Van de arrestatie van Maduro, het overlijden van Khamenei tot het Wuhan-laboratorium: Beijing versterkt plotseling het exitbeheer, wat voorkomt Xi?

De Raad van State van China heeft op 31 juli de "Bepalingen van de Raad van State inzake het beheer van uitreizen en binnenkomsten" gepubliceerd en aangekondigd dat ze vanaf 15 september 2026 in werking zullen treden. artikel 19 van de nieuwe regels, in aanvulling op de oprichting van het zogenaamde "veiligheidsrisicobewakingssysteem voor uitreizen van burgers", geeft de immigratiebeheerder de bevoegdheid om de redenen van de aanvraag te controleren, documenten en elektronische gegevens te verzoeken, om een verscheidenheid aan situaties van niet-uitreizen te verduidelijken en om de registratie van immigratie, visa en andere inreis-uitreizen tussenpersonen en werknemers uit te voeren.

Als we deze bepalingen afzonderlijk bekijken, lijkt het slechts een administratieve wetgeving die gericht is op de veiligheid van exit, illegale inreis en intermediaire industrieën, maar als we de tijd in de internationale situatie van 2026 bekijken, is het niet meer de vraag welke procedures het ministerie heeft toegevoegd, maar waarom heeft het Xi Jinping-regime ervoor gekozen om verder te leren wie bereid is om China te verlaten, waarom en via welke kanalen te verlaten, terwijl de externe bondgenoten voortdurend zwaar worden getroffen en het onderzoek naar de aansprakelijkheid voor het nieuwe coronavirus drastisch stijgt.

De uitleg van Beijing gaat over het beschermen van de veiligheid van buitenlandse burgers, het bestrijden van grensoverschrijdende criminaliteit, het handhaven van industriële en technologische veiligheid en het reguleren van intermediaire markten. De nieuwe regels zijn in de praktijk echter veel meer dan dat. De regels omvatten een administratief systeem waarin aanvragen voor buitenlandse operaties, grensverzoeken, elektronische gegevensverificatie, technische beperkingen voor buitenlandse operaties, registratie van intermediaire instanties en rapportage worden opgenomen, zodat Beijing specifieke personen sneller kan detecteren, beter kan identificeren en, indien nodig, kan voorkomen dat ze China verlaten.

Het is echt de moeite waard te vragen, niet hoe dit systeem op papier wordt uitgelegd, maar wat Xi op dit moment het meest bezorgd is.

De Amerikaanse bondgenoten zijn voortdurend verloren gegaan en de externe barrières van Peking breken.

Op 3 januari 2026 heeft het Amerikaanse leger een militaire operatie in Venezuela ondernomen om de lang regerende president Nicolas Maduro en zijn vrouw vast te leggen en ze naar de Verenigde Staten te brengen voor een strafrechtelijk proces. In juli heeft een Amerikaanse rechtbank een procesdatum vastgesteld voor 2027 voor Maduro's zaken met betrekking tot drugsterrorisme.

Het regime van Maduro is al lang een van de belangrijkste politieke partners van Peking in Latijns-Amerika. China heeft diepgaande belangen met Venezuela opgebouwd door middel van leningen, oliehandel, infrastructuur en diplomatieke steun.

Op 28 februari van datzelfde jaar werd de hoogste leider van Iran, Ali Khamenei, gedood in een luchtvaart aanval van de Verenigde Staten en Israël op Iran, en de Iraanse autoriteiten bevestigden zijn overlijden.

Van de arrestatie van Maduro tot het overlijden van Khamenei, de twee meest representatieve anti-Amerikaanse partners van Beijing zijn in een half jaar achter elkaar gevallen.Deze gebeurtenissen geven een gevaarlijk signaal aan Xi Jinping: de autoritaire partners die door China worden ondersteund door energie, leningen, diplomatieke asieldiensten en politieke allianties, kunnen geen onbreekbare externe verdedigingslijn vormen.

Het is ook verontrustend dat, zodra het regime van de bondgenoten verdwijnt, de oorspronkelijke financiële transacties, militaire en politieke samenwerking, inlichtingendiensten, geheime overeenkomsten en netwerken om sancties te omzeilen, in de handen van de nieuwe regering of de Amerikaanse justitie kunnen vallen.

De arrestatie van Maduro en het overlijden van Khamenei hebben niet alleen de diplomatieke opstelling van Beijing aangetast, maar kunnen ook de veiligheidsfantasieën van Xi Jinping zijn over het feit dat autoritair regimes elkaar kunnen beschermen en samen de aansprakelijkheid van het Westen kunnen weerstaan.

De wetenschappelijke discussie over het Wuhan-laboratorium gaat verder dan de wetenschappelijke discussie

Als de externe belemmeringen van Peking het verlies van de bondgenoten verzwakken, dan is het onderzoek naar de oorsprong van het nieuwe coronavirus gericht op het regime zelf.

In een pagina over de oorsprong van het nieuwe coronavirus, opgericht door de Raad van Toezicht van het Huis van Afgevaardigden van de Verenigde Staten, wordt duidelijk dat er steeds meer bewijs is dat het virus zou kunnen zijn ontstaan door laboratoriumlekken van het Wuhan Virus Research Institute.De commissie heeft een onderzoek van twee jaar afgerond en heeft meer dan vijfhonderd pagina's verslagen gepubliceerd, waarbij laboratoriumlekken, onderzoek door Amerikaanse instanties gefinancierd door Wuhan en informatieverwerking in de vroege periode van de epidemie de focus vormen.

Het Witte Huis wijst in documenten aan dat dergelijke onderzoeken, zodra ze buiten controle zijn, massale sterfgevallen, schade aan het volksgezondheidssysteem en een economische en nationale veiligheidscrisis kunnen veroorzaken. De administratieve documenten van de terugtrekking van de Verenigde Staten uit de Wereldgezondheidsorganisatie hebben ook rechtstreeks kritiek op de onjuiste behandeling van de nieuwe coronavirus uit Wuhan, China, en dat de lidstaten onvoldoende politiek worden beïnvloed.

Op 31 juli 2026 verklaarde de Amerikaanse minister van Gezondheid en Openbare Diensten, Robert Kennedy, openlijk dat Fuchs wist dat het coronavirus werd ontwikkeld als een biologisch wapen in het Wuhan-laboratorium. Dit was een politieke beschuldiging van Kennedy en is momenteel niet gelijk aan een rechterlijke beslissing of een eenvormige conclusie die de internationale wetenschappelijke gemeenschap had bereikt; maar het is belangrijk dat deze bewering openlijk werd voorgesteld door de huidige minister van Binnenlandse Zaken van de Verenigde Staten en niet langer beperkt was tot civiele onderzoekers of afzonderlijke leden van het Congres.

Tegelijkertijd gaat het Congres verder met het onderzoek naar Fuchs dagboek, Wuhan-onderzoeksfinanciering, onderzoek naar functionele verbetering en de oorsprong van de epidemie. Fuchs noemde de vijfde amendementen van de grondwet tijdens een hoorzitting in de Senaat op 29 juli en weigerde de vragen te beantwoorden; Associated Press meldt dat de hoorzittingen hevig werden besproken rond zijn dagboek, de mogelijkheid van laboratoriumlekken en interne discussies van vroege wetenschappers.

Deze ontwikkelingen wijzen erop dat het probleem van de oorsprong van het nieuwe coronavirus van aard verandert.

Het is niet langer een wetenschappelijke discussie over de natuurlijke verspreiding van het virus of een laboratoriumongeval, maar gaat geleidelijk door naar het kruispunt van Congresonderzoek, administratief beleid, strafrechtelijke aansprakelijkheid, decodering van overheidsdocumenten en nationale veiligheidsbeoordelingen.

“Als de nieuwe Corona-verantwoordelijkheid wordt verhoogd, zal de tegenhanger niet alleen naar Wuhan Lab wijzen”

De nieuwe coronavirus heeft wereldwijd miljoenen doden veroorzaakt en heeft langdurig trauma's veroorzaakt voor het gezondheidszorgsysteem, de wereldwijde economie en de gemeenschappelijke gezinnen. Volgens de Commissie voor toezicht van het Huis van Afgevaardigden van de Verenigde Staten zijn er wereldwijd meer dan zes miljoen doden en in de Verenigde Staten meer dan een miljoen.

Dus als er in de toekomst meer bewijs is dat het virus direct verband houdt met Wuhan-laboratoriumongevallen, risicovolle onderzoeken of kunstmatige verborgenheid, kan de verantwoordelijkheid niet beperkt blijven tot één laboratorium of een paar onderzoekers.

De vraag die de internationale gemeenschap zich kan stellen is:

Wat is de studie van het Wuhan Virus Research Institute, of het Chinese leger, de Academie van Wetenschappen en het gezondheidssysteem over de informatie beschikken, wanneer het hoogste niveau in Beijing eind 2019 en begin 2020 op de hoogte is van de epidemie, waarom artsen worden onderdrukt, informatie worden gecontroleerd en internationale vroegtijdige waarschuwingen worden vertraagd, of de informatie die aan de Wereldgezondheidsorganisatie wordt verstrekt volledig is, en waarom laboratoriumgegevens en vroege virusmonsters lang niet onafhankelijk kunnen worden gecontroleerd.

Zodra deze kwesties door het bewijs zijn verbonden, kan de verantwoordelijkheid zich uitstrekken van het beheer van wetenschappelijk onderzoek tot het besluitvormingssysteem van de partij en de regering van de CCP, en uiteindelijk de verantwoordelijkheid van Xi Jinping zelf voor informatiecontrole, besluitvorming en openbaarmaking aan de buitenwereld in de vroege periode van de epidemie.

De gevolgen van het nieuwe coronavirus zijn niet alleen het verlies van een internationaal imago, maar ook diplomatieke isolatie, onderbrekingen in onderzoekssamenwerking, technische en financiële sancties, achtervolging van buitenlandse activa, rechtszaken tegen slachtoffers en schadeloosstelling op nationaal niveau.

Het zogenaamde “China’s Xi Jinping-regime kan worden beschouwd als een vijand van de mensheid” is geen officiële definitie van een internationale organisatie, maar als er in de toekomst bewijs is dat een regime feiten verbergt, waarschuwingen onderdrukt en internationale onderzoeken belemmert na het nemen van grote risico’s voor de volksgezondheid, dan kan de morele en politieke druk van miljoenen doden en hun families wereldwijd Beijing naar ongekende internationale vijandigheid en aansprakelijkheid drijven.

Dit is precies waar de nieuwe kroon kwestie het meest destructief is voor het regime van Xi: het is in staat om de wetenschappelijke verantwoordelijkheid, politieke verborgenheid, wereldwijde sterfgevallen, economische verliezen en internationale veiligheid in één kader te concentreren.

“Wie is er in Peking, en wie wil er dan vertrekken?”

Volgens de nieuwe regels van de Raad van State kunnen immigratiebeheerders de partijen verzoeken om documenten, informatie en elektronische gegevens in te dienen bij het controleren van de identiteit van de aanvrager en de reden van de inreis; indien de aanvrager een valse verklaring indient, kan de uitgifte van documenten worden geweigerd of de uitreis worden verboden.

De nieuwe regels voeren tegelijkertijd registratiebeheer uit voor inreis- en uitreisbemiddelaars en personeelsleden. De instellingen die hun activiteiten hebben uitgevoerd, moeten de registratie binnen de voorgeschreven termijn voltooien, waardoor de bevoegde autoriteiten de betrokkenen in de industrie, de werknemers en het bedrijfsleven kunnen beheersen; zonder registratie of bijstand bij het verstrekken van vals materiaal kunnen personen worden geconfisqueerd voor illegale inkomsten, boetes en zelfs een bedrijfslicentie worden ingetrokken.

Deze bepalingen zijn oppervlakkig gericht op illegale immigratie, fraude, vervalsing van materialen en uitstroom van technologie, maar creëren in feite een compleet mechanisme om de intenties van het vertrek te identificeren, de dienstenkanalen te volgen, elektronische gegevens te controleren en specifieke personen te voorkomen dat ze vertrekken.

Wanneer een regime voorspelt dat externe aansprakelijkheid kan escaleren, is het meestal niet de gewone toerist die het meest bezorgd is, maar degene die de interne situatie beheerst die eerst vertrekt.

Dit kunnen onder meer wetenschappers in Wuhan en aanverwante laboratoria zijn, ambtenaren van de gezondheidszorg, lokale functionarissen die de eerste gegevens over de epidemie hebben, onderzoekers die deelnemen aan internationale samenwerkingsprojecten, militaire en technische medewerkers en ambtenaren en bedrijfsleiders die toegang hebben tot beslissingen binnen de partij, geldstromen en buitenlandse betrekkingen.

Zodra ze in een vrije samenleving zijn binnengekomen, kunnen ze getuigenissen en documenten verstrekken aan het Congres, de rechterlijke macht, de media of de inlichtingendienst van een ander land. Individuele ontsnappingen worden dan ook omgezet in bevolkingsstromen in de algemene zin, en worden omgezet in een bron van bewijsmateriaal voor regime-geheimhouding en internationale aansprakelijkheid.

Vanuit dit perspectief kan het versterken van de controle van exit-aanvragen, de beperking van het vertrek van technische personeel en de registratie van tussenpersonen een drievoudige rol spelen: het beheersen van wie de migratie of de lange termijn vertrekken regelt, het identificeren van wie de huizen, activa en informatie verplaatst en het voorkomen van cruciale personen die het land verlaten wanneer het risico wordt geacht onaanvaardbaar te zijn.

De autoriteiten hebben deze maatregelen geïnterpreteerd als het waarborgen van de veiligheid van burgers en de nationale belangen, maar zodra het systeem is opgezet, is de wijze waarop het toepassingsgebied wordt uitgebreid uiteindelijk afhankelijk van de bestuursorganen die de lijst, de risicograden en de interpretatie van de nationale veiligheid beheersen.

De "Closed lock country" zal niet plotseling verschijnen in een papier volledig verbod

Peking zal niet openlijk verklaren dat het de bevolking zal verbieden het land te verlaten.Het is te duur voor een regime dat nog steeds afhankelijk is van buitenlandse handel, internationale investeringen en technologische uitwisseling en kan onmiddellijk sociale paniek veroorzaken.

Het is waarschijnlijker dat er een selectieve, geleidelijke vernauwing optreedt.

Beijing kan de oppervlakkige openheid van reizen, studeren en zakelijk vertrek blijven behouden, terwijl het de moeilijkheid voor specifieke groepen om China te verlaten geleidelijk vergroot door middel van gecentraliseerd paspoortbeheer, grenscontroles, elektronische gegevensverificatie, afschrikking in risicogebieden, nationale veiligheidscontroles, beperkingen van technisch personeel om het land te verlaten en immigratie-intermediaire dossiers.

Om in de toekomst te bepalen of deze nieuwe regel zich in de periode van de staatscrisis ontwikkelt tot de "gate control law", is het noodzakelijk om verschillende signalen te observeren: of ambtenaren en ambtenaren van staatsbedrijven het bereik van het verlenen van paspoorten uitbreiden; of wetenschappelijke, militaire en high-tech-professionals vaker worden onderworpen aan grensinspecties; of immigratie-intermediaries worden gevraagd om hun klanten en sollicitaties in te dienen; of de verantwoordelijken van buitenlandse bedrijven worden beperkt door zogenaamde technische veiligheid; of de identiteit en activa van familieleden van politieke leden van de partij worden geconcentreerd.

Wanneer deze verschijnselen tegelijkertijd plaatsvinden, betekent dit dat het doel van de nieuwe regels niet langer de algemene administratie is, maar de veiligheid van het regime.

Het nieuwe coronavirus kan de algemene aanwijzing van het Xi Jinping-regime zijn.

De arrestatie van Maduro toont aan dat Beijing niet in staat is om haar belangrijke bondgenoten te beschermen tegen directe Amerikaanse achtervolging; de dood van Khamenei toont aan dat het langdurige anti-Amerikaanse theoretische regime evenzeer niet kan vertrouwen op het netwerk van regionale agenten en de Chinese-Russische betrekkingen om de veiligheid van het leiderschap te behouden.

Deze gebeurtenissen verzwakken de internationale strategische ruimte van Xi Jinping.

Het onderzoek naar de aansprakelijkheid van het nieuwe coronavirus is anders: het kan de druk rechtstreeks richten op het Wuhan-laboratorium, het gezondheidssysteem van de CCP, het militaire onderzoeksysteem, de informatieblokkade in het begin van de epidemie en de hoogste beslissingsverantwoordelijkheid van Xi Jinping zelf.

De achteruitgang van de Chinese economie, de uitstroom van kapitaal, de jeugdwerkloosheid, de lokale financiële moeilijkheden en de machtsstrijd binnen de partij verspillen de interne stabiliteit van het regime van Xi Jinping; de opeenvolgende verliezen van bondgenoten verzwakken de externe steun; de oorspronkelijk versnipperde crisis zou kunnen worden gekoppeld als het onderzoek naar het nieuwe coronavirus verdere gerechtelijke bewijzen, internationale sancties en wereldwijde claims vormt.

Het nieuwe coronavirus kan dus de laatste splinter zijn om het regime van Xi Jinping te onderdrukken.

Het kan niet alleen leiden tot de val van de Communistische Partij, maar het kan een algemene schakelaar zijn om andere crises uit te blazen: om economische kwesties te transformeren in compensatie en sanctiedruk, om diplomatieke moeilijkheden te transformeren in internationale isolatie, om conflicten binnen de partij te transformeren in verantwoordelijkheden, om de elite binnen het systeem vertrouwen te verliezen in de toekomst en om de terugweg te versnellen.

In deze context wordt de politieke betekenis van de bepalingen van de Raad van State inzake het beheer van uitgaande en binnenkomende landen steeds duidelijker.

Beijing beheert oppervlakkig hoe Chinese burgers vertrekken, hoe buitenlanders binnenkomen en hoe tussenpersonen werken; het diepere probleem is dat het regime van Xi Jinping van tevoren weet wie wil gaan, wie in staat is om te gaan en wie nooit mag worden toegestaan om te gaan, terwijl externe bondgenoten achter elkaar vallen en Wuhan-laboratoria steeds dichterbij komen.

In het verleden maakte de Communistische Partij zich vooral zorgen over de mensen die tegen haar opstonden.Vandaag maakt ze zich meer zorgen over het feit dat de mensen die de geheime, financiële en machtsbetrekkingen in handen hebben, de eerste zullen zijn voordat de wereldwijde verantwoordelijkheid echt komt.

China verstevigt misschien niet alleen de poort, maar ook de laatste ontsnappingspoort voor het regime van Xi in de toekomst.