een volledige herhaling van de periode van Mao, maar de logica van de macht van de periode van Mao is terug te keren naar de werkelijkheid in een nieuwe vorm: de nationale veiligheid onderdrukt de persoonlijke rechten, de ideologie onderdrukt de maatschappelijke diversiteit, de persoonlijke autoriteit weer hoger dan de institutionele beperkingen.