Douanevermindering is niet gelijk aan een staakt-het-vuren: Beijing dringt aan op 30 miljard dollar belastingvermindering en de handel met de VS gaat in de fase van "beperkte uitwisseling"

Op 10 september zei het Chinese ministerie van Handel dat het een akkoord wil sluiten met de Verenigde Staten over de verlaging van de tarieven op een aantal goederen. De twee partijen bespraken over de omvang van hun respectievelijke 30 miljard dollar aan goederen; Trump had eerder gezegd dat Xi Jinping Washington zou bezoeken op 24 september, terwijl de huidige tariefopstand op 10 november zou vervallen.

Deze ronde van douanetarieven is echt opmerkelijk, niet 30 miljard dollar in zichzelf, maar China en de VS zijn begonnen met het ontmantelen van de totale confrontatie in een transactie die kan worden uitgewisseld. Beijing heeft behoefte aan stabiele export en externe markten, terwijl Washington behoefte heeft aan agrarische bestellingen, markttoegang en supply chain concessies.

Overgang van "douane oorlog" naar "controleerbare wrijving"

De laatste jaren wordt het handelsbeleid van de VS en China steeds meer gedomineerd door de nationale veiligheid. Chips, kunstmatige intelligentie, zeldzame grond, drones en geavanceerde productie hebben het moeilijk gemaakt om terug te keren naar de eenvoudige vrije handelslogica.

Beijing hoopt vooral dat de Verenigde Staten de exportbeperkingen voor high-tech verlichten, terwijl de Verenigde Staten China blijven eisen om de aankoop van landbouwproducten en energie uit te breiden en het structurele handelsoverschot te verminderen. Dit is een typisch model van "economisch stoppen met pijn, niet terugtrekken van de strategie": kunnen praten, niet praten, blijven sluiten.

De echte Sino-Amerikaanse nieuwe norm is misschien geen verzoening of volledige ontkoppeling, maar het handhaven van een reeks berekenbare, uitwisselbare en tegengestelde handelsbetrekkingen onder een hoge mate van wantrouwen.

Voor China is de noodzaak van tariefvermindering ook te wijten aan de binnenlandse economische druk. Verminderde vastgoed, zwakke consumptie van de bevolking, terwijl de productie- en exportactiviteiten blijven groeien. De Amerikaanse markt is niet langer zo onvervangbaar als tien jaar geleden, maar is nog steeds gerelateerd aan grote exportbedrijven, werkgelegenheid en wisselkoersinkomsten.

De Amerikaanse berekening is ook duidelijk. Soja-aankoop is niet alleen landbouwhandel, maar ook binnenlandse politiek. China verhoogt de bestellingen en kan rechtstreeks profiteren van de Amerikaanse boerderijstaten; als Beijing nog eens beperkte concessies doet op zeldzame grond, luchtmaterialen of markttoegang, kan de Trump-administratie het akkoord verpakken in "drukwisselende resultaten".

Er zijn drie beperkte belastingtarieven.

• Ten eerste, de beperkingen met betrekking tot defensie, AI, geavanceerde chips en belangrijke mineralen zullen niet automatisch worden opgeheven als gevolg van de verlaging van de tarieven op gewone goederen;
• Ten tweede, China's enorme productie-overschot en subsidie-modellen blijven de kern van langdurige controverse tussen Europa en de VS;
• Ten derde, Taiwan, de Zuid-Koreaanse Zee en de betrekkingen met Rusland kunnen op elk moment de economische en handelsonderhandelingen terugdraaien naar de nationale veiligheidsbaan.

Een tariefovereenkomst van 30 miljard dollar lijkt dus meer op een "minimum-kostenovereenkomst" vóór de top dan op een tweede alomvattende handelsovereenkomst.

Focus China is van mening dat de handel tussen de VS en China een complexere fase binnengaat dan de handelsoorlog: tarieven kunnen dalen, vijandelijkheden kunnen niet synchroniseren; orders kunnen toenemen en technologische barrières blijven toenemen. Beijing wil ademhalen in ruil voor markten en aankopen en de VS wil concessies in ruil voor tarieven en exportcontroles.