China is van netto zink-importeurs naar exporteurs verhuisd: de westerse smelterijen staan onder druk en Peking herschrijft de toeleveringsketen voor zijn machtsvoordeel.

Een industrieel metaal dat normaal lijkt, illustreert hoe de richting van SGR's is veranderd. Reuters heeft op 6 oktober gemeld dat China dit jaar van een netto-eindig land op lange termijn naar een potentiële netto-exporteur verschuift. Alleen al in augustus exporteerde China 40.668 ton geraffineerd zink, het op één na hoogste niveau in één maand in 20 jaar; De cumulatieve netto-uitvoer gedurende de eerste acht maanden van het jaar bedroeg 4.388 ton.

Zink wordt uitgebreid gebruikt in staalplaten, auto's, bouw en infrastructuur. In het verleden had China een grote smeltcapaciteit, maar de productie- en bouwsector had voldoende vraag om grote hoeveelheden productie op te nemen en daarom nog steeds de invoer. De situatie wordt nu omgekeerd door een zwakke vastgoed- en binnenlandse vraag in China enerzijds en stijgende smeltkosten, productiesverlagingen of sluiting anderzijds, omdat voorbeeld, in Europa.

Vooral de mismatch tussen prijs en capaciteit. De krappe voorraad van de London Metal Exchange heeft arbitragemogelijkheden gecreëerd op Aziatische markten, en Chinese smelters hebben meer zink vervoerd naar magazijnen in Hong Kong, Singapore en Gao Hung. China's overcapaciteit pakt dus niet alleen de binnenlandse voorraaddruk aan, maar begint ook de westerse aanbodkloof te vullen.

Tegelijkertijd ondervindt de Europese smelterijindustrie hoge energieprijzen en hoge grondstoffenstress. Projecten zoals de Budel smelter in Nederland staan onder operationele druk. Als de westerse productie weer uit is, zal de wereldmarkt meer afhankelijk zijn van Chinese metaalraffinage.

Dit is het lange strategische effect van het industriebeleid van China: de kosten per eenheid verminderen door gebruik te maken van goedkope kredieten, uitbreidingen en volledige industriële ketens in de loop der tijd, voordat de Chinese overheid de maatregelen heeft genomen om de prijzen te verlagen. de overproductie naar de internationale markten te stimuleren naarmate de binnenlandse vraag afneemt. Op korte termijn zal dit de mondiale prijzen stabiliseren; Op de lange termijn zal het waarschijnlijk de terugtrekking van de eigen smeltcapaciteit in andere landen versnellen.

Na de zeldzame aarde, het Westen heeft zich gerealiseerd dat.low-cost Chinese aanbod kan veranderen in strategische afhankelijkheid in tijden van crisis. Zink is niet zo schaars als zeldzame aarde, maar het suggereert dat hetzelfde mechanisme kan voorkomen in meer voorkomende en basis industriële materialen. Peking hoeft niet noodzakelijkerwijs exportbeperkingen aan te geven, maar het zou voldoende zijn om fabrieken in andere regio's in prijsconcurrentie te laten verdwijnen om te veranderen toekomstige onderhandelingsmacht voor de bevoorradingsketen.