Na het vallen van kernraketten in de Stille Oceaan, ontdekte Beijing dat "kleine diplomatie" ook een prijs kostte

Peking heeft de afgelopen tien jaar veel werk gedaan in de eilandstaten van de Stille Oceaan.

Het bouwt wegen, bouwt overheidsgebouwen, verstrekt leningen, stuurt diplomaten, ondertekent veiligheidsovereenkomsten en stimuleert een toenemend aantal eilandstaten om de betrekkingen met Taiwan te verbreken.

Het strategische oordeel van de CCP over deze regio is niet ingewikkeld: de eilandstaten in de Stille Oceaan zijn klein, maar hebben een enorme exclusieve economische zone, hebben stemrecht bij de Verenigde Naties en bevinden zich in een belangrijke strategische ruimte buiten de Verenigde Staten, Japan, Australië en Taiwan.

Financiële hulp is dus nooit alleen economisch.

In juli lanceerde China opnieuw een intercontinentale ballistische raket in de Stille Oceaan die kernkoppen kan dragen.

Op 11 augustus maakte Reuters bekend dat de test een nieuwe politieke kloof tussen de eilandstaten in de Stille Oceaan creëerde. Sommige leiders van eilandstaten hebben openlijk bezorgdheid uitgesproken, terwijl de ministers van Buitenlandse Zaken van de regio geen overeenstemming konden bereiken toen ze een gezamenlijke verklaring probeerden te vormen; landen zoals Kiribati en Nauru, die nauwere betrekkingen hebben met Peking, hebben een andere houding ten opzichte van het verenigen van kritiek op China.

Het is niet de missie die het meest in de gaten houdt.

Maar wat is de rol die China de afgelopen jaren heeft gespeeld als het echt om regionale veiligheid gaat?

De eilandstaten van de Stille Oceaan hebben in de afgelopen jaren het concept van "Oceaan van Vrede"

• "Oceaan van Vrede"
• bevorderd, in de hoop de strategische concurrentie tussen de VS en China te vermijden om de regio opnieuw te militariseren.

China breidt de marineactiviteiten uit en de capaciteiten voor langeafstandsraketten, de Verenigde Staten, Australië en hun bondgenoten versterken de militaire samenwerking en Australië en Fiji ondertekenen een nieuw verdrag over defensie.

Beijing interpreteert graag zijn militaire expansie als defensie en de militaire aanwezigheid van de Verenigde Staten en hun bondgenoten als hegemonie.

Het probleem is dat de eilandstaten in de Stille Oceaan niet in het taalstelsel van de Chinese propaganda-industrie leven.

Een intercontinentale raket die een kernkop kan dragen, die de Stille Oceaan binnenkomt, verliest zijn militaire betekenis niet omdat de lanceerder een "defensief defensiebeleid" noemt.

Het is nog meer de moeite waard om na te denken dat de economische invloed van China een gevaarlijke verleiding creëert: om te denken dat een eilandstaat Beijing in alle strategische kwesties zal steunen, zolang het Chinese investeringen accepteert, zich bij de Belt and Road aansluit of de transacties met Taiwan verbreekt.

De nationale belangen zijn nog nooit zo eenvoudig geweest.

Het accepteren van Chinese financiering door kleine landen betekent niet dat ze bereid zijn om te leven in de schaduw van de Chinese nucleaire wapens en de expansie van hun marine; het accepteren van Australische veiligheidssamenwerking betekent ook niet dat ze bereid zijn om een militaire voorhoede te worden van de Verenigde Staten om China tegen te houden.

Om de soevereiniteit van de eilandstaten in de Stille Oceaan echt te respecteren, moeten ze de veiligheidsorde zelf kunnen bepalen, in plaats van te eisen dat ze kiezen tussen Beijing en Washington.

De Chinese diplomatie in de tijd van Xi Jinping heeft altijd de nadruk gelegd op de "gemeenschap van menselijke bestemming".

Maar de internationale politiek kijkt uiteindelijk naar actie.

Wanneer een land aan de ene kant met een klein land praat over gezamenlijke ontwikkeling en aan de andere kant voortdurend een nucleair slagvermogen toont dat de gehele Stille Oceaan kan verspreiden, zal er tegelijkertijd twee vormen van China zijn.

Een van hen is belegger.

De andere is de militaire macht.

Beijing kan de toegang tot de havens kopen, overheidsgebouwen bouwen en diplomatieke erkenning winnen.

Het kan het gevoel van veiligheid van de buurlanden niet kopen als het wordt geconfronteerd met nucleaire raketten.