Xi Jinping wil een delegatie van grote ondernemers naar de Verenigde Staten: Beijing probeert met commerciële belangen de strategie van de verzachting te drijven, maar de waakzaamheid van de wereld over het systeem van de partij-staten van de CCP stijgt

Xi is bezig met het hergebruiken van een diplomatieke kaart die tien jaar geleden was geldig: ondernemers.

Dat meldt Reuters op 4 september.Op 24 september zal Xi Jinping de Verenigde Staten bezoeken en een grootschalige delegatie van Chinese ondernemers naar Washington brengen, waar hij samen met de Amerikaanse president Trump zal bijeenkomen. Dit is voor Xi Jinping niet ongebruikelijk. Sinds de grote herziening van de regelgeving in de sectoren internet, onderwijs en onroerend goed in Beijing in 2020 hebben de hoogste leiders van China zelden de collectieve rol van grote particuliere bedrijfsleiders in hun buitenlandse bezoeken benadrukt.

“Beijing wil duidelijk een boodschap aan Washington geven dat China nog steeds bereid is om te praten over handel, investeringen en commerciële samenwerking.”

Maar het internationale klimaat in 2026 is heel anders dan toen Xi Jinping in 2015 voor het laatst een grootschalig bezoek bracht aan Chinese ondernemers in de Verenigde Staten.

De Amerikaanse en Europese beleidsgemeenschappen waren toen nog steeds van mening dat de uitbreiding van de handel, investeringen en markttoegang China verder zou kunnen integreren in het internationale economische systeem.Tegenwoordig wordt er steeds meer overleg gevoerd over hoe China zich beter kan integreren in de globalisering, maar hoe de afhankelijkheid van de belangrijkste Chinese toeleveringsketens, strategische middelen, technologie en infrastructuur kan worden verminderd.

Het bezoek van Xi Jinping aan de Verenigde Staten is dus geen eenvoudige replicatie van 2015.

Het lijkt meer op een poging van Peking om met succesvolle commerciële diplomatie-instrumenten om te gaan in een internationale omgeving die al structurele veranderingen heeft ondernomen.

G20: "19 tegen 1", Beijing wordt niet langer alleen geconfronteerd met de VS

Het meest directe signaal komt van de G20-ministers van Financiën en de gouverneurs van centrale banken die net zijn afgesloten.

De Verenigde Staten hebben de G20 gedwongen om actie te ondernemen tegen het "niet-marktbeleid" dat handelsongelijkheden veroorzaakt, terwijl 19 andere lidstaten buiten China hun steun hebben uitgesproken.

Deze controverse is opmerkelijk omdat de Verenigde Staten China niet opnieuw bekritiseren.

De Verenigde Staten hebben de Chinese regering lange tijd beschuldigd van het ondersteunen van de productie door middel van subsidies, industriebeleid en andere nationale middelen, en Beijing heeft ook lange tijd bezwaar gemaakt tegen de Amerikaanse politisering van economische kwesties.

* Wat echt verandert, is dat de bezorgdheid zich buiten de Verenigde Staten heeft verspreid.

Economieën zoals Europa, Japan en India zijn niet eens met Washington over alle handel en diplomatieke kwesties, maar ze hebben steeds meer behoefte aan industriële concurrentie als gevolg van de snelle expansie van de Chinese productiecapaciteit.

Dit betekent dat de meest gebruikte uitleg van Peking in het verleden – “de Verenigde Staten beperken China om hegemonie te behouden” – steeds moeilijker wordt om de volledige realiteit te dekken.

Wanneer verschillende landen zich zorgen maken dat hun auto's, staal, machines, schone energie, chemische producten of andere industrieën worden getroffen door Chinese goedkope exporten, beschermen ze in de eerste plaats hun eigen economische belangen in plaats van de volledige strategie van de VS tegen China te accepteren.

Dit is voor Xi een stuk moeilijker dan een eenvoudige Sino-Amerikaanse concurrentie.

Omdat Beijing waarschijnlijk niet langer wordt geconfronteerd met een verenigd front onder leiding van Washington, maar met preventieve maatregelen die door verschillende landen op basis van hun eigen belangen worden opgesteld.

Ondernemers zijn opnieuw nodig, maar ze zijn geen krachten die onafhankelijk zijn van de macht van de partij-staten.

Het is ook de reden waarom Xi Jinping ondernemers opnieuw naar de voorgrond van de diplomatie heeft gestuurd.

Wat deze groep ondernemers precies vertegenwoordigt, is de sleutel tot het begrijpen van dit bezoek.

In China bestaan privé-eigendomsrechten, particuliere aandeelhouders en particuliere ondernemingen, en het is onjuist om alle Chinese particuliere ondernemingen eenvoudig te omschrijven als staatsbedrijven.

Maar ook grote particuliere bedrijven in China kunnen niet worden begrepen als Westerse bedrijfsgroepen die volledig onafhankelijk zijn van politieke macht.

Artikel 18 van de huidige Chinese Wet op de vennootschappen bepaalt duidelijk dat bedrijven de partijorganisatie moeten opzetten en de activiteiten van de partij moeten uitvoeren in overeenstemming met de statuten van de Chinese Communistische Partij, en dat bedrijven de noodzakelijke voorwaarden moeten bieden voor de activiteiten van de partijorganisatie.

Deze regeling betekent dat het eigendomsrecht van Chinese bedrijven en de politieke omgeving twee verschillende aspecten van de kwestie zijn.

Een onderneming kan een particuliere aandeelhouder zijn, maar werkt nog steeds in een systeem waarin een partijorganisatie van de Communistische Partij (CPC) rechtmatig toegang heeft tot bedrijven, overheden over uitgebreide toezichtbevoegdheden beschikken en financiën en gegevens worden beperkt door het nationale veiligheidssysteem.

De ervaring van de afgelopen jaren heeft duidelijk aangetoond hoe snel politieke macht het lot van een privébedrijf kan veranderen.

Van internetplatforms, financiële technologieën tot onderwijsopleidingen, de regelgevende acties van Peking hebben in een zeer korte tijd het bedrijfsmodel van de hele industrie veranderd. In 2025 riep Xi Jinping opnieuw leiders van technologiebedrijven zoals Alibaba, Tencent, Biady, Huawei, Xiaomi en DeepSeek bijeen voor een conferentie met hoge specificaties, waarin Reuters deze verandering samenvatte als Xi Jinping reorganiseerde een onderneming die de technologie-autonomie en de nationale strategie diende.

Dat wil niet zeggen dat deze bedrijven geen eigen zakelijke belangen hebben.

Het betekent dat het steeds moeilijker wordt voor bedrijven om zich volledig te scheiden van nationale strategieën wanneer ze zo groot worden dat ze AI, data, financiën, communicatie, chips, nieuwe energievoertuigen en wereldwijde toeleveringsketens omvatten.

Als Xi met een delegatie van grote ondernemers naar de Verenigde Staten reist, vertegenwoordigen deze zakenmensen dus niet alleen de bestellingen en winst van het bedrijf, maar moeten ze ook onvermijdelijk de schaduw hebben van het nationale industriebeleid en de buitenlandse strategie van Beijing.

Met andere woorden: Xi heeft niet alleen ondernemers naar Washington gebracht.

Hij toonde ook de capaciteit van het communistische regime om het grote Chinese kapitaal politiek te organiseren.

Beijing wil de Verenigde Staten openen met commerciële belangen, maar Washington kijkt naar Chinese bedrijven vanuit een andere richting.

Het probleem is dat de manier waarop de Verenigde Staten Chinese bedrijven zien ook is veranderd.

China en de VS bespreken momenteel een reeks economische prestaties die kunnen worden bereikt vóór de top, waaronder een aantal zogenaamde "niet-gevoelige goederen" handel, tarieven en licenties voor de uitvoer van zeldzame grond.

Deze regeling toont aan dat Peking nog steeds wil profiteren van concrete economische belangen om de mate van confrontatie tussen de VS en China te verminderen.

Voor de regering van Trump kunnen aankopen, investeringen, export en werkgelegenheid ook politieke resultaten zijn.

De transacties tussen de VS en China zijn niet gestopt.

De echte vraag is of commerciële transacties de rol van stabilisatie van de bilaterale betrekkingen als tien jaar geleden kunnen vervullen.

De Verenigde Staten zijn nu meer en meer geneigd om Chinese technologie, communicatie, kunstmatige intelligentie, belangrijke mineralen en toeleveringsketens in het nationale veiligheidskader op te nemen.

Dit stelt grote Chinese bedrijven voor een geloofwaardigheidsprobleem die Beijing zelf niet gemakkelijk kan oplossen.

“Hoe meer China de leiderschap van de partij in de economie en het bedrijfsleven benadrukt, des te moeilijker is het voor de Amerikaanse regering om grote Chinese bedrijven te beschouwen als privé-commerciële entiteiten; hoe meer China de toeleveringsketens en cruciale hulpbronnen gebruikt als nationale strategische instrumenten, des te meer andere landen redenen hebben om Chinese bedrijven te beoordelen vanuit het perspectief van de nationale veiligheid.”

De meest typische tegenstrijdigheid voor het bezoek van Xi Jinping aan de VS

De zeldzame bodemprobleem wijst vooral op deze moeilijkheden.

Reuters meldde op 4 september dat een aantal Chinese leveranciers van zeldzame grond onlangs geweigerd hebben om goederen naar Amerikaanse klanten te verzenden vanwege de vrees dat de Chinese autoriteiten worden gestraft in de huidige geopolitieke omgeving.

China heeft een belangrijke positie in de wereldwijde toeleveringsketen voor belangrijke mineralen.

Dat is een voordeel voor de onderhandelingen met Peking.

Maar telkens als Peking belangrijke toeleveringsketens omzet in politieke instrumenten, krijgen andere landen meer redenen om alternatieve leveringen te zoeken.

Eerder dit jaar hebben de G7 en andere belangrijke economieën besproken hoe de afhankelijkheid van China van zeldzame grond te verminderen.

Dit vormt een typisch strategisch paradox:

Hoe meer China gebruik maakt van zijn eigen voordeel in de toeleveringsketen, hoe groter de politieke hefboom die het op de korte termijn kan verkrijgen; hoe meer het gebruikt, hoe sterker de drijfveer van andere landen om op de lange termijn uit de Chinese toeleveringsketen te komen.

Xi kan de exportvergunningen van vandaag beheersen, maar kan de investeringen in mijnbouw, de verwerkingscapaciteit en de herstructurering van de toeleveringsketens van de Verenigde Staten, Japan, Europa en andere economieën de komende tien jaar niet beheersen.

Verandering in de eilandstaten in de Stille Oceaan suggereert dat de reactie van Beijing verder gaat dan de handel

De negatieve trends voor Peking zijn niet beperkt tot de economie.

De leiders van het Forum van de eilandstaten van de Stille Oceaan, dat deze week werd gehouden, hebben hun bezorgdheid geuit over de recente raketproeven van China in de Stille Oceaan. Hoewel Nauru bezwaar heeft gemaakt tegen de standpunten, toont de vergadering nog steeds aan dat de militaire activiteiten van China officieel zijn opgenomen in de veiligheidsagenda van de eilandstaten in de regio.

Het Taiwan-probleem werd ook een nieuwe bron van wrijving tijdens de conferentie.

De Taiwanese kant heeft op 4 september bekritiseerd dat Beijing tijdens het forum een "oorlogswolf" -diplomatie heeft aangenomen; China was eerder tegen deelname van Taiwan aan gerelateerde activiteiten, terwijl Palau, als staatslid van Taiwan, Taiwan nog steeds uitnodigde om deel te nemen aan een deel van de activiteiten.

Deze gebeurtenissen hebben geen rechtstreeks verband met de handelsonderhandelingen tussen de VS en China.

Maar ze wijzen op dezelfde strategische consequenties:

Elke toename van de economische, militaire of politieke invloed van Beijing zal de getroffen landen ertoe aanzetten om de afstand met China opnieuw te beoordelen.

De eilandstaten in de Stille Oceaan zijn waarschijnlijk waakzaam vanwege raketten en soevereiniteitskwesties; Europa kan handelsbeleid verscherpen vanwege industriële concurrentie; de Verenigde Staten kunnen investeringsbeperkingen verhogen vanwege technologische veiligheid; en Japan kan op zoek zijn naar belangrijke alternatieven voor mineralen vanwege risico's in de toeleveringsketen.

Het is niet nodig om een ideologische unie te vormen.

Zolang ze een systeemlijn tegen Beijing-risico's opzetten, zullen de resultaten overlappen.

De zogenaamde "globale uitroeiing", die echt de moeite waard is om te observeren, is institutionele "risico's nemen"

Daarom is het niet realistisch om de huidige internationale veranderingen simpelweg te omschrijven als "een wereldwijde coalitie voor uitroeiing van communisme is gevormd".

Wereldwijde landen hebben geen eenvormige politieke alliantie gevormd met als gemeenschappelijk doel om het regime van de Communistische Partij van China omver te werpen, en veel landen hebben nog steeds enorme handels-, diplomatieke en investeringsbetrekkingen met China.

Maar een andere trend wordt steeds duidelijker en misschien zelfs dieper dan de politieke slogans.

Steeds meer landen zetten zich over van het verleden van "contact met China" naar het opzetten van een "risico-vrijstelling" mechanisme voor het systeem van de partijen van de Communistische Partij van China.

Ze beginnen opnieuw onderscheid te maken tussen gewone handel en industrieën die betrokken zijn bij de nationale veiligheid, herzien de voorwaarden voor Chinese kapitaal om toegang te krijgen tot kritieke infrastructuur, beperken de overdracht van geavanceerde technologieën, bouwen alternatieve toeleveringsketens en herzien hoe groot de afstand tussen Chinese bedrijven en de macht van de CCP-staat is.

De kern van deze verandering is niet "alle landen zijn tegen China".

In plaats daarvan wordt het vertrouwen in het politieke systeem van de Communistische Partij een kostenvariabele in de internationale economische betrekkingen.

Dit is precies het moeilijkste probleem dat Xi Jinping heeft opgelost met het bezoeken van ondernemers aan de Verenigde Staten.

Peking kan tientallen ondernemers meenemen, miljardenorders voorbereiden en een deal sluiten met de Trump-regering over een deel van de tarieven en de handel in goederen.

Maar als meer en meer landen beginnen te kijken naar de vraag of Chinese bedrijven echt onafhankelijk kunnen zijn van de macht van de Communistische Partij van China als een kwestie van nationale veiligheid, dan kan het politieke vertrouwen in het verleden niet worden hersteld door alleen het verhogen van zakelijke belangen.

Xi Jinping wil het jaar 2015 kopiëren, maar het echte antwoord is de wereld van 2026.

Meer dan een decennium geleden, toen Chinese ondernemers Xi Jinping vergezelden bij een bezoek aan de Verenigde Staten, was de commerciële expansie zelf een symbool van de opkomst van China.

Meer dan tien jaar later kan hetzelfde beeld een heel andere betekenis hebben.

Xi heeft ondernemers nodig om te bewijzen dat China nog steeds markten, bestellingen en investeringen kan leveren; zeldzame grond als onderhandelingscode; handelsovereenkomsten om externe economische druk te verminderen; en tegelijkertijd de politieke controle van de Chinese regering over strategische industrieën, kapitaal en technologie.

Er is geen natuurlijke verenigbaarheid tussen deze projecten.

Hoe dieper de CCP controle over bedrijven heeft, des te meer wordt het internationale geloofwaardigheid van bedrijven als onafhankelijke marktdeelnemers in twijfel getrokken; hoe vaker Beijing handel, hulpbronnen en industriële ketens als diplomatieke instrumenten gebruikt, des te sterker de drijfveer van andere landen om alternatieve systemen op te zetten; hoe meer China probeert de regionale invloed uit te breiden door middel van militaire en politieke druk, des te waarschijnlijker is dat de omringende landen de veiligheidsbanden met de Verenigde Staten en hun bondgenoten versterken.

Dit is waarschijnlijk de meest waarneembare achtergrond voor Xi’s bezoek aan de VS in september.

Wat er echt gebeurt, is niet dat de wereld op dezelfde dag plotseling beslist om zich te scheiden van China.

Het geglobaliseerde systeem dat in het verleden de Chinese Communistische Partij heeft geholpen om enorme economische en strategische voordelen te behalen, verhoogt de veiligheidsklep tegenover de macht van de partijlanden.

Xi probeert de deuren van Washington opnieuw te openen met bedrijven, orders en markten.

Maar het is niet de VS van 2015 en ook niet de wereld van 2015.

De vraag die Peking echt moet oplossen, is veranderd van “hoe het buitenland kan blijven zaken doen met China” naar “hoe het een wereld die steeds meer waakzaam is voor het partijstelsel van de Communistische Partij van China, opnieuw kan overtuigen dat de commerciële kracht van China uiteindelijk geen uitbreiding van de politieke kracht zal worden”.

Een bezoek aan de Verenigde Staten en een delegatie van ondernemers kunnen dit probleem niet oplossen.