China vervolgt de archieven van online toespraak naar de tweede rechtszaak van "provocatie": Yin Zhengong-zaak vraagt wie het recht van meningsuiting naar de strafrechtbank stuurt

Op 10 september begon de tweede rechtbank van het Midden-niveau in Anguilla om Yin Jian-gen te oordelen over de verdachte "provokatie" -zaak. Openbare berichten tonen aan dat Yin Jian-gen de beschuldigingen ontkende en dat het geschil zich concentreerde op zijn online artikelen, opmerkingen en de daaruit voortvloeiende strafrechtelijke vervolging. Op dezelfde dag gingen burgers naar de rechtbank om te kijken naar de rechtszaak, waar fotografen met onbekende personen werden geraakt en mensen werden gewond.

Het is de moeite waard om te vragen hoe de tweede rechter uiteindelijk zal oordelen, maar een volledige keten van macht, van online expressie, openbare aanklachten, strafrechtelijke detentie tot rechterlijke proces. Wanneer kritische expressie wordt geplaatst in de zak van "provocatie" kan de strafrechtelijke justitie van een systeem omgaan met specifieke schadelijke gedragingen tot een instrument om de publieke expressie ruimte te comprimeren.

Een aanhoudingsbrief: hoe het netwerk zich tot de strafprocedure brengt

Op 25 maart 2026 werd de familie van Yin Ying-gen strafrechtelijk aangehouden en opgesloten in de gemeentelijke gevangenis van Ma'a Shaan. Dit officiële document vormt de eerste duidelijke knoop in de verantwoordelijkheidsketen van de zaak: de publieke dienst zal het geschil door middel van strafrechtelijke dwangmaatregelen van de cyberspace naar het gevangenisstelsel bevorderen.

Uit openbaar materiaal blijkt dat de inhoud van de zaak verband houdt met de artikelen en opmerkingen van Yin Jian-gen op het netwerk. Voor elke strafzaak kan de rechterlijke instantie natuurlijk specifieke overtredingen volgens de wet behandelen; maar wanneer de veroordeling betrekking heeft op de uitdrukking van burgers, moet de aanklager een hogere intensiteit van de uitleggingsverantwoordelijkheid onder ogen zien: welk woord, welke verspreiding gedrag veroorzaakt identificeerbare werkelijke schade?

De tweede rechter moet niet alleen de conclusies van de eerste rechter herhalen, maar moet de grenzen tussen uitdrukking en misdrijf beantwoorden.

De rechtbank ontkende de beschuldigingen, wat betekende dat de rechtbank niet alleen de conclusies van het onderzoek en de eerste fase van de procedure kon mechanisch herzien, maar moet concreet beoordelen de opmerkingen van de zaak, het proces van bewijsvorming, de oorzakelijke relatie tussen gedrag en gevolgen, en de noodzaak van de ingreep van het strafrecht.

Er zijn ten minste vier groepen problemen die openlijk moeten worden geconfronteerd:

• Wat is het voorwerp van de uitspraak: of de volledige context van de artikelen en opmerkingen in de zaak in de rechtbank is terechtgekomen, in plaats van alleen de afzonderlijke zinnen uit te snijden;
• waar de werkelijke gevaren zijn: of de feiten, personen, locaties en uitkomsten van de schending van de sociale orde door de aanklager worden ondersteund;
• of strafrechtelijke maatregelen noodzakelijk zijn: hoe de grenzen tussen kritiek, ironie, twijfel en strafbare feiten worden afgebakend;
• of de procedure openbaar kan worden onderzocht: of er een werkelijk wederzijds bindend gerechtelijk proces is ontstaan tussen openbaar onderzoek, vervolging door de aanklager, erkenning in eerste instantie en tweede instantie.

“Als een uitdrukking alleen veilig is wanneer zij de macht goedkeurt, dan is de zogenaamde ‘vrijheid van meningsuiting’ alleen nog de vrijheid van gehoorzaamheid; als ‘provocatie’ alle woorden kan absorberen die de plaatselijke macht ongemakkelijk maken, zullen de grenzen van het strafrecht worden verplaatst met de politieke noodzaak.”

“De rechtsstaat is ook een onderdeel van de rechtsstaat.

Het publiek meldde ook dat burgers op 10 september naar de rechtbank gingen om de zaak te bekijken, terwijl iemand in de buurt van de rechtbank werd gefilmd en een onbekende persoon raakte en de leeuw werd gewond. Zelfs als het conflict buiten de rechtbank plaatsvond, was het nog steeds gerelateerd aan de openbare rechtszaak van de zaak.

De publieke aandacht voor de rechtszaak, de registratie van het terrein in het openbare gebied, mag niet automatisch worden beschouwd als een bedreiging. Voor het conflict op het terrein, moet het achterlaten van de fundamentele feiten die kunnen worden gevolgd: de identiteit van de deelnemer van de rovers, of ze behoren tot de rechtbank of de plaatselijke stabilisatie krachten, of de plaats van de wetshandhaving records, de gewonden of de alarm, hoe de politie wordt behandeld. Het is in de rechtbank om te bespreken of een burger is een misdrijf vanwege de uitdrukking; als de buitenkant van de rechtbank een ruwe controle over de luisteraar en de registrator tegelijkertijd, zal de vier woorden "openbaar proces" verliezen de behoorlijke institutionele gewicht.

“De keten van aansprakelijkheid kan niet stoppen op een vage misdaad.”

De zaak is door de openbare orde onderzocht, vastgehouden, vervolgd door de openbare aanklager, in eerste aanleg en in tweede aanleg. Elk aspect komt overeen met de specifieke overheidsinstanties en de specifieke verantwoordelijkheden: het Bureau van de openbare aanklager van de provincie moet de strafzaak en de grondslag van de aanhouding uitleggen; de openbare aanklager moet uitleggen waarom de uitdrukking van het netwerk een misdrijf bereikt; de rechtbank van eerste aanleg moet de feiten en de juridische logica uitleggen waarop de veroordeling is gebaseerd; het Hof van Justitie van de provincie Maasang is verantwoordelijk voor het corrigeren van feiten en juridische fouten.

De strafprocedure is geen anonieme machine, de persoon die beslist om een zaak in te dienen, de persoon die de dwangmaatregelen goedkeurt, de persoon die een rechtszaak instelt en de persoon die een rechterlijke beslissing doet, zit in een keten van verantwoordelijkheid die kan worden geregistreerd en onderzocht.

Het gevaarlijkste van het stabiele systeem dat de Chinese Communistische Partij al lang heeft gehandhaafd, is niet dat elke keer een openbaar verbod op kritiek wordt aangekondigd, maar dat het politieke gevoeligheid, lokale ontevredenheid en openbare expressie geleidelijk in veiligheidsproblemen en zelfs in strafzaken kan worden vertaald. Het tweede proces in Yongjiang-zaak heeft dus niet alleen betrekking op de gevangenisstraf van een persoon, maar ook opnieuw om te onderzoeken of de strafrechtspraak in China precies de grenzen van het misdrijf bepaalt of de grenzen van de macht bepaalt waarover burgers kunnen spreken.