Trump: China strijdt op handel, Rusland op militaire oorlog - een woord dat de logica van de Chinese-Amerikaanse economische oorlog openbaart

“China fights with trade and Russia fights with military” (China vecht met handel en Rusland vecht met het leger).

Op 10 september ontving president Trump deInterview met Fox News-voorzitter Laura IngramIngram zei dat China minder betrokken was bij grootschalige militaire conflicten in plaats van zich te concentreren op de ontwikkeling van de industrie. Trump antwoordde vervolgens dat China gebruik maakte van handelsmethoden en zei: "China voerde oorlogen op basis van handel, Rusland op basis van militaire oorlogen." Hij voegde eraan toe dat Rusland nu ook in moeilijke omstandigheden zit.

"Een woord verandert de coördinaten van het observeren van de Sino-Amerikaanse concurrentie"

Op 11 september maakte Luther zijn toespraak in het Chinees.In tegenstelling tot eerdere discussies over hoge en lage tarieven of een handelstekort, heeft Trump de nadruk gelegd op "oorlogsmiddelen": Rusland concurreert met het leger en wapens, terwijl China wordt beschreven als het strijden om de overhand door middel van handel, industrie en economische kracht.

“China voert oorlogen op basis van handel, Rusland op basis van militaire oorlogen.”

De originele Engelse tekst van deze zin kan ook worden gevonden in de openbare tekst van het interview van Trump.Factbase-interviews opgenomen door Fox"China vecht met de handel en Rusland vecht met het leger, maar Rusland heeft nu een moeilijke tijd."

Het is niet dat China een traditionele militaire oorlog tegen de Verenigde Staten heeft gevoerd, maar het politieke oordeel van Trump over de manier waarop de Chinese landen concurreren: de industriële capaciteit, de export, de omvang van de markt, de toeleveringsketen en de handelsbetrekkingen zelf kunnen worden gezien als strategische krachten.

Waarom Trump ‘handel’ naar ‘oorlog’ heeft verhoogd

Het beleid van Trump in zijn tweede ambtstermijn is gebaseerd op een kernlogica: de Verenigde Staten kunnen het handelstekort, de verplaatsing van de productie-industrie en de afhankelijkheid van de belangrijkste toeleveringsketens niet langer als normale marktresultaten gebruiken, maar hij beschrijft de tarieven herhaaldelijk als een instrument om de Amerikaanse industrie te herbouwen, bedrijven te dwingen te investeren in de Verenigde Staten en de handelsrelaties te veranderen.

In een interview met The Ingraham Angle.Fox News publiceerde ook fragmenten van Trump's bespreking van tariefinkomsten en het verstrekken van $ 5.000 "tarief dividend" aan Amerikanen.Dat wil zeggen, in Trump’s eigen beleidsverhaal zijn de tarieven niet alleen bestraft voor de invoer van goederen, maar hebben ze een verscheidenheid aan functies zoals industriële terugstroom, fiscale inkomsten en binnenlandse politieke mobilisatie.

Deze gedachte is gekoppeld aan het oordeel van China over de handelsoorlog: als de handel een wapen van nationale concurrentie kan worden, zullen de Amerikaanse tarieven, exportcontroles en supply chain reorganisaties worden verpakt als een vorm van economische verdediging en zelfs een tegenaanval.

Het echte voordeel van de CPC is niet alleen een exportbestelling

China heeft de afgelopen decennia meer concurrentievermogen opgebouwd dan alleen goedkope goederen. Wat nog belangrijker is, is de complete industriële keten van staal, chemie, batterijen, zonne-energie, elektrische voertuigen, elektronica, scheepsbouw en een groot aantal tussenproducten.

Containers, vrachtschepen en exportvoertuigen in de Chinese havens zijn het meest intuïtieve beeld van deze productie- en exportcapaciteit.De omvang van de handel is op zich niet gelijk aan oorlog, maar de economische afhankelijkheid kan een drukwerktuig worden wanneer de toeleveringsketen, markttoegang, productiecapaciteit en belangrijke producten in de nationale strategie worden opgenomen.

Dat is ook de reden waarom de Chinese-Amerikaanse concurrentie vandaag de dag verder gaat dan de traditionele tariefoorlog: de Verenigde Staten beperken de export van geavanceerde chips, halfgeleiderapparatuur en technologie, terwijl Beijing de productiecapaciteit, marktomvang, grondstoffen en industriële ondersteuning kan gebruiken om wereldwijde bedrijven te beïnvloeden.

“Het gemeenschappelijke tussen een handelsoorlog en een militaire oorlog is dat de tegenstander de onvermijdelijke kosten draagt.”

Wanneer Rusland een militaire oorlog start, worden de kosten rechtstreeks weergegeven door militaire uitgaven, slachtoffers, energie, sancties en territoriale controle.Handel en economische oorlogen hebben geen vuurwerk, maar kunnen ook worden doorgegeven aan tegenstanders door middel van prijzen, werkgelegenheid, industriële migratie, onderbrekingen van de levering en markttoegang.

Als Trump China en Rusland in dezelfde zin plaatst, is het niet echt de moeite waard om zich zorgen te maken over de kracht van de retoriek, maar de openlijke erkenning van de Amerikaanse president: “Washington heeft de concurrentie met Peking begrepen als een andere vorm van oorlog.”

Dit verklaart ook waarom de Verenigde Staten de afgelopen jaren steeds vaker economisch beleid hebben opgenomen in het kader van de nationale veiligheid.Chips zijn niet langer alleen goederen en havens, gegevens, kunstmatige intelligentie, scheepsbouw, energie, batterijen en auto's worden niet langer als pure commerciële kwesties beschouwd.

De Amerikaanse politieke taal verandert van ‘contact met China’ tot ‘verdediging van de handelsoorlog met China’

In het verleden heeft het Amerikaanse handels- en investeringsbeleid al lang verondersteld dat de uitbreiding van de handel en investeringen China verder kan integreren in de bestaande internationale orde. Het oordeel van Trump is nu precies het tegenovergestelde: als China "oorlogt op handelsbasis", wordt het in het verleden gezien als een wederzijdse economische afhankelijkheid en kan het een zwakke plek voor de Verenigde Staten worden onder strategische concurrentieomstandigheden.

De vraag of een dergelijk oordeel al het handelsgedrag van China kan verklaren, kan worden betwist, maar het heeft realistische politieke gevolgen. De Amerikaanse tarieven op China, de controle op de export van belangrijke technologieën, de beoordeling van investeringen, de terugstroom van de toeleveringsketen en de aandacht voor transacties in derde landen worden allemaal in hetzelfde kader begrepen.

Wat echt de moeite waard is om te zien is:

• Heeft de Trump-administratie de "China on Trade War" verder opgenomen in de officiële strategische documenten tegen China;
• Heeft de VS de tarieven op Chinese overcapaciteit en transacties naar derde landen uitgebreid;
• Zijn chips, scheepsbouw, kunstmatige intelligentie, energie, batterijen en auto's opgenomen in strengere nationale veiligheidsbeperkingen;
• Heeft Europa, Japan en andere bondgenoten de beleidslogica van de VS om de handel met China veilig te maken geaccepteerd?

Het belangrijkste van de woorden van Trump is dat het het handelsconflict tussen de VS en China omdefinieert van "prijzen- en tariefconflict" naar "nationale oorlogsvoering". Rusland verandert de geopolitieke realiteit met het leger, terwijl China wordt beschreven door Trump als het gebruik van handels- en industriële capaciteiten om de nationale overhand te bestrijden.