Wanneer "996" de deur van de EU begint te kloppen: China's goedkope productievoordeel wordt geconfronteerd met internationale liquidatie van de arbeidskosten

De Chinese arbeiders richten hun blik op Brussel.Radio Vrij-Azië op 4 septemberMet de EU-verordening over gedwongen arbeid die in december 2027 in werking zal treden, begint een toenemend aantal Chinese werknemers te discussiëren over de vraag of het bewijs aan de EU kan worden voorgelegd om producten op de Europese markt te onderzoeken of zelfs te verbieden. De video's die zijn afgespeeld in verband met de "EU Reporting Website", de "EU Reporting Procedure", hebben meer dan 200.000 video's afgespeeld, wat aangeeft dat dit systeem, dat oorspronkelijk onder de handels- en toeleveringsketenregulering behoorde, door Chinese werknemers wordt begrepen als een nieuw instrument voor externe verdediging.

Dit is een zeer symbolische verandering: wanneer de nationale arbeidswetten de werknemers lang niet effectief kunnen beschermen, beginnen de werknemers te verwachten dat de regels van de buitenlandse markt hun bedrijven beperken. De zogenaamde "996" is geen nieuw probleem. Het Hooggerechtshof van China en het ministerie van Sociale Zaken hebben al lang duidelijk gemaakt dat de vaste overuren van negen tot negen en zes dagen per week in strijd zijn met de arbeidsregels.

Van overuren tot risico’s in de toeleveringsketen

RFA meldt dat RFA dit jaar 440 nieuwe afgestudeerden heeft ingeschreven en vervolgens arbeidsovereenkomsten met 107 van hen heeft ontbonden, waarbij de lokale mensenrechtenafdeling de manier waarop het bedrijf wordt onderhandeld "eenvoudig hard" heeft bekritiseerd, en de onderneming heeft zich openlijk verontschuldigd. Op 1 september kondigde Volkswagen een speciaal onderzoek naar deze leverancier aan. Hoewel bedrijfsinspectie niet gelijk is aan de EU-wetgeving inzake dwangarbeid, heeft het een realiteit uitgelegd: De arbeidsproblemen in Chinese fabrieken worden via de wereldwijde toeleveringsketen doorgegeven aan het compliance systeem van multinationale merken.

In het verleden konden bedrijven overuren interpreteren als "Chinese struggle"; in de toekomst, zodra de arbeidsomstandigheden de producten op de Europese markt beïnvloeden, kan het van bedrijfscultuurproblemen naar handelsrisico's escaleren.

EU-wetgeving inzake gedwongen arbeidDe belangrijkste definitie van gedwongen arbeid van de ILO is dat de werknemer niet vrijwillig werkt onder bedreiging van straf en niet vrijwillig. Het is dus niet voldoende om automatisch gedwongen arbeid te vormen; maar als de werknemer weigert te werken, wordt hij ontslagen, verlaagd, beloofd, beperkt om te vertrekken of andere materiële straffen, dan gaat het in gevaarlijke rechtsgebieden.

“De Chinese bedrijven zijn niet bang voor klachten, maar voor bewijsketens.”

De EU-regels bieden een heel andere weg dan de traditionele Chinese arbeidsarbitrage. Het is niet om een werknemer de overuren terug te vorderen, maar om te controleren of goederen verband houden met gedwongen arbeid. Als de toezichthouder redelijke twijfels heeft, kan hij bedrijven, producten en toeleveringsketens onderzoeken; na uiteindelijke bevestiging kan de verkoop, invoer of uitvoer van de betrokken goederen worden verboden en moet hij worden teruggetrokken.

Wat werkelijk waardevol is voor de werknemer, is niet de woorden "We 996 every day", maar het materiaal dat kan worden gecontroleerd. In de richtsnoeren van de Europese Commissie worden bewijzen opgesomd, waaronder getuigenissen van werknemers, arbeidsovereenkomsten, salarissen en financiële documenten, e-mails, schema-informatie en foto's en video's van de werkplek. Met andere woorden, de meest lastige variabelen in de toekomst voor Chinese fabrieken zijn waarschijnlijk geen openbare protesten van werknemers, maar een groot aantal interne arbeidsdocumenten die systematisch worden ingediend bij buitenlandse regelgevers.

Dit leidt tot drie niveaus van druk op de productie-export:

• Branddruk: internationale merken zoals Volkswagen, Apple en Nike zullen audits intensiveren om risico's in de toeleveringsketen te vermijden en leveranciers te vragen om herzieningen aan te brengen;
• Marktdruk: eenmaal producten gekoppeld aan dwangarbeidsproblemen, kunnen bedrijven de Europese markt direct verliezen;
• Financiering en reputatiedruk: arbeidsconflicten kunnen ESG-ratings, beleggersbeslissingen en langetermijnorders verder beïnvloeden.

De ‘low-cost advantage’ kan niet altijd gebaseerd zijn op het recht van de werknemer om over te dragen.

De Chinese fabrieken hebben lange tijd hun concurrentievermogen gebaseerd op volledige toeleveringsketens, infrastructuur en schaal-effecten, maar lage lonen, overuren en onvoldoende vermogen om de kosten van de arbeiders te bespreken vormden ook een verborgen kostenvoordeel. In het verleden werden deze kosten voornamelijk gedragen door de Chinese arbeiders; nu hebben de EU en de VS de neiging om de transparantie van de arbeiders, mensenrechten en de toeleveringsketen in de handelsregels te schrijven, wat betekent dat een deel van de kosten die oorspronkelijk in de fabrieken werden gedrukt, opnieuw in de internationale handel wordt opgenomen.

Dit is een vervelende beleidsconflict voor Peking. enerzijds wil de Chinese regering de export uitbreiden en de productie concurrerend houden, anderzijds ontbreekt het aan een echt onafhankelijk vakbondssysteem, waarbij de collectieve onderhandelingscapaciteit van de arbeiders binnen de onderneming beperkt is. Wanneer er geen effectieve arbeidsbalansmechanismen in eigen land zijn, vult de buitenlandse markttoezicht die leegte natuurlijk op.

Volgens Focus China is het echt de moeite waard om zich zorgen te maken over het feit dat "996 kan worden gerapporteerd aan de Europese Unie" niet een melding ingang is, maar de Chinese arbeidsregulering wordt omgekeerd gevormd door de wereldwijde handelsregels. Chinese bedrijven kunnen blijven benadrukken efficiëntie, hard werken en concurrentie, maar als deze efficiëntie is gebaseerd op overuren die werknemers niet vrij kunnen weigeren, dan wordt het vroeg of laat een exportkosten.

“Toen de Chinese arbeiders begonnen te zien dat Brussel een mogelijke zaak was, moest Peking niet echt nadenken over de vraag of de EU zich inzet, maar waarom de Chinese arbeiders liever vertrouwen in verre buitenlandse regelgevende instanties dan in de vakbonden, de arbeidsinspectie en het justitiële systeem.”