China's anti-sanctie wet begint grensoverschrijdende landing: wanneer bedrijven tegelijkertijd worden geconfronteerd met Amerikaanse sancties en Chinese justitie

China's anti-sancties en anti- "Long Arms Jurisdiction" juridische systeem in de afgelopen jaren, is van de wetgeving documenten in de dagelijkse naleving van de rechtbanken en bedrijven. De Financial Times in het Verenigd Koninkrijk op 11 september meldde dat China door middel van de regels van de Raad van State decrees nr. 834 en 835 en nr. 837 voor het uitbreiden van het beheer van de supply chain onderzoek, buitenlandse jurisdictie en buitenlandse investeringen uit te breiden; tegelijkertijd, de Shanghai Maritime Court heeft gezamenlijk in grensoverschrijdende transport geschillen uitdrukkelijk toegepast de anti-buitenlandse sancties wet, bevelen een buitenlandse vervoerder om contractuele aansprakelijkheid te nemen voor de naleving van de Amerikaanse beper

Dit betekent dat multinationals niet langer worden geconfronteerd met abstracte conflicten tussen de VS en China, maar met twee reeksen juridische verplichtingen die rechtstreeks in conflict kunnen komen: naleving van Amerikaanse sancties, exportcontrole of toetsing van de toeleveringsketen kan leiden tot civiele aansprakelijkheid, tegenmaatregelen of onderzoeken in China; en op zijn beurt kan het handelen om te voldoen aan de Chinese wetgeving de compliance risico's in de VS of andere rechtsgebieden verhogen.

De zaak van de Shanghai Maritime Court veranderde de "conflict van de wet" in een uitvoerbaar vonnis.

Een typische zaak die dit jaar door het Hooggerechtshof is bekendgemaakt, toont aan dat een Hongkongse onderneming een Singaporeese vervoerder heeft opgedragen om elektronische producten van Shanghai naar Panama te vervoeren. De vervoerder is door de VS beperkt door Chinese bedrijven die goederen vervoeren en weigert de goederen terug te leveren naar Shanghai. De Shanghai Maritime Court heeft geoordeeld dat buitenlandse eenzijdige beperkingen geen redelijke reden kunnen zijn om de overeenkomst te weigeren en dat de vervoerder schadevergoeding en rente moet betalen aan de goederen in het kader van de Anti-Foreign Sanctions Act.

In veel internationale wetgeving wordt opgemerkt dat het belangrijkste punt van dit vonnis is dat de rechter de Anti-Vreemdelingen Sancties Wet als dwingende toepasselijke regels heeft vastgesteld, zelfs als beide partijen van de overeenkomst buitenlandse onderwerpen zijn en de overeenkomst het buitenlandse recht kiest, kan de rol van de Chinese Anti-Sancties Wet natuurlijk niet worden uitgesloten.

* Verordeningen nr. 834 en 835 van de Raad van State hebben de risico's van de rechtbanken uitgebreid tot administratieve toezicht.

Artikel 834 stelt onderzoeks- en tegengaanmechanismen vast voor de veiligheid van de industriële keten, zodat buitenlandse actoren die worden beschouwd als schadelijk voor de veiligheid van de Chinese industriële keten, maatregelen kunnen nemen en onbevoegde activiteiten in de supply chain kunnen beperken. Artikel 835 stelt buitenlandse "ongepaste buitenlandse jurisdictie" vast en machtigt Chinese autoriteiten om relevante maatregelen te identificeren en bevelen te geven die niet kunnen worden uitgevoerd. Internationale juridische instanties en corporate compliance-instanties zijn algemeen van mening dat deze regels vooral van invloed zijn op de manier waarop multinationals informatie verzamelen wanneer ze gedwongen werken, sancties, exportcontrole en leveranciersonderzoeken uitvoeren.

De politieke logica van Beijing is duidelijk: China denkt dat het gebruik van sancties, entiteitenlijsten en buitenlandse handhaving door de Verenigde Staten en andere landen Chinese bedrijven beïnvloedt en daarom zijn eigen instrumenten voor blokkering en tegengaan nodig heeft. De Verenigde Staten interpreteren sommige sancties en supply chain-onderzoeken als nationale veiligheid, mensenrechten en handhaving van exportcontroles. Beide systemen hebben een buitenlandse werking, waardoor multinationals vastzitten in wettelijke eisen die elkaar uitsluiten.

De kern van deze juridische concurrentie is niet "Wie heeft de langste arm", maar wie de kosten van het conflict draagt.

Grote multinationals kunnen een team opzetten voor dubbele compliance, leveranciers aanpassen, hun activiteiten splitsen of geschillen oplossen door middel van arbitrage en geschillenbeslechting, maar kleine en middelgrote ondernemingen, scheepvaartmaatschappijen en supply chain-serviceproviders hebben vaak niet dezelfde middelen.

Deze kosten kunnen ook het bedrijfsgedrag veranderen. Om de risico's te verminderen, kunnen bedrijven de auditdiepte van de Chinese toeleveringsketen verminderen, transacties met sanctionerende entiteiten vermijden of hun activiteiten verder isoleren van andere markten. Beleidsmakers willen hun eigen bedrijven beschermen door middel van wetgeving, maar de werkelijke resultaten kunnen de wereldwijde toeleveringsketen verdelen.

* De Chinese wetgevende macht is meer geïnteresseerd in hoe de rode muur zich buiten de grenzen bevindt.

In het verleden ging het over de invloed van China in het buitenland, vaak gericht op kapitaalinvesteringen, diplomatieke druk of oorlogsnetwerken; de wet is nu ook een belangrijk instrument geworden. Zolang transacties, activa, toeleveringsketens of partijen voldoende verbindingen met China hebben, kunnen Chinese rechterlijke instanties en bestuursorganen buitenlandse actoren vragen om zich te houden aan de Chinese anti-sanctievoorschriften. Tegelijkertijd breidt China ook de regulering van buitenlandse investeringen en gegevens- en toeleveringsketenactiviteiten uit, zodat de staatsmacht tegelijkertijd langs de ondernemingen kan "uitgaan".

Dit is vergelijkbaar met het langdurige gebruik van Amerikaanse sancties, anti-bribbelwetten en exportcontroles voor buitenlandse wetshandhaving. Het verschil is dat het systeem in China nog steeds nieuw is, dat het aantal gerechtelijke en bestuursrechtelijke gevallen beperkt is en dat de grenzen van de regels nog steeds worden gevormd. Dus wat bedrijven echt nodig hebben om te observeren, is niet hoe hard de wettelijke teksten zijn, maar welke gevallen selectief worden uitgevoerd, welke industrieën worden geconcentreerd en in hoeverre Chinese rechtbanken buitenlandse wetten en contractuele overeenkomsten zullen erkennen.

De transparantie van de procedures zal de internationale geloofwaardigheid van dit systeem bepalen.

Elk land heeft het recht om wetten op te stellen om buitenlandse sancties te bestrijden, maar wanneer de regels buiten het land van invloed zijn, is openheid van procedures, toepassingsnormen en rechterlijke voorspelbaarheid van bijzonder belang. Bedrijven moeten weten wat "buitenlandse discriminatie beperkende maatregelen" zijn, welke soorten supply chain-onderzoeken onregelmatig worden bevestigd, of de overheid de mogelijkheid biedt om zich te verantwoorden voordat de maatregelen worden genomen, en hoe de rechtbanken de juridische conflicten aanpakken die niet tegelijkertijd kunnen worden nageleefd.

China’s anti-sanctiesysteem gaat van politieke verklaring naar uitvoering. De meest realistische vraag voor multinationals is niet meer of ze een partij moeten kiezen, maar hoe ze kunnen bewijzen dat ze geen van beide partijen overtreden, tussen twee steeds meer bindende juridische systemen. De Sino-Amerikaanse concurrentie gaat daardoor in een diepere fase: de handelsoorlog gaat niet alleen over tarieven en chips, maar ook over rechterlijke uitspraken, compliance-regels en jurisdictie.