De waardeverhoging van de RMB wordt "op de rem" gestoken: exportafhankelijkheid en een zwakke binnenlandse vraag-expositiebeleid zijn moeilijk

De yuan blijft de laatste tijd sterker, maar Peking onderdrukt de stijging door middelprijzen en marktgerichte begeleiding.Dat meldt Reuters op 31 augustus.Tegen de achtergrond van de bijna drie en een half jaar hoge waarde van de yuan ten opzichte van de dollar en een cumulatieve stijging van ongeveer 9% in de afgelopen twee jaar, heeft de Chinese centrale bank nog steeds de neiging om te voorkomen dat de wisselkoersen te snel stijgen om de druk op exportbedrijven te verlichten en de economische verwachtingen te stabiliseren.

Deze aanpak weerspiegelt een kernconflict in het economisch beleid van China: enerzijds bieden enorme handelsoverschotten en exportconcurrentievermogen een waardeverhogende basis voor de Yuan; anderzijds zijn de binnenlandse consumptie, krediet en investeringen nog steeds zwak, de aanpassing van onroerend goed is nog niet voltooid, en de druk op de uitstroom van kapitaal is niet volledig verdwenen.

De Chinese centrale bank heeft onlangs herhaaldelijk de gemiddelde prijs van de yuan in een positie geplaatst die zwakker is dan de markt verwachtte, en de staatsbanken zijn ook waargenomen om de VS te kopen.

De bovengenoemde acties zijn onderworpen aan markt- en mediaobservatie en betekenen niet dat de centrale bank openlijk de vastgestelde doelprijs van de munt heeft aangekondigd.

Wat nog opmerkelijker is, is dat het wisselkoersbeleid de structuur van de "zwakke binnenlandse krachten" blootstelt. Exportoverschotten kunnen de basis van de valuta verhogen, maar als huishoudens en bedrijven geen vertrouwen hebben in de binnenlandse groei, worden de fondsen niet automatisch omgezet in consumptie en langetermijninvesteringen.

Het Internationaal Monetair Fonds (IMF) schatte eerder dat de Yuan ondergewaardeerd zou kunnen worden, maar China heeft verschillende opvattingen over deze kwestie. ongeacht het model dat wordt gebruikt, kan de "ondergewaardeerde" Yuan niet alleen worden beoordeeld door een wisselkoersniveau, maar ook rekening houdend met kapitaalcontrole, slechte rentetarieven, lopende rekeningen, productiviteit en beleidsinterventies.

De echte vraag is niet waarom de Chinese munt moet stijgen of dalen, maar waarom de Chinese economie steeds meer afhankelijk is van beleidsmanagement om de conflicten tussen export, kapitaalstromen en binnenlandse vraag in evenwicht te brengen.

Op korte termijn zal Beijing waarschijnlijk nog steeds de langzame stijging van de yuan tolereren, maar een eenzijdige snelle stijging vermijden.