中共中央纪委国家监委7月25日公布数据显示，2026年上半年，全国纪检监察机关共立案53.8万件，处分41.2万人。其中，现任或原任村党支部书记、村委会主任被立案查处者达到5.4万人，省部级及以上干部被立案50人。同期，全国纪检监察机关以所谓“四种形态”批评教育和处理84.3万人次，另有1.9万名行贿人员被立案，1938人被移送检察机关。

官方将这组数字包装为“反腐败斗争纵深推进”的成果，但半年查处5.4万名村干部，本身已经构成对中共基层治理制度的一次巨大反证。一个声称拥有严密组织体系、覆盖全国的纪检监察网络，并持续进行十余年高压反腐的政权，仍然在半年内查出如此庞大的基层腐败群体，说明问题早已超出个别干部道德败坏的范畴，而是与权力来源、监督结构和政治制度本身密切相关。

在中国的乡村权力结构中，村党支部书记和村委会主任虽然行政级别不高，却掌握着与村民日常生活直接相关的大量资源。土地征收、宅基地分配、低保资格、危房改造、养老补贴、惠农资金、集体资产出租、乡村工程招标以及征地补偿等事项，往往都要经过村级组织。对普通农民而言，省长、县长或许遥不可及，真正决定其现实利益的，恰恰是村书记、村主任以及背后的乡镇党委。

这种权力配置形成了一个极为危险的结构：村干部掌握资源分配权，乡镇党委掌握任免和政治控制权，而普通村民却缺乏真正有效的罢免权、知情权和独立监督权。名义上的村民自治，在党组织全面领导之下已经被严重架空。村委会并不是一个能够独立代表村民利益的自治机构，而是被纳入中共基层组织体系的行政末梢。村党支部书记往往凌驾于村委会之上，重大事项由党支部决定，所谓村民会议和村务公开，在许多地区沦为形式。

正是在这种制度环境中，富裕村庄与贫困村庄形成了不同形态的腐败。沿海城中村、工业村和征地拆迁地区，村干部控制着数千万甚至数亿元的集体资产，土地开发、厂房出租、旧村改造和工程建设成为利益输送的主要渠道。一些地方出现宗族势力长期把持村务、亲属轮流担任干部、工程项目优先交给家族成员的现象，村级公共权力由此被私人化、家族化。

而在缺乏土地开发和集体经济的贫困村，腐败则更多表现为对弱势群体的直接掠夺。危房改造补贴、公益林补偿、低保名额、养老补助、饮水工程和道路建设资金，金额可能只有几千元或几万元，却往往是贫困农户维持生活的救命钱。基层干部通过虚报面积、伪造名单、冒领补贴、压低补偿或截留资金，从最没有反抗能力的人群身上获利。这类“蝇贪”金额不一定巨大，但其社会伤害并不低于高级官员的亿元贪腐，因为它直接剥夺了底层民众的生存资源。

中共宣传长期把基层腐败解释为“少数干部理想信念动摇”或“纪律意识淡薄”，这种解释有意回避了最核心的问题：为什么基层干部能够如此轻易地把公共权力变成私人谋利工具？根本原因在于，权力不是由村民通过自由、公平的竞争性选举真正授予，也不会因失去村民信任而被有效罢免。村干部首先对上级党委负责，而不是对村民负责；只要能够维持地方稳定、完成上级任务、服从党组织安排，是否真正尊重村民权利，往往并不构成其政治生存的决定因素。

在这种自上而下的权力体系中，监督也被控制在同一套组织内部。村民举报村干部，材料通常要经过乡镇纪委、县级纪委或信访系统，而被举报者与调查者往往同属一个地方党政网络。地方党委既领导村级组织，也领导纪检、公安、法院和检察机关。所谓监督，并不是独立权力对行政权力的外部制约，而是党内上级对下级的内部控制。举报能否立案、何时调查、调查到什么程度，最终仍取决于党组织的政治判断。

这也解释了为什么一些村干部能够长期侵占集体资产、截留补贴，甚至在村民多年举报之后仍然安然无恙。只有当案件被巡视组发现、涉及派系清洗、引发重大舆情，或者被纳入专项反腐行动时，相关人员才可能突然被查。运动式反腐并没有改变权力缺乏外部制衡的结构，只是由更高层权力选择性地惩罚一部分下级官员。

半年查处5.4万名村干部，不能简单被理解为中纪委“成绩突出”。相反，这一数字暴露了中共基层治理体系已经形成大面积、长期化和结构性的腐败风险。如果一个制度只能依靠不断抓人来维持秩序，却无法通过公开财政、新闻自由、司法独立和真实选举预防腐败，那么查处人数越多，越说明制度本身失灵。

官方文章宣称，大数据联网将使基层腐败“无处遁形”。但技术监督无法替代政治监督。数据系统由谁掌握、异常线索是否调查、调查结果是否公开，依然由党政机关决定。没有独立媒体持续追问，没有司法机关脱离党委控制，没有村民对干部真正的选举和罢免权，再先进的数据平台也只能成为上级控制下级的工具，而不可能自动转化为公民监督权。

中共反腐的根本局限就在这里：它可以惩处腐败官员，却不能允许社会形成独立监督力量；它可以要求干部服从纪律，却拒绝让权力接受人民授权；它可以公布成千上万的处分数字，却不会公开说明，为何在其垄断政治权力七十多年后，基层腐败仍然像野草一样反复生长。

从这个角度看，5.4万名村干部被查，并不代表中共基层治理正在走向清明，而是表明在一党专政体制下，基层权力早已失去真正的公共属性。村干部不是由村民有效约束的公共代理人，而是党国机器在乡村社会的末端执行者。当权力来源不是选票，权力运行不受独立司法、自由媒体和公民组织监督时，腐败就不会只是偶发现象，而会成为整个制度不断复制的必然结果。

中纪委可以在半年内查处5.4万人，也可以在下一轮反腐行动中再查处更多人，但只要中共继续垄断权力、控制司法、压制媒体并剥夺公民真正的政治选择权，新的村官腐败仍会不断出现。真正需要被追问的，从来不只是哪些村干部贪了多少钱，而是一个不受人民授权和监督的政权，凭什么宣称自己能够监督好自己。

Data released by the Central Commission for Discipline Inspection and the National Commission of Supervision of the Communist Party of China on July 25 showed that in the first half of 2026, discipline inspection and supervision organs nationwide filed 538,000 cases and disciplined 412,000 individuals. Among them, 54,000 current or former village Party branch secretaries and village committee directors were investigated, while 50 officials at or above the provincial and ministerial level were targeted. During the same period, discipline inspection and supervision organs nationwide used the so-called "four forms" of supervision and discipline to criticize, educate, and handle 843,000 individuals. Additionally, 19,000 bribers were investigated, and 1,938 people were transferred to procuratorial organs.

Official sources packaged this set of figures as the achievements of the "deepening struggle against corruption." However, the investigation and punishment of 54,000 village officials in just half a year in itself constitutes a massive counter-evidence to the CCP's grassroots governance system. A regime that claims to possess a tightly organized system, a nationwide discipline inspection and supervision network, and has maintained high-pressure anti-corruption efforts for over a decade, still uncovered such a massive group of corrupt grassroots officials within six months. This indicates that the problem has long exceeded the scope of individual moral decay and is closely related to the source of power, the structure of supervision, and the political system itself.

In the power structure of Chinese villages, although village Party branch secretaries and village committee directors do not hold high administrative ranks, they control a vast amount of resources directly related to the daily lives of villagers. Matters such as land requisition, residential land allocation, low-income subsidy eligibility, dilapidated housing renovation, pension subsidies, agricultural funds, collective asset leasing, rural project bidding, and land compensation often must pass through village-level organizations. For ordinary farmers, provincial governors and county chiefs may be out of reach; those who truly decide their practical interests are precisely the village secretaries, village directors, and the township Party committees behind them.

This allocation of power forms an extremely dangerous structure: village officials hold the power of resource distribution, township Party committees hold the power of appointment, dismissal, and political control, while ordinary villagers lack truly effective powers of recall, information, and independent supervision. Nominal village self-governance has been severely hollowed out under the comprehensive leadership of the Party organization. The village committee is not an autonomous institution capable of independently representing the interests of villagers, but rather an administrative extension integrated into the CCP's grassroots organizational system. The village Party branch secretary often overrides the village committee, with major matters decided by the Party branch, while the so-called villagers' meetings and disclosure of village affairs have degenerated into mere formalities in many areas.

It is precisely within this institutional environment that wealthy and impoverished villages have developed different forms of corruption. In coastal urban villages, industrial villages, and areas undergoing land requisition and demolition, village officials control tens of millions or even hundreds of millions of yuan in collective assets. Land development, factory leasing, old village renovation, and project construction have become the primary channels for interest transfers. In some places, clan forces have long controlled village affairs, with relatives taking turns serving as officials and project contracts preferentially awarded to family members, thereby privatizing and familializing village-level public power.

In impoverished villages lacking land development and collective economies, corruption manifests more as the direct plunder of vulnerable groups. Subsidies for dilapidated housing renovation, public welfare forest compensation, low-income subsidy quotas, pension benefits, drinking water projects, and road construction funds may only amount to a few thousand or tens of thousands of yuan, but they are often the life-saving money that impoverished farming households rely on to survive. Grassroots officials profit from the most defenseless populations by falsely reporting land areas, forging lists, falsely claiming subsidies, underpaying compensation, or withholding funds. The amount of this "fly-like corruption" is not necessarily huge, but its social harm is no less than the hundred-million-yuan corruption of high-ranking officials, as it directly deprives bottom-tier citizens of their survival resources.

CCP propaganda has long explained grassroots corruption as "a minority of officials wavering in their ideals and beliefs" or having "weak disciplinary awareness." This explanation deliberately avoids the core question: why can grassroots officials so easily turn public power into a tool for private gain? The fundamental reason is that power is not truly granted by villagers through free and fair competitive elections, nor can officials be effectively recalled for losing the trust of the villagers. Village officials are first and foremost accountable to higher-level Party committees, not to the villagers. As long as they can maintain local stability, complete tasks assigned by higher authorities, and obey the arrangements of the Party organization, whether they truly respect the rights of villagers is often not a decisive factor in their political survival.

In this top-down power system, supervision is also controlled within the same organizational framework. When villagers report village officials, the materials usually pass through township discipline inspection commissions, county-level discipline inspection commissions, or petition systems, where the accused and the investigators often belong to the same local Party and government network. Local Party committees lead both village-level organizations and discipline inspection, public security, courts, and procuratorial organs. The so-called supervision is not an external constraint on administrative power by an independent authority, but rather internal control by higher-ups over subordinates within the Party. Whether a report can be filed, when it will be investigated, and to what extent it will be investigated ultimately depend on the political judgment of the Party organization.

This also explains why some village officials can embezzle collective assets and withhold subsidies for long periods, remaining unscathed even after years of reports by villagers. Only when a case is discovered by an inspection team, involves factional purging, triggers major public outcry, or is included in a special anti-corruption campaign do the relevant personnel suddenly face investigation. Campaign-style anti-corruption has not changed the structure of power lacking external checks and balances; it merely involves higher-level power selectively punishing a portion of lower-level officials.

Investigating and punishing 54,000 village officials in half a year cannot be simply understood as an "outstanding achievement" of the Central Commission for Discipline Inspection. On the contrary, this figure exposes that the CCP's grassroots governance system has formed widespread, long-term, and structural corruption risks. If a system can only maintain order by constantly arresting people, but cannot prevent corruption through fiscal transparency, press freedom, judicial independence, and genuine elections, then the more people investigated, the more it proves the failure of the system itself.

Official articles claim that big data networking will leave grassroots corruption "nowhere to hide." However, technological supervision cannot replace political supervision. Who controls the data system, whether abnormal clues are investigated, and whether the investigation results are made public are still decided by Party and government organs. Without independent media continuously questioning, without judicial organs detached from the control of Party committees, and without villagers' genuine rights to elect and recall officials, no matter how advanced the data platform is, it can only become a tool for higher-ups to control subordinates, and cannot automatically transform into citizens' supervisory rights.

The fundamental limitation of the CCP's anti-corruption efforts lies here: it can punish corrupt officials, but it cannot allow society to form independent supervisory forces; it can demand that officials obey discipline, but it refuses to let power accept authorization from the people; it can publish tens of thousands of disciplinary figures, but it will not publicly explain why, after more than seventy years of monopolizing political power, grassroots corruption still grows repeatedly like wild grass.

From this perspective, the investigation of 54,000 village officials does not represent the CCP's grassroots governance moving toward transparency and integrity; rather, it indicates that under the one-party dictatorship system, grassroots power has long lost its true public nature. Village officials are not public agents effectively constrained by villagers, but rather the terminal executors of the Party-state machine in rural society. When the source of power is not votes, and the operation of power is not supervised by an independent judiciary, free media, and civic organizations, corruption will not be an occasional phenomenon, but an inevitable result constantly replicated by the entire system.

The Central Commission for Discipline Inspection can investigate 54,000 people in half a year, and it can investigate even more in the next round of anti-corruption campaigns. However, as long as the CCP continues to monopolize power, control the judiciary, suppress the media, and deprive citizens of genuine political choice, new village official corruption will continue to emerge. What truly needs to be questioned has never been just which village officials embezzled how much money, but how a regime that lacks authorization and supervision from the people can claim it is capable of supervising itself.

Gegevens die op 25 juli zijn vrijgegeven door de Centrale Commissie voor Discipline-inspectie en de Nationale Toezichtscommissie van de Communistische Partij van China laten zien dat in de eerste helft van 2026 de disciplinaire en toezichthoudende organen in het hele land 538.000 zaken hebben geregistreerd en 412.000 personen hebben gestraft. Onder hen werden 54.000 huidige of voormalige dorpspartijsecretarissen en voorzitters van dorpscomités onderzocht en vervolgd, terwijl 50 functionarissen op of boven provinciaal en ministerieel niveau werden aangepakt. In dezelfde periode maakten de disciplinaire en toezichthoudende organen in het hele land gebruik van de zogenaamde "vier vormen" van toezicht en discipline om 843.000 personen te bekritiseren, te onderwijzen en aan te pakken. Daarnaast werden 19.000 omkopers onderzocht en werden 1.938 personen overgedragen aan het openbaar ministerie.

Officiële bronnen presenteerden deze cijfers als de resultaten van de "verdieping van de strijd tegen corruptie." De vervolging van 54.000 dorpsfunctionarissen in slechts een half jaar tijd vormt op zichzelf echter een enorm tegenbewijs voor het lokale bestuurssysteem van de CCP. Een regime dat beweert te beschikken over een strak georganiseerd systeem, een landelijk netwerk voor discipline-inspectie en toezicht, en dat al meer dan tien jaar lang onder hoge druk corruptie bestrijdt, heeft in een half jaar tijd toch zo'n enorme groep corrupte lokale functionarissen ontmaskerd. Dit toont aan dat het probleem de morele corruptie van individuele functionarissen al lang overstijgt en nauw samenhangt met de bron van de macht, de toezichtsstructuur en het politieke systeem zelf.

In de machtsstructuur van Chinese dorpen hebben dorpspartijsecretarissen en voorzitters van dorpscomités weliswaar geen hoge administratieve rang, maar zij controleren wel een enorme hoeveelheid middelen die rechtstreeks van invloed zijn op het dagelijks leven van de dorpsbewoners. Zaken als landonteigening, de toewijzing van bouwgrond, het recht op bijstand, de renovatie van vervallen woningen, pensioensubsidies, landbouwsubsidies, de verhuur van collectieve eigendommen, de aanbesteding van plattelandsprojecten en compensatie voor landonteigening moeten vaak via dorpsorganisaties lopen. Voor gewone boeren zijn provinciegouverneurs en districtschefs wellicht onbereikbaar; degenen die werkelijk over hun belangen beslissen, zijn juist de dorpssecretarissen, dorpsvoorzitters en de achterliggende partijcomités op gemeenteniveau.

Deze machtsverdeling vormt een uiterst gevaarlijke structuur: dorpsfunctionarissen controleren de verdeling van middelen, partijcomités op gemeenteniveau hebben de macht over benoemingen, ontslagen en politieke controle, terwijl het de gewone dorpsbewoners ontbreekt aan echt effectieve rechten op afzetting, informatie en onafhankelijk toezicht. Het nominale zelfbestuur van dorpen is onder de alomvattende leiding van de partijorganisatie ernstig uitgehold. Het dorpscomité is geen autonoom orgaan dat onafhankelijk de belangen van de dorpsbewoners kan behartigen, maar is geïntegreerd als een administratief eindpunt in het lokale organisatiesysteem van de CCP. De dorpspartijsecretaris staat vaak boven het dorpscomité, waarbij belangrijke besluiten door de partijafdeling worden genomen, terwijl zogenaamde dorpsvergaderingen en de openbaarmaking van dorpsaangelegenheden in veel regio's tot een formaliteit zijn verworden.

Juist binnen deze institutionele omgeving hebben rijke en arme dorpen verschillende vormen van corruptie ontwikkeld. In stedelijke dorpen aan de kust, industriële dorpen en gebieden waar landonteigening en sloop plaatsvinden, controleren dorpsfunctionarissen tientallen of zelfs honderden miljoenen yuan aan collectieve activa. Landontwikkeling, de verhuur van fabriekspanden, de renovatie van oude dorpen en de bouw van projecten zijn de belangrijkste kanalen geworden voor het doorsluizen van belangen. In sommige gebieden controleren clanstructuren al lange tijd de dorpsaangelegenheden, waarbij familieleden om de beurt als functionaris dienen en projectcontracten bij voorkeur aan familieleden worden gegund, waardoor de publieke macht op dorpsniveau wordt geprivatiseerd en gefamilialiseerd.

In arme dorpen zonder landontwikkeling en collectieve economie uit corruptie zich vaker in de directe plundering van kwetsbare groepen. Subsidies voor de renovatie van vervallen woningen, compensatie voor beschermde bossen, bijstandsuitkeringen, pensioensubsidies, drinkwaterprojecten en wegenbouwgelden bedragen wellicht slechts enkele duizenden of tienduizenden yuan, maar het is vaak het geld dat arme boerengezinnen nodig hebben om te overleven. Lokale functionarissen verrijken zich ten koste van de meest weerloze groepen door landbouwgrondoppervlaktes vals op te geven, namenlijsten te vervalsen, onterecht subsidies op te strijken, compensaties te verlagen of gelden achter te houden. Het bedrag van deze "vliegencorruptie" is niet per se gigantisch, maar de maatschappelijke schade is niet minder dan de miljoenenfraude van hoge functionarissen, omdat het de armste burgers rechtstreeks berooft van hun middelen van bestaan.

De propaganda van de CCP verklaart corruptie op lokaal niveau al lange tijd als het gevolg van "een minderheid van functionarissen wiens idealen en overtuigingen wankelen" of die een "zwak disciplinair bewustzijn" hebben. Deze verklaring vermijdt bewust de kernvraag: waarom kunnen lokale functionarissen zo gemakkelijk publieke macht omzetten in een instrument voor persoonlijk gewin? De fundamentele reden is dat macht niet werkelijk door dorpsbewoners via vrije en eerlijke competitieve verkiezingen wordt verleend, en dat functionarissen niet effectief kunnen worden afgezet als zij het vertrouwen van de dorpsbewoners verliezen. Dorpsfunctionarissen leggen in de eerste plaats verantwoording af aan hogere partijcomités, niet aan de dorpsbewoners. Zolang zij de lokale stabiliteit kunnen handhaven, taken van hogere instanties kunnen uitvoeren en zich schikken naar de plannen van de partijorganisatie, is het al dan niet respecteren van de rechten van dorpsbewoners vaak geen doorslaggevende factor voor hun politieke overleving.

In dit top-down machtssysteem wordt ook het toezicht binnen dezelfde organisatiestructuur gecontroleerd. Wanneer dorpsbewoners aangifte doen tegen dorpsfunctionarissen, gaan de stukken meestal via de disciplinaire commissies op gemeenteniveau, districtsniveau of het petitiekantoor, waarbij de aangeklaagden en de onderzoekers vaak tot hetzelfde lokale partij- en overheidsnetwerk behoren. Lokale partijcomités geven leiding aan zowel de dorpsorganisaties als aan de disciplinaire, politie-, rechterlijke en openbare ministerie-organen. Het zogenaamde toezicht is geen externe beperking van de uitvoerende macht door een onafhankelijke autoriteit, maar interne controle van de partijtop over ondergeschikten. Of een melding in behandeling wordt genomen, wanneer er onderzoek wordt gedaan en in welke mate, hangt uiteindelijk af van het politieke oordeel van de partijorganisatie.

Dit verklaart ook waarom sommige dorpsfunctionarissen jarenlang collectieve activa kunnen verduisteren en subsidies kunnen achterhouden, en zelfs na jaren van meldingen door dorpsbewoners ongemoeid worden gelaten. Pas wanneer een zaak wordt ontdekt door een inspectieteam, verband houdt met een interne partijzuivering, tot grote maatschappelijke ophef leidt of wordt opgenomen in een speciale anti-corruptiecampagne, worden de betrokkenen plotseling onderzocht. Anti-corruptiecampagnes hebben de structuur waarin macht zonder externe checks and balances functioneert niet veranderd; het is slechts de hogere macht die selectief een deel van de lagere functionarissen straft.

De vervolging van 54.000 dorpsfunctionarissen in een half jaar tijd kan niet simpelweg worden gezien als een "uitstekende prestatie" van de Centrale Commissie voor Discipline-inspectie. Integendeel, dit cijfer legt bloot dat het lokale bestuurssysteem van de CCP wijdverbreide, langdurige en structurele corruptierisico's heeft ontwikkeld. Als een systeem de orde alleen kan handhaven door voortdurend mensen op te pakken, maar corruptie niet kan voorkomen via openbare financiën, persvrijheid, onafhankelijke rechtspraak en echte verkiezingen, dan toont een hoger aantal vervolgingen juist aan dat het systeem zelf faalt.

Officiële artikelen beweren dat big data-netwerken ervoor zullen zorgen dat corruptie op lokaal niveau "nergens meer kan schuilen." Technologisch toezicht kan politiek toezicht echter niet vervangen. Wie het datasysteem beheert, of afwijkende signalen worden onderzocht en of de onderzoeksresultaten openbaar worden gemaakt, wordt nog altijd bepaald door partij- en overheidsorganen. Zonder onafhankelijke media die kritische vragen blijven stellen, zonder rechterlijke instanties die losstaan van de controle door partijcomités, en zonder het werkelijke recht van dorpsbewoners om functionarissen te kiezen en af te zetten, kan zelfs het meest geavanceerde dataplatform slechts een instrument worden voor de top om ondergeschikten te controleren, en zal het zich nooit automatisch vertalen in toezichtsrechten voor burgers.

Hier ligt de fundamentele beperking van de anti-corruptieaanpak van de CCP: het kan corrupte functionarissen straffen, maar het kan niet toestaan dat de samenleving een onafhankelijke controlerende kracht vormt; het kan eisen dat functionarissen zich aan de discipline houden, maar het weigert de macht te laten legitimeren door het volk; het kan tienduizenden disciplinaire cijfers publiceren, maar het zal niet openlijk verklaren waarom, na meer dan zeventig jaar van politiek machtsmonopolie, corruptie op lokaal niveau nog altijd als onkruid blijft opschieten.

Vanuit dit perspectief weerspiegelt de vervolging van 54.000 dorpsfunctionarissen niet dat het lokale bestuur van de CCP transparanter en integerder wordt, maar toont het aan dat onder de eenpartijdictatuur de lokale macht al lang haar werkelijke publieke karakter heeft verloren. Dorpsfunctionarissen zijn geen publieke vertegenwoordigers die effectief door dorpsbewoners worden gecontroleerd, maar de uitvoerders aan het uiteinde van de partijstaatmachine in de plattelandssamenleving. Wanneer de bron van de macht niet uit stemmen bestaat en de uitoefening van de macht niet wordt gecontroleerd door een onafhankelijke rechtspraak, vrije media en maatschappelijke organisaties, is corruptie geen incidenteel verschijnsel, maar een onvermijdelijk resultaat dat voortdurend door het hele systeem wordt gereproduceerd.

De Centrale Commissie voor Discipline-inspectie kan in een half jaar tijd 54.000 mensen vervolgen, en kan er in een volgende anti-corruptieronde nog meer vervolgen. Maar zolang de CCP de macht blijft monopoliseren, de rechtspraak controleert, de media onderdrukt en burgers hun werkelijke politieke keuzerecht ontneemt, zal er steeds weer nieuwe corruptie onder dorpsfunctionarissen ontstaan. De vraag die werkelijk gesteld moet worden, is nooit alleen welke dorpsfunctionarissen hoeveel geld hebben verduisterd, maar hoe een regime dat niet door het volk is gemachtigd en gecontroleerd, kan beweren dat het in staat is zichzelf te controleren.

参与讨论Join the discussionNeem deel aan het gesprek

请围绕事实与观点理性交流。新评论会先进入编辑审核。Discuss facts and views constructively. New comments are reviewed before publication.Bespreek feiten en standpunten op een constructieve manier. Nieuwe reacties worden voor publicatie beoordeeld.