Vorig artikelHuis van de Vrijheid waarschuwt Beijing om censuur en angst naar democratische landen te exporteren

Xi wil op 24 september Washington bezoeken.Vrijheidsbericht van 17 septemberEen onderwerp dat niet in de handelscijfers zal verschijnen, wordt naar de voorgrond gebracht: de grensoverschrijdende repressie van China tegen buitenlandse critici.Het bureau wijst erop dat Peking ongekende inspanningen onderneemt tegen buitenlandse tegenstanders en dat de Verenigde Staten de bescherming van Chinese tegenstanders en mensenrechtenverdedigers op de nationale veiligheidsagenda moeten opnemen wanneer ze Xi Jinping verwelkomen.

De grenslijn beëindigt niet de controle van de critici door de CCP

De definitie van grensoverschrijdende repressie in het Vrijheidshuis is niet beperkt tot directe ontvoering of gewelddadige aanvallen.Lange geschiedenis heeft aangetoond dat bedreigingen voor gezinnen, digitale bewaking, cyberbullying, druk op agenten, misbruik van internationale samenwerking op het gebied van rechtshandhaving en het dwingen van zelfcensuur door vluchtelingen een instrument kunnen zijn voor autoritaire regeringen om binnenlandse controle uit te breiden naar het buitenland.

Deze instellingWereldverslag dit jaarHet rapport toont aan dat de gedwongen terugkeer van 40 Oeigoeren in Thailand de positie van China als de belangrijkste uitvoerder van de wereldwijde grensoverschrijdende repressie verder heeft versterkt. Dit oordeel komt uit het onderzoekskader van het Vrijheidshuis en is niet een gerechtelijke beslissing van de Amerikaanse rechtbank over alle buitenlandse activiteiten van de Chinese regering, maar onthult een beleidsprobleem dat zich voortdurend uitbreidt: het ontsnappen aan autoritaire heerschappij betekent niet noodzakelijkerwijs dat het zijn controle-radius is ontvlucht.

“Washington, waar de protesten plaatsvonden, verklaart precies waarom de kwestie van de publieke veiligheid van de Verenigde Staten is.

In China, tegen Xi Jinping, om de vrijlating van politieke gevangenen of openlijk te organiseren onafhankelijke politieke activiteiten, kan leiden tot harde onderdrukking; in de Verenigde Staten, deze handelingen zijn beschermd door de grondwet.

Wanneer een buitenlandse overheid of haar agenten proberen mensen in de Verenigde Staten te ontmoedigen om hun mening uit te drukken door middel van tracking, bedreigingen, intimidatie, familiale druk of andere middelen, is het niet langer alleen een kwestie van "binnenlandse mensenrechten" in China.

De machtsstructuur onder Xi Jinping is in dit verband in het bijzonder de moeite waard om te bekijken. Sinds hij aan het einde van 2012 aan de macht kwam, heeft Xi Jinping de concentratie van de macht van de partij bevorderd en het concept van nationale veiligheid uitgebreid, waardoor de controle over de uitdrukking van Xinjiang, Hong Kong, Tibet, het maatschappelijk middenveld, onafhankelijke media en het internet aanzienlijk is versterkt. In de vroege Chinese case studies van het Vrijheidshuis werd geconcludeerd dat het Chinese grensoverschrijdende repressie-systeem meerdere groepen politieke dissidenten, Oeigoeren, Tibetanen, Hong Kong-activisten, Falun Gong-activisten en andere groepen omvatte, en gebruikte meerlagige middelen, van digitale bedreigingen tot

Een staatsbezoek kan de mensenrechten niet uit de diplomatieke agenda schrappen.

Dat heeft het Witte Huis in mei bekendgemaakt.Na de bijeenkomst in Beijing zijn Trump en Xi Jinping overeengekomen om op hoog niveau te blijven communiceren, en zeiden dat Trump Xi Jinping in Washington zou ontmoeten in de herfst. Naarmate het bezoek van 24 september naderde, werden handel, kunstmatige intelligentie, zeldzame grond, Taiwan en strategische stabiliteit de focus van openbare discussies; tegelijkertijd werden organisaties zoals Chinese mensenrechtenverdedigers verenigd met meerdere mensenrechtenorganisaties.Open brief van 16 septemberZe roepen op tot de vrijlating van gewetensgevangenen, het stoppen van grensoverschrijdende repressie en het bevorderen van wettelijke hervormingen.

De beweringen van deze organisaties behoren tot de beleidsinitiatieven van mensenrechtengroepen in plaats van tot een overeenkomst die al is bereikt op de top. Maar de feitelijke achtergrond van hun voorstellen kan niet worden vervangen door diplomatieke rituelen: een regering die de vrijheid van meningsuiting in haar eigen land onderdrukt, en of ze deze onderdrukking probeert uit te breiden naar het buitenland, zijn twee ruimtelijke versies van dezelfde logica van macht.

Voor democratische landen is de werkelijke institutionele afbakening niet de vraag of ze met Beijing onderhandelen of niet. Uitwisselings-, handels- en veiligheidsonderhandelingen kunnen natuurlijk plaatsvinden; het belangrijkste is dat onderhandelingen niet het voorrecht geven aan buitenlandse autoriteiten om de fundamentele vrijheden van hun eigen burgers en inwoners in te grijpen. Elke misdaad die gericht is op buitenlandse tegenstanders moet worden onderzocht op basis van de lokale wetgeving; en elke politieke stelling, of ze nu tegen of ondersteunt de CCP, moet vrij worden uitgedrukt onder de bescherming van de wet.

“Toen Xi Jinping in Washington kwam, was de vrijheid van de buitenlandse Chinezen zelf een testmethode.

De diepste gevolgen van grensoverschrijdende repressie zijn vaak niet één aanval, maar langdurige angst: mensen in het buitenland maken zich zorgen over wraak tegen hun familieleden in het land; mensen die vrijheid van meningsuiting hebben en proactief zwijgen vanwege het gevoel dat ze worden bewaakt; mensen die deelnemen aan demonstraties en bang zijn dat hun foto's terug naar China worden gebracht.

De belangrijkste criteria voor degenen die de politieke controle van China hebben verlaten, zijn of zij in staat zijn om Xi Jinping zonder de intimidatie van Beijing te bekritiseren in democratische landen, zich te verzetten tegen eenpartijregering, politieke gevangenen te solidariseren en openbare activiteiten te organiseren.

Het democratische systeem hoeft Xi niet te verbieden om te bezoeken of om politieke opvattingen voor iemand te bepalen. Het enige wat het hoeft te doen is zijn eigen wettelijke grenzen te beschermen

• diplomatieke contacten behoren tot de overheid en de vrijheid van meningsuiting behoort tot iedereen. Als Beijing probeert de politieke zone van het land naar het buitenland te kopiëren, beschermt de democratische staat zijn publieke ruimte tegen dergelijke machtsinvasie, is het op zichzelf de duidelijkste institutionele reactie op de expansie van het dictatuur.