30 miljard dollar tariefwisseling is geen "verzoening": voor de ontmoeting Trump - Xi Jinping verwarmen de VS voor een langdurige concurrentie in plaats van een staakt-het-vuren

Het Chinese ministerie van Handel zei op 10 september dat China en de VS streven naar "zo vroeg mogelijk" de wederzijdse tariefverlaging voor ongeveer 30 miljard dollar aan goederen uit te voeren; volgens Xi Jinping zijn beide partijen betrokken bij ongeveer 30 miljard dollar aan goederen. De Amerikaanse president Trump en Xi Jinping verwachten op 24 september een ontmoeting in Washington, wat het derde face-to-face contact van de twee in een jaar zal zijn.

De uitwisseling van tarieven lijkt meer op een "risicobeheer" dan op een terugkeer naar de oude trajecten tussen de VS en China. De beide partijen kiezen voor "niet-gevoelige goederen", wat precies aangeeft dat de handel in twee werelden is gesneden: aan de ene kant is de landbouw, consumptiegoederen en de algemene productie nog steeds bereid te behouden; aan de andere kant zijn chips, kunstmatige intelligentie, zeldzame grond, geavanceerde productie en militaire technologieën steeds moeilijker te verwijderen van de nationale veiligheid.

* 30 miljard dollar meer politieke betekenis dan de economische omvang

De onderhandelingen over de oprichting van een handelscommissie en een investeringscommissie zijn een belangrijk onderdeel van de onderhandelingen over de oprichting van een handelscommissie tussen de VS en China, waar analisten op wijzen dat deze belastingverlaging niet voldoende is om de structurele trend te omkeren, omdat de afgelopen jaren tarieven, supply chain-migratie en risicoverschrijding de bilaterale handelsafhankelijkheid hebben verlaagd.

Wat China en de VS nu nodig hebben, is geen vertrouwen in elkaar, maar het vermijden van concurrentie uit de hand. De waarde van de tariefverlaging is in de eerste plaats het opzetten van een berekenbare bufferband voor dit wantrouwen.

Voor de regering van Trump hebben landbouw-exporten, productie-orders en inflatie-drukken realistische politieke betekenis. Reuters meldde op 10 september dat China deze week ongeveer 1 miljoen ton Amerikaanse soja heeft gekocht, net als voor Xi’s verwachte bezoek aan de Verenigde Staten. Beijing moet de externe vraag stabiliseren, nieuwe tariefschokken vermijden en de ruimte vrijmaken voor de Verenigde Staten voor een deel van de hightech- en investeringsbeperkingen. Beide partijen hebben een “deal” nodig, maar zijn niet bereid om strategische codes op te geven.

De tariefoorlog is veranderd van "hoeveel belastingtarieven" naar "wie controleert de belangrijkste knooppunten"

De eerste handelsoorlog sinds 2018 heeft zich voornamelijk gericht op tekorten, markttoegang en tarieven. Tegenwoordig is de kern van het economische conflict tussen de VS en China duidelijk veranderd. Washington heeft zich gericht op geavanceerde chips, kunstmatige intelligentie, belangrijke mineralen, overcapaciteit in de Chinese productie en veiligheid van investeringen in de VS, terwijl Beijing de export van zeldzame grond, markttoegang, agrarische aankopen en enorme productiecapaciteit als onderhandelingscodes gebruikt.

Dit betekent dat de volgende structurele conflicten niet automatisch worden opgelost, zelfs als beide partijen de belastingtarieven voor 30 miljard dollar aan goederen verlagen:

• technologische controle: de VS zullen niet gemakkelijk de beperkingen op geavanceerde chips, AI-computing en gevoelige apparatuur verlichten;
• sleutelbronnen: Beijing heeft nog steeds de voordelen van zeldzame aardverwerking en een aantal belangrijke toeleveringsketens;
• industrieel beleid: China is afhankelijk van het nationale kapitaal om nieuwe energie, chips en geavanceerde productie uit te breiden, terwijl de Verenigde Staten en Europa zich zorgen maken over overtollige capaciteit;
• veiligheidsconcurrentie: Taiwan, de Zuid-Koreaanse Zee en militaire technologie zullen niet achterblijven als gevolg van handelsconcessies.

Tijdens Trump’s bezoek aan China in mei kondigde China een nieuw handels- en investeringsdialoogmechanisme aan en beloofde Peking ook de aankoop van Amerikaanse landbouwproducten en vliegtuigen uit te breiden. Het Witte Huis beschreef deze regelingen toen als onderdeel van een “strategisch stabiliserend” kader.

Beijing heeft behoefte aan export, Washington heeft behoefte aan gecontroleerde China-relaties

China's export groeide in augustus met 25 procent, het handelsoverschot groeide tot 111,1 miljard dollar en de export van auto's en halfgeleiders was bijzonder sterk. Buitenlandse handel bleef de Chinese economie stimuleren, maar versterkte ook de waakzaamheid van de VS en Europa over de overschrijding van de productiecapaciteit in China. Tegelijkertijd zijn de interne vastgoedcorrecties, onvoldoende consumptie en de lokale fiscale druk nog steeds niet volledig verdwenen. Voor Beijing is het realistischer om een plotselinge sluiting van de Amerikaanse markten te voorkomen dan elke diplomatieke uitspraak.

Trump hoopt dat de druk op China wordt omgezet in zichtbare rendementen.Als de tarieven in ruil kunnen worden gebracht voor agrarische aankopen, marktopening en de levering van cruciale hulpbronnen, kan het Witte Huis de "druk-deal" als resultaat pakken zonder de bijna ongecontroleerde tariefstijging van vorig jaar te hervatten. Dit is ook het verschil tussen het Trump-beleid en het traditionele contactbeleid: het doel is niet om de concurrentie te beëindigen, maar om de concurrentie prijzen te creëren.

Volgens Focus China is de top van 24 september echt de moeite waard om te observeren, niet of de twee leiders opnieuw de handen schudden, maar of beide partijen een tijdelijke wapenstilstand kunnen veranderen in een langdurig "concurrentiebeheersmechanisme". tarieven kunnen dalen, maar de technologische blokkade zal niet verdwijnen; soja kan handelen, maar de Taiwan-kwestie zal niet verwarmen; commissies kunnen worden opgericht, maar de strijd tussen de twee landen om de wereldwijde industrieketen zal blijven.

Derhalve is 30 miljard dollar geen uitgangspunt voor de Sino-Amerikaanse verzoening, maar een code op de staakt-het-vuren tafel. Beide partijen doen dit om de korte-termijn kosten van de concurrentie op lange termijn zo veel mogelijk te verminderen en tegelijkertijd de kracht te behouden voor de volgende ronde van moeilijker technologie, industrie en veiligheid.