Waarom is er een strafrechtelijk verbod op 209 aanklachten die slechts twee keer worden onderzocht door de rechtbank?

Of een rechterlijk systeem echt foltering verbiedt, hangt niet af van het feit dat er een paar woorden in de wet zijn "verbod op strafrechtelijke bekentenissen", maar af van wie er na de beschuldiging van foltering onderzoek doet, wie bewijzen heeft en wie verantwoordelijk is.53 pagina’s verslag van het Human Rights Defenders Network (CHRD) op 16 septemberDe organisatie heeft tussen 2016 en 2025 de beschuldigingen van foltering en andere vorderingen van mishandeling van 209 gewetensgevangenen afgehandeld, maar heeft alleen gerechtelijke onderzoeksdocumenten gevonden in de twee gevallen van Deng Xiaoping en Yuan Chen; in deze steekproeven zijn geen openbare registers gevonden van strafrechtelijke vervolging of disciplinaire bestraffing van executieve functionarissen.

De kernconflict die uit deze steekproef kan worden gezien, is niet het ontbreken van een Chinese bepaling die foltering verbiedt, maar de keten van beschuldigingen die het onderzoek betreden, bewijzen die werden beoordeeld en de gevolgen van onrechtmatige bewijsstukken die de procedure veroorzaakten, die zelden openbaar werd geregistreerd.Chinees strafrecht verbiedt dwangverklaringIn het kader van deze richtlijn wordt de bevoegdheid van het ministerie van Buitenlandse Zaken om te voldoen aan de bepalingen van het Verdrag inzake de bescherming van de rechten van de mens en de rechten van de mens en de rechten van de mens en de rechten van de mens en van de mens en van de mens en van de mens, met inbegrip van de bepalingen van het Verdrag inzake de bescherming van de mens en de rechten van de mens en van de mens en van de mens, met inbegrip van de bepalingen van het Verdrag inzake de bescherming van de mens en de mens en de rechten van de mens en van de mens en van de mens en van de mens en van de mens en van de mens.

Het probleem is niet alleen in de verhoorruimte, de detentie zelf kan ook een stressvolle omgeving zijn.

Uit de CHRD-statistieken blijkt dat ongeveer een vijfde van deze 209 steekproeven betrekking had op beschuldigingen van slachtoffers en 15 procent op beschuldigingen van foltering om getuigenis te verkrijgen; een hoger percentage was gebrek aan medische zorg, tot 35 procent. Er werd gerapporteerd dat ten minste 16 gevangenen stierven zonder de noodzakelijke behandeling te krijgen. Foltering en mishandeling manifesteren zich dus niet alleen als elektrische schokken, slachtoffers of dwanghouding. Controle op medicijnen, verwijzingen, slaap, voeding, vergaderingen en medische records kunnen ook deel uitmaken van voortdurende druk.

De moeilijkheid van dergelijke gevallen is dat de belangrijkste bewijzen vaak in de gevangenis- en onderzoeksstelsels worden opgeslagen. Onderzoeksvideo's, bewaking in de gevangenis, behandelingsdocumenten, doorverwijzingsautorisaties, registers van het gebruik van ringwaren en logboeken bepalen of een beschuldiging van de verklaringen van de partijen kan worden omgezet in een geval dat kan worden gecontroleerd door een externe instantie.

*Wij zijn de minderheid van de rechtbanken die zich in het proces bevinden*

De CHRD zei dat in zijn 209 steekproeven alleen Deng Xiaoping en Yuan Xiaoping een gerechtelijk onderzoek naar de beschuldigingen van foltering konden vinden, waarbij beide rechtbanken uiteindelijk geen bewijs van foltering konden vinden. Het verslag bevat ook een verslag over de zaak van Qigong: de rechtbank heeft een verklaring uitgesloten die werd geacht te zijn verkregen door middel van mishandeling, het enige geval waarin de organisatie in deze steekproeven een gerelateerde verklaring vond, maar Qigong werd nog steeds veroordeeld.

Als het systeem voor de uitsluiting van illegale bewijzen stabiel kan functioneren, moeten er in theorie meer traceerbare onderzoeks-, uitsluiting- en vervolgingsdocumenten worden gevormd. In de CHRD-monsters zijn er maar weinig van deze documenten die duidelijk wijzen op een duidelijke achteruitgang in de tenuitvoerlegging van het systeem in ten minste deze politieke en mensenrechtenzaken. Voor de proefpersonen vormt de echte beperking niet de regels zelf, maar de gevolgen van de uitsluiting van bewijzen, de correctie van de zaak of de individuele aansprakelijkheid.

Aangewezen woonplaats bewaking wonen drijft bewijskwesties naar een meer gesloten ruimte

In het verleden hebben mensenrechtendeskundigen van de Verenigde Naties bezorgdheid geuit over geheime of geïsoleerde detentie, beperkte advocatenbijeenkomsten en onvoldoende extern toezicht. Voor mensen die zich in een zeer gesloten omgeving bevinden, is het mogelijk om tijdig contact te hebben met advocaten, familieleden en onafhankelijke artsen om te beslissen of er een mogelijkheid is om externe bewijzen achter te laten voor misbruik.

Dat is ook de reden waarom het probleem van foltering niet alleen kan worden begrepen als het onrechtmatig verkrijgen van bewijzen door individuele personen. Wanneer de onderzoeksinstanties de bewaringsplaatsen beheersen, het regelgevende systeem de medische en bewakingsgegevens beheert en klachten in dezelfde machtsketen moeten worden behandeld, breidt de kwestie zich verder uit tot het recht om te onderzoeken en bewijsmateriaal te controleren. Wie kan het onderzoek starten, wie kan het oorspronkelijke materiaal verkrijgen en wie kan de eigen beweringen van de onderzoeksinstanties beoordelen, om te bepalen of de regels tegen foltering echt kunnen werken.

De afstand tussen de wettelijke bepalingen en de realistische beperkingen moet uiteindelijk worden gemeten door verantwoordingsplicht

De VN-Commissie voor het Verbod op Foltering heeft in het verleden bezorgdheid geuit over contact met advocaten, geheime detentie, onderzoek naar klachten over foltering en de situatie van mensenrechtenverdedigers.De 209 gevallen die in dit rapport worden gepresenteerd door de CHRD zijn geen nationale justitiële statistieken, maar bieden een duidelijk observatievenster: in een reeks gevallen die lang door mensenrechtenorganisaties worden gevolgd, zijn er weinig aanklachten over foltering en mishandeling en zijn er zeer beperkte openbare verslagen over reële toegang tot de rechtbank, uitsluiting van illegale bewijzen en individuele vervolging.

In dit rapport wordt niet opnieuw uitgelegd wat er gebeurde na het verbod van de wet, maar wat er gebeurde na de wet. Als de klachten niet stabiel zijn in een onafhankelijk onderzoek en het belangrijkste bewijs voornamelijk binnen het klachtenstelsel ligt, waarbij het verkrijgen van onrechtmatige bewijzen zelden persoonlijke verantwoordelijkheid veroorzaakt, kan het verbod van gedwongen bevestiging moeilijk worden omgezet in een praktische beperking van de publieke macht. Om te bepalen of de regels tegen foltering echt werken, hangt het uiteindelijk af van het onderzoek, het bewijs dat wordt uitgesloten, het resultaat van de vervolging en de mogelijkheid van slachtoffers om vergoeding te krijgen.