Van het melden van buren tot het vasthouden van gelovigen: de CCP zet religieuze controle in om het netwerk van "massobewaking" in grassroots samenleving te bevorderen

De controle over religieuze activiteiten in China is een waarschuwende nieuwe verandering: de macht is niet langer alleen afhankelijk van de openbare orde, religieuze diensten en officiële religieuze organisaties, maar is begonnen met het integreren van gewone bewoners, hotels, reisbureaus en zelfs gemeenschapsnetwerken in rapportagesystemen.Human Rights Watch op 9 septemberIn de eerste helft van 2026 hebben meer dan tien Chinese steden maatregelen genomen om het publiek aan te moedigen of te belonen om "illegale religieuze activiteiten" te melden die door de overheid zijn geïdentificeerd. in Sichuan Chengdu, na verificatie van de melding kan maximaal 800 yuan worden beloond; in Yunnan Red River staat het bereik van meldingen tot 35 categorieën, collectieve religieuze activiteiten in privéwoningen, niet-goedgekeurde religieuze training, WeChat-groepen of live-uitzendingen kunnen het doel zijn.

Het gaat niet om een eenvoudige administratieve upgrade, maar om religieuze controle om te zetten in een maatschappelijke mobilisatie op de basisniveau. Wanneer buren, hotels, bedrijven en gemeenschappen worden aangemoedigd om te worden toezichthoudende knooppunten, hoeft de staat geen politie op elke plaats van gebed in te zetten.

*Van ‘beheer van religie’ naar ‘massale aandacht voor religie’

Mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch verwijst naar de plaatselijke regelgeving dat Qinghai ook hotel- en reisbureaus heeft gevraagd om activiteiten te beoordelen en melding te doen van zogenaamde "verdachte situaties". De werkelijke impact van dit ontwerp is dat het de onzekerheid van religieuze activiteiten vergroot. Gelovigen moeten niet alleen rekening houden met de publieke en religieuze sectoren, maar ook met de vraag of huurders, buren, hotelmedewerkers en zakelijke instellingen rapporten als gevolg van beloningen of aansprakelijkheid.

Wanneer het gebed, de bijeenkomsten, de prediking en de religieuze studie van een persoon “onwettig” zijn, afhankelijk van de goedkeuring van de overheid en de bereidheid van degenen om het te melden, is religieuze vrijheid niet langer een recht, maar een vergunning die te allen tijde kan worden ingetrokken.

De nieuwe, op 1 januari 2026 in werking getreden Wet inzake de bestraffing van overheidsdiensten omvat voor het eerst "illegale religieuze activiteiten" in het kader van de administratieve detentie van 5 tot en met 15 januari. Het probleem is dat "illegale religieuze activiteiten" geen duidelijk sociaal concept is. In werkelijkheid kunnen gezinsbijeenkomsten, niet-officiële kerkelijke activiteiten, online missies, religieus onderwijs en ongeoorloofde plaatsen worden opgenomen in het toepassingsgebied van de administratieve wetgeving. Wanneer de juridische concepten worden gecombineerd met de mededeling van contante beloningen, kan de bevoegdheid van de wetshandhaving verschuiven van specifieke handelingen naar voortdurend toezicht op het geloof zelf.

“Religieuze China wordt een project van politieke loyaliteit”

Sinds de "Chinese Chinese" in 2016 heeft Peking voortdurend geëist dat religieuze groepen een sterkere partij-staatscontrole over organisaties, doctrine-uitingen, personeelsbeheer en openbare activiteiten aanvaarden. De officiële term "Chinese" is in de praktijk niet alleen een culturele aanpassing, maar ook politieke gehoorzaamheid: religieuze organisaties moeten actief zijn binnen een institutioneel kader dat door de staat wordt erkend en het beheer van personeel, publicaties, financiën en online verspreiding aanvaarden.

Dit is de reden waarom het huidige verslagleggingssysteem het meest in de context van de instellingen moet worden begrepen. De CCP is niet tevreden met het vereisen van de registratie van religieuze organisaties, maar probeert de manier waarop religieuze overtuigingen in de samenleving bestaan te veranderen

• welke plaatsen kunnen worden verzameld, wie kan prediken, wat inhoud kan worden verspreid, welke organisatorische relaties worden toegestaan, worden bepaald door de uitvoerende macht.

Tegelijkertijd worden de kerk van Sion, de kerk van het Heilig Verbond van Herfst en ondergrondse katholieke groeperingen de afgelopen jaren geconfronteerd met gevangenschappen, vervolging, onderdrukking van advocaten en de sluiting van kerken.Human Rights Watch jaarverslag China 2026De Chinese overheid heeft slechts vijf officiële godsdiensten toegestaan en heeft voortdurend maatregelen genomen om huishoudelijke kerken en ondergrondse religieuze groeperingen die niet bij het officiële systeem zijn aangesloten, te intimideren en te arresteren.

“De maatschappij wordt omgezet in een netwerk van rapportage, een low-cost maar high-pressure governance”

Dit systeem heeft ten minste drie gevolgen:

• Geloofsactiviteiten worden gedwongen ondergronds te maken. De deelnemers hebben moeite om te beoordelen wie kan melden en de normale bijeenkomsten worden gedwongen over te stappen naar een meer verborgen toestand;
• het vertrouwen van de samenleving wordt geërodeerd. De staat transformeert buurlanden, zakelijke diensten en gemeenschapsrelaties door middel van beloningsmechanismen in potentiële toezichtsrelaties;
• de administratieve macht gaat verder. De politie hoeft niet te wachten tot de zogenaamde "schadelijke resultaten" verschijnen en kan worden bestraft zolang de activiteit niet is goedgekeurd.

De kern van deze regeringswijze is niet het behoud van de godsdienstige orde, maar het waarborgen dat elke groep die onafhankelijk is van het CPC-organisatiesysteem en voortdurende sociale banden en waarden kan vormen, binnen de grenzen van de staat kan worden geïdentificeerd, gecontroleerd en ontbonden.

Beijing heeft al lang beweerd dat Chinese burgers religieuze vrijheid genieten, maar Als gebedsplaatsen worden goedgekeurd, online prediking kan worden gestraft, hotels moeten religieuze activiteiten melden en buren kunnen worden beloond voor meldingen, dan is deze “vrijheid” eigenlijk beperkt tot beperkte activiteiten binnen de grenzen van de staat.

Het echte vraagstuk is niet of er in China kerken, tempels of moskeeën zijn, maar of gelovigen zelfstandig kunnen organiseren, hun geloof kunnen verspreiden en het religieuze leven kunnen kiezen zonder aan de macht van de partij te bewijzen.