Het echte gevaar van Taiwan is niet noodzakelijkerwijs de "dag van de oorlog": de crisis van de grijze zone nadert de kloof tussen oorlog en vrede

De discussie over de veiligheid van Taiwan werd lang gedomineerd door de vraag of er geen oorlog zou worden gevoerd, maar het is waarschijnlijk dat er eerder een crisis van de grijze zone zou komen zonder een officiële oorlogsverklaring, maar genoeg om de regering te dwingen om een belangrijke politieke keuze te maken.Eyck Freymann, een onderzoeker van het Hoover Institute aan de Stanford University, stelde onlangs in de Taipei Security Dialogue dat Taiwan en de Verenigde Staten zich niet alleen kunnen voorbereiden op een totale oorlog, omdat het lot van Taiwan eerder kan worden bepaald door een crisis dan door een traditionele oorlog.

Dit oordeel is belangrijk omdat de druk van Beijing op Taiwan in de afgelopen jaren opzettelijk de drempel van de oorlog vermijdt. Militaire vliegtuigen over de middellinie van de Straat, de maritieme politie in gevoelige wateren, drones in de buurt van eilanden, onderzeese kabels beschadigd, economische beperkingen, juridische oorlogen en informatie-operaties, kan de feitelijke druk creëren zonder oorlogsverklaring. Op zichzelf, elke actie lijkt niet genoeg om een militaire reactie te veroorzaken; geaccumuleerd, maar kan Taiwan stap voor stap de ruimte voor actie verliezen.

Het gevaarlijkste is niet een raket, maar een crisis die niet kan worden geclassificeerd.

Een volledige invasie heeft tenminste een duidelijke identificatie: militaire agglomeraties, raketten aanvallen en landingsoperaties zullen snel militaire en diplomatieke mechanismen activeren. Maar een crisis in de grijze zone is precies het tegenovergestelde. Stel dat de Chinese maritieme politie een "rechtshandhavingsinspectie" heeft aangekondigd rond een buitenlands eiland in Taiwan, dat handelsschepen worden afgesloten, dat de marine ondersteuning biedt in de buitenwijken, en dat Beijing nog steeds beweert dat dit alleen maar binnenlandse wetshandhaving is

• Taiwan en de Verenigde Staten moeten het definiëren als een blokkade, een wetshandhavingskwestie of een oorlogshandeling?

De kracht van de Gray Zone-strategie ligt in het dwingen van de tegenstander om eerst te argumenteren dat "dit geen oorlog is", terwijl de actiepartijen de realiteit op het terrein hebben veranderd.

Een dergelijke crisis vereist geen eenmalige bezetting van het eiland Taiwan. Het kan beginnen met het beperken van havens, het snijden van kabels, het inspecteren van handelsschepen, het omsingelen van eilanden of voortdurende drone-inbraak.

Blokkering en "subblockering" kunnen realistischer zijn dan landing

Als China een alomvattende landing start, moet het grote risico worden geconfronteerd met de weersomstandigheden in de Straat van Taiwan, de strandomstandigheden, de logistiek en de mogelijke tussenkomst van de VS. In vergelijking, de kustpolitie, de marine, de milities en de administratieve bevelen samen met de "totale blokkering" kosten lager, maar ook gemakkelijker om geleidelijk te escaleren.

Een grijze zone crisis kan omvatten:

• Selectieve inspectie van handelsschepen, vertraging van de scheepvaart in de naam van "douane", "veiligheidsinspectie" of wetshandhaving;
• omsingeling van eilanden, onderdrukking van de voorraden en het personeelsverkeer zonder direct vuur te openen;
• ondermijning van communicatie en infrastructuur, waardoor het moeilijk is om een onduidelijk verschil te maken tussen ongevallen en opzettelijke acties;
• synchronisatie van informatievechten, verspreiding van verhalen zoals "de Amerikaanse troepen zullen niet komen" en "de weerstand zal alleen leiden tot een economische ineenstorting";
• beperkte militaire tentoonstelling, waardoor de marine en raketkrachten in de achtergrond blijven en de afschrikk

Dergelijke acties zijn niet noodzakelijkerwijs gericht op onmiddellijke bezetting, maar kunnen de regering van Taiwan dwingen om te onderhandelen, nieuwe regels op zee te accepteren of te testen of de Verenigde Staten bereid zijn om het risico van militaire escalatie te nemen voor een "niet-oorlogse gebeurtenis".

Het moeilijkste antwoord van de Verenigde Staten is niet "of we Taiwan moeten verdedigen", maar wanneer we moeten beginnen met het verdedigen.

De politieke discussie over de totale invasie van de Verenigde Staten is relatief volwassen: militaire inzet, munitie, bases en coördinatie van bondgenoten hebben een vast kader. Maar in het licht van de druk van de grijze zone wordt het probleem politieker. Als China alleen een maritieme politie stuurt in plaats van een marine, waar zouden de Verenigde Staten moeten ingrijpen als er geen eerste schot en geen massale slachtoffers zijn? sancties, escort, coördinatie van de maritieme politie of directe militaire schepen?

Beijing kan de langzame besluitvormingsprocessen van democratische landen en de verschillende risicopreventies van de leden van de coalitie benutten om de crisis te ontwerpen als een reeks "kleine problemen" die opnieuw moeten worden besproken. Elke interne discussie tussen bondgenoten geeft meer tijd om te handelen.

Taiwan heeft crisisbestendigheid nodig, niet alleen oorlogswapens

Voorbereiding op een crisis in de grijze zone is niet in strijd met de aankoop van gevechtsvliegtuigen en raketten, maar de focus op capaciteit verschilt. Taiwan moet ervoor zorgen dat de havens, kabels, elektriciteitsnetten, banken, communicatie en overheidsinformatiesystemen blijven functioneren onder voortdurende intimidatie; zeeschepen moeten ook voldoende schepen, wettelijke machtigingen en interdepartementele commandocompetenties hebben om te reageren op een scenario waarin "de ander geen marine, maar militaire steun heeft".

Wat nog belangrijker is, is het besluitvormingsproces.De overheid moet van tevoren antwoorden op wat een blokkade vormt, wat een internationale oproep tot hulp veroorzaakt, wat een marine-interventie vereist en hoe de samenleving snel kan worden geïnformeerd. Als de crisis langer wordt gedefinieerd dan de andere partij de crisis heeft veroorzaakt, is het strategische initiatief verloren gegaan.

De Taiwanese samenleving moet ook een psychologische strijd op economisch niveau aanpakken. Zodra er een scheepvaartrisico is, kunnen verzekeringsprijzen, aandelenmarkten, energietransport en toeleveringsketens snel fluctueren, zelfs als er geen echte blokkade is.

Beijing wil niet dat er oorlog wordt gevoerd, maar dat er ook oorlog wordt gevoerd.

Uit het perspectief van het leiderschap van de Communistische Partij is het risico op een totale oorlog groot: doden, economische sancties, stabiele regimes en internationale interventies zijn moeilijk te voorspellen. Als Taiwan politieke concessies kan dwingen door middel van een grijze zone, zijn de kosten duidelijk lager. Daarom is de voortdurende ontwikkeling van kustwacht, juridische oorlog, informatieoorlog en economische onderdrukking in Beijing geen alternatief voor een totale oorlog, maar een compleet spectrum van druk.

Volgens Focus China is een van de grootste misvattingen van het Taiwanese veiligheidsbeleid het concentreren van alle aandacht op “waar de bevrijdingsmacht op een dag landt”.Het kan echt beslissen over een crisis waarin niemand de oorlog heeft aangekondigd: een paar zeeschepen, een executive order, een afgesneden kabel en een ronde financiële paniek zijn voldoende om de tolerantie van de Taiwanese samenleving en het bondgenotenstelsel te testen.

Warvoorbereidheid is hoe je kunt winnen, en voorbereidheid van de grijze zone is hoe je niet moet worden gedwongen terug te geven voordat de oorlog begint. Beide zijn even belangrijk voor Taiwan. De ideale manier om de status quo te veranderen is nooit om de enorme kosten van de landing te betalen, maar om Taiwan onbewust de nieuwe realiteit te laten aanvaarden.