Het regime van Xi Jinping onderdrukt de bevolking en de buitenwereld: van Peru tot Pakistan wordt de wereldwijde expansie van de CCP geconfronteerd met een strategische reactie

De Chinese regering onder leiding van Xi Jinping heeft de afgelopen tien jaar een grootschalig historisch verhaal aan het binnen- en buitenland geïntroduceerd: de Verenigde Staten zijn in verval, de Westerse alliantie is in ontbinding en China is op weg naar het centrum van het wereldtoneel.Aansluitend op dit verhaal lanceerde Peking de "Belt and Road", de zogenaamde "Community of Human Destiny", het wereldwijde veiligheidsinitiatief en grootschalige investeringen in buitenlandse infrastructuur om de enorme markt, productiecapaciteit, kapitaal en nationale kracht van China te transformeren in een langdurige politieke invloed.

Maar in 2026, het verhaal wordt geconfronteerd met een toenemend aantal realistische tegenslagen. Sommige van de landen die door de Chinese regering in de loop der jaren zijn georiënteerd op Chinese investeringen, leningen, havens en energieprojecten, zijn geen politieke partners geworden die de strategie van Beijing op lange termijn kunnen volgen. Integendeel, van Peru in Latijns-Amerika tot Pakistan dat door de Chinese regering wordt geproclameerd als een "strategische partner voor alle weersomstandigheden", tot de G20-handelsvraag en de wereldwijde toeleveringsketen voor belangrijke mineralen, sommige landen herberekenen de politieke en veiligheidskosten van samenwerking met China en versterken hun relaties met de Verenigde Staten en hun bondgenoten.

Tegelijkertijd blijft Beijing de controle op religie, meningsuiting, maatschappelijk middenveld, dissidenten en onafhankelijke organisaties in eigen land versterken, terwijl het in het buitenland blijft waarschuwen vanwege grensoverschrijdende repressie, inlichtingenactiviteiten, supply chain veiligheid, cruciale infrastructuur en economische repressie.

Dit vormt een van de ergste strategische paradoxen van het tijdperk van Xi: een regime dat voortdurend zijn eigen samenleving moet onderdrukken om een zogenaamde "stabiele" macht te behouden, en tegelijkertijd hoopt dat de wereld gelooft dat het een meer betrouwbare en betrouwbare internationale orde kan bieden.

Peru keert naar de Verenigde Staten, Beijing staat voor belangrijke vestigingen in Latijns-Amerika

Peru is een van de meest waarneembare gevallen op dit moment. In de afgelopen jaren heeft Beijing de haven van Changi gezien als een van de meest symbolische vlaggenschipprojecten van de "Belt and Road" in Latijns-Amerika. China's staatsbedrijven zijn diep betrokken bij de ontwikkeling en exploitatie van de haven, en Beijing hoopt dat Peru een belangrijke logistieke knooppunt wordt die China verbindt met Zuid-Amerika en de Aziatische markt.

De nieuwe minister van Buitenlandse Zaken van Peru, Carlos Espá, heeft op 31 juli duidelijk gemaakt dat Peru de betrekkingen met de Verenigde Staten wil versterken en de Verenigde Staten als een "strategische partner" noemt. De nieuwe regering heeft ook de wens uitgedrukt om deel te nemen aan het door de Verenigde Staten ondersteunde regionale veiligheidssamenwerkingsmechanisme "Shield of the Americas".

Veiligheid en militaire infrastructuur zijn belangrijker dan diplomatieke taal.De Verenigde Staten hebben dit jaar een potentieel militair verkoopplan goedgekeurd van ongeveer 1,5 miljard dollar aan Peru voor het ontwerp, de bouw en de technische diensten van de NAVO-basis in Caïro.Het feit dat de Verenigde Staten diep betrokken zijn bij de bouw van hun kerninfrastructuur betekent dat Peru zijn veiligheidssysteem niet aan de kant van China heeft gezet.

China blijft een belangrijke handelspartner van Peru en heeft nog steeds een aanzienlijke invloed op de lokale mijnbouw, energie en infrastructuur. Maar wat Beijing echt waarschuwing waard is, is dat Peru de economische afhankelijkheid niet heeft omgezet in strategische loyaliteit.

In het verleden heeft Peking vaak grote infrastructuurprojecten, leningen, investeringen in mineralen en handelsgroei verpakt als bewijs van "politieke wederzijds vertrouwen", maar zakelijke contracten zijn niet gelijk aan strategische allianties. Zolang de lokale overheid denkt dat de Verenigde Staten betrouwbare veiligheid, rijke financiële middelen of stabielere internationale steun kunnen bieden, kan het de richting herzien.

Pakistan komt opnieuw dichter bij de Verenigde Staten: ‘All-Weather Partner’ mythische test

Als de verandering in Peru ook door Peking kan worden uitgelegd als een normale diplomatieke herbalans van de landen in Latijns-Amerika, dan is de verandering in Pakistan nog ironischer voor de Chinese Communistische Partij. Beijing heeft al lang een van de meest succesvolle gevallen van de Chinese diplomatie gevormd. De officiële propaganda van de Chinese Communistische Partij heeft herhaaldelijk gebruik gemaakt van "all-weather strategische partners" om de betrekkingen tussen de twee landen te beschrijven, "higher than mountain, deeper than sea", en de Chinese-Pacific Economic Corridor wordt beschouwd als een van de belangrijkste vlaggenschipprojecten van "Belt and Road". Voor Xi Jinping, Pakistan is niet alleen een economische partner, maar ook een belangrijke strategische hub die de Indische Oceaan, Zuid-Azi

Maar in de afgelopen jaren heeft Pakistan zijn veiligheids-, diplomatieke en economische contacten met de Verenigde Staten aanzienlijk uitgebreid. De interactie tussen het Pakistaanse leger en Washington is toegenomen, en Islamabad is ook opnieuw op zoek naar Amerikaanse kapitaal, financiële steun en veiligheidssamenwerking om de afhankelijkheid van een enkele externe kracht te verminderen.

Dit betekent niet dat Pakistan China heeft "verlaten". De economische corridor van China en Pakistan is nog steeds in beweging, de militaire samenwerking tussen China en Pakistan is nog steeds diepgaand en de diplomatieke vriendschap tussen de twee landen blijft hoog. Maar het is echt belangrijk dat de langdurige "all-weather" relatie die door Beijing wordt gepropageerd Pakistan niet weerhoudt om de Verenigde Staten te omarmen.

Voor Xi is dit een strategische mislukking, omdat Beijing in het verleden heeft geprobeerd om economische banden te transformeren naar bijna exclusieve politieke invloed door middel van langdurige leningen, energieprojecten, havens, spoorwegen en militaire samenwerking, maar de realiteit blijkt dat Pakistan in de eerste plaats een soevereine natie is die zijn eigen belangen nastreeft, en niet een "loyale bondgenoot" in het diplomatieke systeem van de CCP. Dit is ook een van de meest voor de hand liggende misvattingen in het diplomatieke denken van Xi: economische afhankelijkheid wordt verkeerd geïnterpreteerd in politieke loyaliteit, project samenwerking wordt verkeerd geïnterpreteerd in strategische standpunten en de uitwisseling van belangen wordt verkeerd geïnterpreteerd in ideolog

G20 "19-1", het economische model van Xi Jinping veroorzaakt een collectieve reboot

De strategische moeilijkheden in het buitenland worden niet alleen weergegeven in de beleidskeuzes van ontwikkelingslanden. De G20-ministerbijeenkomst van 1 september onthulde de moeilijkheden van Peking op een meer intuïtieve manier. Reuters meldt dat China de enige tegenstander is van actie in verband met niet-marktbeleid, onevenwichtigheden in de wereldhandel en exportafhankelijkheid, naast China.

De Amerikaanse minister van Financiën Bessent bekritiseerde openlijk het economische model van China dat afhankelijk is van goedkope uitvoer en een groot handelsoverschot, terwijl Japan zich bezighield met beperkingen op de uitvoer van belangrijke mineralen van China, terwijl Europese landen voortdurend bezorgdheid uitte over Chinese industriële subsidies, overcapaciteit en handelsonevenwichtigheden.

Toen de Verenigde Staten, Europa, Japan, Canada en andere economieën waakzaam waren voor hetzelfde soort problemen, begon Beijing alles te interpreteren als "de Verenigde Staten onderdrukken China".De regering van Xi Jinping heeft China's enorme productiecapaciteit, nationale subsidies en exportcapaciteit lang gezien als een concurrentievoordeel, maar tegenmaatregelen zijn bijna onvermijdelijk wanneer deze voordelen de industriële basis en de nationale veiligheid van andere landen beginnen te schokken.

In het bijzonder op het gebied van belangrijke mineralen, halfgeleiders, auto's, energie, communicatie en defensie-leveringsketens zetten steeds meer landen de "verlaging van de afhankelijkheid van China" van economisch beleid naar een nationale veiligheidsstrategie. Voor Xi Jinping is het echt gevaarlijk om niet de tarieven van een land te verhogen, maar meer en meer landen beginnen een gemeenschappelijke perceptie te vormen: overmatige afhankelijkheid van de Chinese toeleveringsketen is het risico zelf. Dit betekent dat de tijd van Xi Jinping een zeer ironisch resultaat heeft: China was afhankelijk van globalisering om snel te stijgen, maar het economische en veiligheidsbeleid van Xi Jinping stimuleert steeds meer landen om de globalisering te herbouwen om hun afhankelijkheid van China te vermind

"Hoge druk op de heerschappij in China wordt een fundamenteel negatief voordeel van het internationale imago van de CCP."

De daling van de geloofwaardigheid van het Xi Jinping-regime in het buitenland is geen afzonderlijke kwestie van het binnenlandse politieke model, maar komt juist van dezelfde governance-logica: hoge waakzaamheid tegen alle maatschappelijke krachten die onafhankelijk zijn van de controle van de CPC-organisatie.

In de tijd van Xi Jinping versterkte de Chinese Communistische Partij de controle over nieuws, internet, religie, maatschappelijk middenveld, tegenstanders, advocaten en onafhankelijke organisaties. Het gebied van religie is vooral duidelijk. Het jaarverslag van de Internationale Commissie voor godsdienstvrijheid van de Verenigde Staten van de Verenigde Staten 2026 blijft de ernstige schendingen van de godsdienstvrijheid in China onder de aandacht brengen en wijst erop dat de Chinese Communistische Partij de ideologische controle over religieuze activiteiten door middel van wetgeving, beleid en de zogenaamde "religieuze Chineseisering" versterkt.

Deze controle logica is al diep in de maatschappij. Huiskerken die niet bij het officiële religieuze systeem zijn aangesloten, worden vaak geconfronteerd met plaatselijke beslaglegging, dispersie van bijeenkomsten, detentie van personen en zelfs strafrechtelijke vervolging. In de kwesties van de kerk in de Nieuwe Stad in de Kunming-eeuw, kwamen Zhou Lin, Li Gong en Roping drie in strafrechtelijke procedures wegens hun vermoeden van "organisatie van illegale bijeenkomsten". Ongeacht hoe de zaak uiteindelijk wordt beoordeeld, dit fenomeen weerspiegelt de hoge gevoeligheid van de CCP voor de activiteiten van organisaties zonder officiële vergunning.

Een regime met grote politie-, nationale veiligheid-, militaire, netwerk- en propaganda-systemen ziet de gezinsbijeenkomsten van tientallen mensen nog steeds als een potentieel politiek risico, wat niet het overheersende zelfvertrouwen, maar een diepgaand gevoel van onzekerheid onthult. Xi Jinping hoopt dat de wereld gelooft dat de Communistische Partij van China stabiliteit en orde biedt, maar zijn internationale aantrekkingskracht moet worden beperkt wanneer deze "stabiliteit" moet worden gehandhaafd door voortdurende onderdrukking van spraak, religieuze en sociale ruimte.

Transnationale repressie en inlichtingenconflicten maken buitenlandse samenlevingen waakzamer voor de Communistische Partij van China

Wat nog erger is, is dat de logica van de Chinese controle niet in China is gestopt. In de afgelopen jaren hebben de Amerikaanse justitie, mensenrechteninstellingen en verschillende democratieën voortdurend onthullingen gemaakt van transnationale repressie, overzeese bewaking en gevallen van buitenlandse agitatie met betrekking tot China. Sommige gevallen hebben betrekking op bewaking van tegenstanders, intimidatie van buitenlandse activisten, inmenging in politieke expressie en geheime buitenlandse overheidsactiviteiten.

De grootste gevolgen van dergelijke gevallen zijn niet alleen de vervolging van individuele betrokkenen, maar ook de manier waarop de internationale gemeenschap de instellingen van de Chinese Communistische Partij en de Chinese staatsbedrijven waarneemt. De Verenigde Staten hebben onlangs ook beschuldigingen gemaakt van militaire communicatie in verband met Chinese staatsbedrijven in de lange zee, en de Chinese ambassade in de Verenigde Staten ontkent de beweringen. Omdat dit de beschuldigingen van de Verenigde Staten behoort en niet de uiteindelijke beslissing van de rechtbank, moet er een strikt onderscheid worden gemaakt tussen de feiten.

In het verleden werd de investeringsportefeuille van een Chinese onderneming waarschijnlijk in eerste instantie beschouwd als een commercieel project; tegenwoordig vragen regeringen zich vaak af wat de relatie is tussen bedrijven en de Communistische Partij van China, het Bevrijdingsleger, het nationale veiligheidssysteem, wie apparatuur en gegevens beheert en welke rol kritieke infrastructuur kan spelen in tijden van crisis.

In de tijd van Xi Jinping werd het leiderschap van de partij ten opzichte van het bedrijfsleven voortdurend versterkt en de verplichtingen van de nationale veiligheidswetten ten opzichte van bedrijven en burgers werden voortdurend uitgebreid, wat in feite de internationale geloofwaardigheid van Chinese bedrijven vervalste. Beijing eist van de wereldwijde samenleving om Chinese bedrijven te beschouwen als gewone zakelijke entiteiten, maar benadrukt ook dat bedrijven het politieke leiderschap van de partij en de behoeften van de nationale veiligheid moeten gehoorzamen, en deze twee eisen zijn in tegenspraak. Daarom kunnen steeds meer landen vandaag de dag de veiligheidscontrole op Chinese kapitaal, communicatieapparatuur, havens, mineralen, gegevens en high-tech bedrijven versterken en niet allemaal worden toegeschreven aan "anti-China".

De grootste misvatting van Xi is dat economische afhankelijkheid verkeerd wordt beschouwd als politieke loyaliteit.

Een van de steeds duidelijker wordende strategische misvattingen in de tijd van Xi Jinping was de overmatige afhankelijkheid van handel, investeringen en infrastructuur als politieke loyaliteit. De afgelopen tien jaar heeft Peking een enorme economische aanwezigheid in een groot aantal ontwikkelingslanden opgebouwd door middel van "Belt and Road", politieke leningen, havenbouw, energie-engineering, minerale investeringen en militaire samenwerking.

Peru kan China's kapitaal aanvaarden om de haven van Qingdao te bouwen, terwijl het de Verenigde Staten in staat stelt om diepgaand deel te nemen aan de bouw van de marine-infrastructuur; Pakistan kan de economische corridor van China-Pakistan blijven bevorderen en tegelijkertijd de veiligheids- en financiële betrekkingen met de Verenigde Staten opnieuw versterken.

Dit is de plaats waar de politieke cultuur van China en de internationale realiteit in conflict komen. Het Chinese regime is gewend aan rangschikking, gehoorzaamheid en organisatorische discipline, maar internationale betrekkingen zijn geen systeem binnen de partij en soevereine landen zijn niet verplicht om langdurig te gehoorzamen aan de strategische regelingen van Beijing. Een regering die vandaag Chinese leningen nodig heeft, betekent niet dat het Beijing morgen in veiligheidsbeleid zal steunen; een land dat deelneemt aan de Belt and Road, betekent ook niet dat het bereid is om de belangrijkste militaire en technologische systemen aan China over te dragen.

Geld kan worden omgezet in contracten, handel kan afhankelijkheid creëren en infrastructuur kan invloed vergroten, maar dit kan niet automatisch langdurig vertrouwen creëren. Echt stabiele internationale allianties zijn afhankelijk van institutioneel vertrouwen, gemeenschappelijke veiligheidsbelangen, langetermijnvoorspelbaarheid en betrouwbare toezeggingen in crisistijd. In het verleden heeft Beijing commercieel succes vaak verpakt in "politieke vriendschappen", maar zodra de internationale omgeving verandert, wordt de aard van deze relaties snel blootgesteld. Peru en Pakistan bieden twee typische gevallen.

“De ‘vrienden overal ter wereld’ wordt opnieuw getest door de werkelijkheid.

Natuurlijk is het niet correct om te zeggen dat het regime van Xi Jinping "geen vriend" heeft in het buitenland. China heeft nog steeds nauwe betrekkingen met Rusland, Iran, Noord-Korea en andere landen, maar blijft ook zijn economische en politieke invloed uitbreiden in het Midden-Oosten, Afrika en andere regio's.

De meest betrouwbare partners van Beijing zijn steeds meer geconcentreerd op regimes met ernstige politieke of veiligheidsconflicten met het Westen, terwijl een groot aantal landen, die tegelijkertijd handelsbetrekkingen met China hebben, de samenwerking met de Verenigde Staten en hun bondgenoten op militaire, veiligheids-, minerale, technologische en financiële gebieden voortdurend versterken.

Een land kan goederen uit China importeren, kan Chinese infrastructuurinvesteringen accepteren en kan mineralen naar China blijven exporteren, terwijl het tegelijkertijd weigert dat China de controle over belangrijke communicatiesystemen, nationale defensie-infrastructuur of kerngegevens geeft. Dit is een van de gevaarlijkste trends van de wereldwijde strategie van Xi: Beijing heeft nog steeds enorme economische invloed, maar het wordt steeds moeilijker om deze economische invloed om te zetten in stabiel politiek vertrouwen.

Het is niet het Chinese volk dat China werkelijk naar een gevaarlijke positie drijft, maar de lijn van Xi Jinping.

Hier moet een fundamenteel onderscheid worden gemaakt.China is niet de Communistische Partij van China, het Chinese volk is niet de macht van Xi Jinping.De waakzaamheid van de internationale gemeenschap over de kwesties van het leger, de handel, de mensenrechten, de inlichtingendienst en de transnationale onderdrukking van de Communistische Partij van China mag niet worden vervangen door de zogenaamde "wereld tegen de Chinezen".De Communistische Partij van China heeft lang gebruik gemaakt van nationalistische propaganda om de kritiek van buitenlandse regeringen op de heersende partij te verpakken als vijandigheid tegen de Chinese natie, met als doel de belangen van de partij en de belangen van het Chinese volk te bundelen.

In feite is de toenemende internationale druk tegenwoordig gericht op de specifieke politieke lijn van de tijd van Xi Jinping. In het land heeft de Chinese Communistische Partij de censuur van spraak, religieuze controle, sociale monitoring en politieke onderdrukking versterkt; in het buitenland zijn de betrokken instellingen van de Chinese Communistische Partij voortdurend betrokken bij transnationale repressie, inlichtingen, belangrijke technologieën en veiligheidskwesties in de toeleveringsketen; op het gebied van de economie hebben staatssubsidies, overcapaciteit en exportafhankelijkheid de industrie van andere landen voortdurend veroorzaakt.

Als Beijing doorgaat met alle buitenlandse kritiek te interpreteren als “de Verenigde Staten houden China vast”, vermijdt het eigenlijk een belangrijkere vraag: waarom zullen steeds meer landen met verschillende politieke systemen, verschillende regio’s en verschillende economische belangen steeds meer vergelijkbare uitspraken maken over toeleveringsketens, havens, mineralen, technologie en veiligheid?

“De echte strategische mislukking is dat steeds meer landen zich voorbereiden op ‘niet afhankelijk te zijn van de Communistische Partij van China’.”

Het echte gevaar van het huidige regime van Xi Jinping is niet het mislukken van een havenproject of een land dat China plotseling "verraadt". Het probleem is dieper dan dit, het is een hele reeks politieke en economische modellen die cumulatieve gevolgen hebben. Binnen, hoge druk heerschappij blijft de autonome ruimte van de Chinese samenleving comprimeren; buiten, in ruil voor economische afhankelijkheid in ruil voor politieke gehoorzaamheid, de soevereine landen worden voortdurend geconfronteerd met een herbalans.

Het herstel van de diplomatieke en militaire banden van Peru met de Verenigde Staten, de heruitbreiding van de samenwerking met Washington door de zogenaamde "all-weather partner" van Pakistan, en de grotere druk van de G20 op China rond het niet-marktbeleid en de handelsonevenwichtigheden. Deze verschijnselen alleen zijn niet voldoende om te bewijzen dat "China's diplomatie volledig mislukt", maar samen laten we een duidelijke richting zien: Xi's lange-termijn-propaganda van "Oost-Oost-Down" is niet ontwikkeld volgens het scenario dat Peking heeft ontworpen.

De wereld heeft nog steeds behoefte aan de Chinese markt, zal nog steeds zaken doen met China en zal nog steeds Chinese investeringen aanvaarden. Maar steeds meer landen maken een andere keuze: op het gebied van veiligheid, militaire, cruciale technologieën, mineralen, havens, financiën en gegevens, vermijden hun toekomst volledig afhankelijk te maken van het Chinese systeem.

De diepste internationale mislukking van een regime is niet een paar handschoenen in diplomatieke gelegenheden, noch een paar samenwerkingsprojecten, maar steeds meer landen, zelfs als ze de handel met het regime voortzetten, zijn systematisch begonnen om zich voor te bereiden op "niet volledig afhankelijk van het". als deze trend zich blijft ontwikkelen, dan is de zogenaamde "nationale heropleving" van Xi Jinping uiteindelijk niet een krachtig China dat het vertrouwen van de wereld heeft gekregen, maar een systeem van partijstaten dat vertrouwt op hoge druk om de heerschappij te behouden, vertrouwt op handel in het buitenland om invloed te behouden, maar het wordt steeds moeilijker om echt strategisch vertrouwen te krijgen.

Dit is niet de mislukking van het Chinese volk, maar de strategische reactie die Xi Jinping zelf heeft gemaakt.