De nieuwe Mao Zedong als voorgaande huilende bloemen: de ramp die werd verwijderd en "dankbaarheid onderwijs"

Een nieuw geboren man van het vasteland heeft onlangs bloemen gegeven voor het standbeeld van Mao Zedong, diep gebogen en in tranen gehuild.

“Ik ben de zoon van een boer en ik dank voor het feit dat president Mao ons heeft laten omkeren tot de meester.”

In de commentaarruimte zijn er netwerkers die zeggen: "Ik voel me gerust als ik zie dat het land een dergelijk gebouw heeft", anderen die zeggen: "Ik wil te veel vooruitgang" en netwerkers die twijfelen of de man echt nog maar 18 jaar oud is. Meer netwerken reageren met lachen en huilen, wat een duidelijke grap op zijn optreden in Mao Zedong als een bron van tranen.

Het is echt de moeite waard om te vragen waarom niet een jonge man tranen, maar een persoon die in de 21e eeuw geboren is en nooit de tijd van Mao Zedong heeft meegemaakt, waarom hij zijn boerenfamilie en zijn zogenaamde "omkering als meester" zo sterk toevertrouwt aan een politieke leider die bijna een halve eeuw is overleden.

Is deze dankbaarheid gebaseerd op volledige geschiedenis of op zeer geselecteerde geschiedenisverhalen?

Grote sprong en grote hongersnood: boeren zijn ook de meest directe drager van de ramp

In 1958 leidde Mao Zedong de "grote sprong" en de gemeenschappelijke beweging van de bevolking aan om de productie van staal en voedsel met extreme snelheid na te streven, gevolgd door ernstige overdrijving, valse berichtenproductie, hoge indicatoren inkopen, China's plattelandsgebieden in de daaropvolgende jaren door massale hongersnood.

Er zijn verschillen tussen de verschillende geleerden over het aantal sterfgevallen, dus geen enkel getal mag worden geschreven als een onbetwiste definitieve conclusie.Wereldvredesfonds historische hongersnoodcijfersDe huidige schattingen schatten dat de hongersnood tussen 1958 en 1962 ongeveer 36 miljoen mensen heeft gedood; de cijfers benadrukken ook dat de historische hongersnoodsterftecijfers duidelijk onzeker zijn.

Een jongeman die zich vandaag de dag de “zoon van de boer” noemt, moet ook weten dat de Chinese boeren in de tijd van de Grote Sprong en de communalisering van het volk juist een van de meest wijdverbreide drager van de rampen waren.

Anti-rechtsbeweging: wanneer het “volk als meester” wordt geconfronteerd met politieke zuivering

In de anti-rechtsbeweging van 1957 werden grote aantallen intellectuelen, kaders en gewone burgers geclassificeerd als "rechts", onderworpen aan politieke sancties, arbeidsomvorming, werkverlies en langdurige politieke vervolging.

Als geschiedenisonderwijs alleen jongeren vertelt wie het volk “bevrijdt” en hen niet vertelt hoe hetzelfde politieke systeem door bewegingsgouvernementen tegenspraak kan bestrijden en angst kan creëren, dan is de zogenaamde “volledige geschiedenis” nutteloos.

De Culturele Revolutie: zelfs de eigen historische resoluties van de Communistische Partij van China erkennen dat Mao Zedong de belangrijkste verantwoordelijkheid heeft

In 1966 lanceerde Mao Zedong de Culturele Revolutie en tien jaar later onderging de Chinese samenleving een grootschalige politieke strijd, gevechten, kopieren, illegale detentie, factie-gevechten en een wijdverspreide vervolging van intellectuelen, kaders en het gewone volk.

Resolutie van het CPC-Centrum van 1981 over enkele historische kwesties van de partij sinds de oprichting van de staatDe “Cultureel Revolutie” werd door Mao Zedong geïnitieerd en geleid en verklaarde dat deze beweging de ergste frustraties en verliezen van de partij, de staat en het volk had geleden sinds de oprichting van de staat; de resolutie maakte ook duidelijk dat Mao Zedong “de belangrijkste verantwoordelijkheid had voor deze globale en langdurige ernstige vergissing”.

Dit is niet de beoordeling die buitenlandse anti-communisten Mao Zedong opleggen, maar de officiële historische conclusies die de CCP heeft getrokken na de dood van Mao Zedong.

“De geschiedenis is geen toeval”

In dezelfde historische resolutie werd ook toegegeven dat Mao Zedong’s latere individuele autocratische stijl het democratische centralisme van de partij ondermijnde en dat het fenomeen van individuele aanbidding geleidelijk ontwikkelde. Tijdens de Culturele Revolutie werd de politieke loyaliteit van de individuele leiders voortdurend versterkt en verspreid naar het maatschappelijk leven door massale bewegingen, politieke ceremonies en propaganda-systemen.

Daarom kan het huilen van een jonge man tegenover het standbeeld van Mao Zedong niet alleen worden beschouwd als een geïsoleerde uitdrukking van persoonlijke emoties.Het herinnert ook aan het opnieuw bekijken van de manier waarop een samenleving het gevoel van de volgende generatie voor historische figuren vormt door middel van schooleducatie, gedenkdiensten, films, politieke slogans en symbolen van leiders in de publieke ruimte.

Wat is er gebeurd na de ‘boerengroei’?

De landhervorming heeft inderdaad de landverhoudingen in het platteland van China veranderd, het is een historisch feit, maar de geschiedenis eindigt hier niet. De plattelandsgebieden ondergaan sindsdien snel samenwerking in de landbouw, collectivisatie en communalisatie van de bevolking, en de plattelandsbevolking is al lange tijd onderworpen aan huishoudens en de distributie van voedsel.

Een echt volledige historische enquête moet ten minste omvatten:

• Kan de boer, na het land te hebben gekregen, de grond lang vrij beschikken?
• Heeft de boer, na het lidmaatschap van de Volksgemeenschap, daadwerkelijk zelfstandig productierecht?
• Waarom is er hongersnood en wie heeft de politiek ontwikkeld en gehandhaafd die ernstige gevolgen heeft?
• Heeft de gewone boer, wanneer de ramp zich voordoet, vrije media, onafhankelijke rechterlijke macht en doeltreffende politieke mechanismen om politieke verantwoordelijkheden na te gaan?

Deze vragen zijn veel belangrijker dan hoeveel tranen in de voorkant van het beeld liggen.

Hoe komt het dat er na een halve eeuw nog steeds tranen zijn over Mao Zedong?

Mao Zedong is bijna vijftig jaar geleden overleden, maar zijn politieke symbolen zijn nooit echt uit de publieke ruimte van China verdwenen. Schooldocumenten, gedenkplaatsen voor de revolutie, films, liedjes en politieke gedenkactiviteiten versterken voortdurend het imago van "bevrijders", "volksleiders" en "boerenredders".

De grote sprong naar de hongersnood, de anti-rechtse vervolging, de culturele revolutie en de persoonlijke verantwoordelijkheid van Mao Zedong in deze historische gebeurtenissen hebben niet altijd dezelfde intensiteit gekregen als de verhalen over de prestaties van leiders.

Er ontstond een geheugenverlies met een zeer politieke betekenis: sommige jongeren kenden de politieke taal van de "omkering als meester", maar hebben niet noodzakelijkerwijs systematisch contact gehad met de bevolkingsstudies van de grote hongersnood; weten dat "de culturele revolutie een vergissing was", maar niet noodzakelijkerwijs weten dat Mao Zedong in zijn eigen historische resoluties duidelijk heeft geschreven dat hij "de belangrijkste verantwoordelijkheid heeft".

De vraag is niet of een universitair student het recht heeft om Mao Zedong te aanbidden, maar of zijn politieke aanbidding voortkomt uit een goed begrip van de geschiedenis van de tegenovergestelde kanten, of uit een onderwijs dat alleen vraagt om te onthouden "Wie heeft jou bevrijd" en zelden vraagt "Wie heeft die rampen veroorzaakt".

Als jongeren de volledige geschiedenis van de Grote Sprong, anti-rechts en culturele revolutie hebben gelezen en de hongersnood, vervolging en politieke bewegingen van tientallen miljoenen gezinnen hebben meegemaakt, kiezen ze er nog steeds voor om Mao Zedong te prijzen, dan is dat in ieder geval zijn persoonlijke, op informatie gebaseerde standpunt.

Maar als een samenleving jongeren alleen leert bloemen te geven, te bidden en te danken, maar hen niet aanmoedigt om te vragen waarom de hongersnood plaatsvond, door wie de culturele revolutie werd geïnitieerd, en waarom persoonlijke aanbidding het land kon verspreiden, dan is deze ‘beweging’ op zich waakzaam.

"Eerlijk respect voor de geschiedenis is niet om jongeren te vragen te tranen voor een politieke leider, maar om hen te laten beslissen voor wie ze bloemen moeten geven en voor wie ze moeten tranen nadat ze de volledige feiten hebben gezien."