Meer dan 40 landen "wassen" Chinese goederen: het Witte Huis opent wereldwijd transportnetwerk, de export haven van Xi Jinping wordt geblokkeerd

Een product dat in China wordt geproduceerd, gaat niet eerst naar de Verenigde Staten nadat het uit een Chinese fabriek is vertrokken.

Het kan in de industriegebieden van Zuidoost-Azië terechtkomen, waar de laatste onderdelen worden geladen; het kan naar belastingopslagplaatsen in het Midden-Oosten of Europa worden gestuurd om een verpakking of een reeks documenten te vervangen; het kan ook worden heropend door bedrijven uit derde landen en uiteindelijk de Verenigde Staten binnenkomen met een etiket van een ander land van oorsprong.

De doos is veranderd, de douane-identiteit is veranderd, maar de industriële keten om het te produceren is niet echt veranderd.

Op 13 augustus publiceerde het Witte Huis een rapport met de titel "Big Shipping Scam: Rise, Scale and Cost", waarin de keten achter de lange verborgen gegevens van de wereldwijde handel wordt geopenbaard. Het rapport stelt dat Chinese exporteurs sinds de invoering van 301 tarieven op Chinese goederen in 2018 steeds meer gebruik maken van derde landen voor overdracht, beperkte verwerking, herverpakking en hervestiging van oorsprong, met netwerken die al meer dan 40 landen en regio's betrekking hebben. De gemiddelde schatting van het Witte Huis toont dat het jaarlijks ongeveer 75 miljard dollar aan illegale goederen vervoert, wat leidt tot het verlies van ongeveer 450.000 banen in de VS en het verlies van 190 miljard tot 26 miljard dollar aan federale belastingen.

Het meest verontrustende van dit rapport is niet dat het Witte Huis China opnieuw heeft bekritiseerd voor zijn handelsbeleid.

Het is echt de moeite waard om te vragen: wat is er precies gebeurd met de Chinese handel met de VS onder de hoge tariefdruk, en de zogenaamde veerkracht van de industriële keten, die de regering van Xi Jinping in de loop der jaren voortdurend benadrukt, hoeveel is eigenlijk gebaseerd op de bufferband van een derde land.

De Verenigde Staten doen niet alleen speculaties.

In 2023 voltooide het Amerikaanse ministerie van Handel een anti-dumping- en anti-subsidiebelastingsonderzoek naar Chinese zonne-energieproducten en concludeerde uiteindelijk dat sommige Chinese bedrijven hun producten naar Cambodja, Maleisië, Thailand en Vietnam stuurden voor beperkte verwerking en vervolgens naar de Verenigde Staten exporteren om anti-dumping- en anti-subsidiebelastingen op Chinese zonne-energieproducten te vermijden.

De douane van de Verenigde Staten heeft in het verleden ook gevallen van Chinese aluminium plaat via Turkije verzending, Chinese houten kasten vermoedelijk door Vietnam verzending, Chinese glucose door Cambodja verzending. in het geval van glucose, de Amerikaanse douanepersoneel zelfs naar Cambodja zogenaamde productiefaciliteiten ter plaatse onderzoek, ontdekte de fabriek apparatuur, personeel en de werkelijke productiecapaciteit kan niet ondersteunen de omvang van de aangifte van de export, terwijl de zogenaamde lokale producten in feite alleen maar verder omgaan met Chinese oorsprong glucose.

Dit is de moeilijkste plaats om te ‘verhuizen’.

De normale wereldwijde industriële arbeidsverdeling zal natuurlijk verspreiden over verschillende landen, Chinese bedrijven naar Vietnam, Mexico of Europa om echt te investeren in de bouw van fabrieken, is niet illegaal op zichzelf. Het probleem is dat wanneer de fabrieken in derde landen slechts zeer beperkte verwerking, wanneer de apparatuur van de onderneming, het personeel en de productiecapaciteit duidelijk niet overeenkomen met de omvang van de export, wanneer een aantal Chinese vervaardigde goederen na herverpakking of eenvoudige assemblage plotseling de identiteit van een ander land, de zogenaamde "globaliseerde productie" kan worden een instrument voor het vermijden van tarieven.

In het verleden was dit spel mogelijk omdat de douane van de Verenigde Staten een groot aantal invoergoederen had.

Een certificaat van oorsprong, een handelsfactuur en een logistieke route die al door verschillende landen is doorgegaan, zijn kosteneffectief, zelfs als de douane vermoedt dat er een probleem is, is het noodzakelijk om het bewijs per bedrijf en per batch van goederen op te stellen.

Het Witte Huis probeert de situatie te veranderen.

Het rapport onthult dat de Verenigde Staten kunstmatige intelligentie-technologieën gebruiken die bekend staan als "Detective Border" om abnormaliteiten te zoeken via wereldwijde handelsgegevens. Het systeem kan worden onderzocht wanneer een land plotseling een grote hoeveelheid goederen exporteert zonder de productiecapaciteit van het land, of wanneer de Chinese invoer van een aantal goederen abnormaal overeenkomt met de uitvoer naar de VS.

Dit betekent dat de blik van de Amerikaanse douane door de labels buiten de koffers loopt.

“Made in Vietnam”, “Made in Malaysia” en zelfs de oorsprongsbenaming van andere landen kunnen in de toekomst slechts het uitgangspunt zijn voor onderzoek. De vraag die de Verenigde Staten echt stellen is: waar worden de kernonderdelen gemaakt, hoeveel verwerking plaatselijk is voltooid, hebben de fabrieken apparatuur en personeel dat overeenkomt met het aantal aangegeven, verandert het uiteindelijk de goederen zelf of alleen de douanedocumenten?

Deze druk op Peking is veel complexer dan het verhogen van tarieven met een paar procentpunten per keer.

Na de eerste handelsoorlog van Trump met China, stopte Beijing niet met de uitbreiding van de productie. In plaats daarvan begonnen Chinese bedrijven actiever de productie te distribueren naar Zuidoost-Azië, Mexico en andere derde economieën. Hier is zowel de normale industriële internationalisering als de echte reden om de Amerikaanse handelsbarrières te omzeilen. De daling van de directe invoer van de VS uit China betekent niet dat hetzelfde aandeel van de Chinese productie uit de Amerikaanse toeleveringsketen verdwijnt. Het rapport van het Witte Huis is gericht op de kloof tussen deze "statistische ontkoppeling" en "continuïteit in de zin van de industriële keten".

Voor Xi is deze verandering in de eerste plaats de bufferruimte van het exportbeleid.

De Chinese economie is al lang geconfronteerd met problemen als onvoldoende binnenlandse vraag, onroerend goed aanpassing, lokale fiscale druk, de productie- en exportindustrie draagt daarom een uiterst belangrijke rol in de stabiele groei. zodra de Verenigde Staten niet alleen belastingen op goederen die rechtstreeks door Chinese havens worden uitgegeven, maar ook beginnen met het volgen van de uiteindelijke richting van Chinese onderdelen na een derde land, Chinese bedrijven willen de tariefdruk door middel van eenvoudige wijziging van de exportroute te verteren, zullen de kosten onvermijdelijk stijgen.

Wat nog lastiger is, is dat de Verenigde Staten de omgekeerde vervoersvereisten geleidelijk in hun handelsbetrekkingen met andere landen invoeren.

Dit betekent dat Washington niet alleen Chinese bedrijven, maar ook ondernemingen en handelsfaciliteiten van derde landen die Chinese goederen willen vervoeren, heeft aangepakt. Het Amerikaanse tariefbeleid heeft duidelijk aangegeven dat er extra tarieven en sancties kunnen worden opgelegd aan goederen waarvan de douane heeft vastgesteld dat ze de toepasselijke tarieven door middel van het vervoer vermijden; het beleid vereist ook regelmatige publicatie van landen en specifieke faciliteiten die worden gebruikt om het programma te omzeilen, om de basis te bieden voor overheidsopdrachten, nationale veiligheidsbeoordelingen en onderzoeken van bedrijven.

Zodra dit systeem wordt voortgezet, zal Peking niet langer geconfronteerd worden met een Amerikaanse douanetarief.

Om de handelsbehandeling met de VS te behouden, zullen de regeringen van derde landen steeds sterker worden aangemoedigd om abnormale investeringen, oorsprongsverklaringen en exporteurs uit China te beoordelen. die in het verleden een tussenstop kunnen zijn voor Chinese goederen om Amerikaanse tarieven te vermijden, maar in de toekomst een inspectiepost kunnen worden voor de handelsrechtshandhaving van de VS.

Dit is ook een punt waar het regime van Xi Jinping echt moeilijk te vermijden is.

Peking heeft de afgelopen jaren voortdurend beweerd dat China de "volledigste industriële keten ter wereld" bezit en de enorme productiecapaciteit als bewijs van institutionele superioriteit beschouwt.Maar wanneer de binnenlandse consumptie deze productiecapaciteit niet volledig absorbeert en een groot aantal goederen op de internationale markt moet vertrouwen om te exporteren, heeft dit productiecapaciteit ook een andere kant: het is steeds meer afhankelijk van externe markten die China's overcapaciteit willen blijven accepteren.

Wat de Verenigde Staten nu doen, is proberen te voorkomen dat China deze afhankelijkheid gemakkelijk verbergt als een derde land.

De Chinese ambassade in de Verenigde Staten gebruikte nog steeds vertrouwde beweringen in het rapport en benadrukte dat er geen winnaar is in een handelsoorlog, dat de Verenigde Staten zich verzetten tegen het gebruik van staatsmacht tegen Chinese bedrijven en dat de overdrachtsmaatregelen geen schade toebrengen aan de belangen van derden.

Deze antwoorden omzeilen de vragen die het meest worden beantwoord.

Als Chinese bedrijven echt in het buitenland hebben geïnvesteerd en voldoende substantiële productie hebben bereikt om een nieuwe oorsprong te vormen, moeten de Verenigde Staten natuurlijk per geval oordelen op basis van de handelswetgeving; maar als ze alleen Chinese goederen naar een ander land vervoeren, na beperkte verwerking, herverpakking of zelfs documenten vervangen, en vervolgens de Verenigde Staten als goederen van een ander land binnenkomen, dan is het probleem niet langer het "handelsprotektionisme" in Peking, maar een zeer specifieke kwestie van douaneaangifte en douane-executie.

Het Witte Huis noemde deze keer zelfs zijn rapport de Big Shipping Scam en gebruikte de afbeelding van het Trojaanse paard op de deksel, een politieke uitdrukking die al heel duidelijk is: de Trump-administratie denkt dat Chinese fabrieken de Verenigde Staten opnieuw binnenkomen met de schil van een derde land.

Wat de toekomst van het regime van Xi Jinping werkelijk beïnvloedt, is hoe lang deze schil nog kan duren.

Als de VS uiteindelijk met behulp van kunstmatige intelligentie, douanegegevens, handelsovereenkomsten en samenwerking met derde landen de censuur van "waar de goederen vandaan komen" naar "waar de goederen worden geproduceerd" kan bevorderen, zullen de middelen van Beijing om de Amerikaanse tariefschok te verspreiden door middel van wereldwijde toeleveringsketens de afgelopen jaren duidelijk worden gecomprimeerd.

Chinese bedrijven kunnen natuurlijk nog steeds echt in het buitenland investeren om fabrieken te bouwen, maar een echte migratie van de productie betekent dat kapitaal, technologie, werkgelegenheid en een deel van de industriële keten samen China verlaten, wat twee dingen is in vergelijking met het simpelweg vervangen van Chinese goederen door een label.

Dit laat Xi precies een moeilijk te begrijpen tegenstelling achter: zonder de productie echt naar buiten te verplaatsen, wordt het voor Chinese goederen steeds moeilijker om de Amerikaanse handelsbarrières te omzeilen met derde landen; de productie echt naar buiten te verplaatsen, en het versnelt de overdracht van kapitaal, bestellingen en productie naar het buitenland.

De Verenigde Staten zijn niet alleen een belastingontduiking.

Het dwingt Beijing om de toenemende kosten te betalen voor het economische model dat in het verleden afhankelijk was van enorme exporten, overcapaciteit en de druk van de VS op de wereldwijde transferbuffers.

In het verleden konden Chinese goederen hun haven, verpakking, documenten en oorsprongsetiketten veranderen.

De vraag die nu in de VS wordt gesteld, is wie er precies onder het label is gemaakt.

Wanneer de handelsoorlog deze fase binnengaat, is wat voor Xi echt verdwijnt, waarschijnlijk de mantel die ooit in staat was om Amerikaanse tarieven te verbergen voor "Made in China".