Als "de partij alles leidt" en "het land volgens de wet heersen" in hetzelfde systeem worden geschreven: de echte vraag is wie het laatste recht heeft op interpretatie.

Op 12 augustus publiceerde de disciplinaire commissie opnieuw een institutioneel artikel over "de regering van de partij volgens de regels", waarin er een zin is die uit een groot aantal politieke termen afzonderlijk moet worden uitgetrokken: "Onze partij is de hoogste politieke leidende kracht, de partij leidt alles".

Als we alleen over de eigen organisatiediscipline van de Communistische Partij van China zouden praten, zou deze zin geen juridische complexiteit hebben.Elke politieke partij kan haar eigen partijstatuten en interne regels opstellen, waarvoor leden van de partij moeten voldoen.

De vraag verschijnt in de volgende stap.

De Communistische Partij van China eist tegelijkertijd dat het regelsysteem binnen de partij organisch wordt gekoppeld aan het systeem van de staat om het land volgens de wetgeving te regelen, en dat de partij een leidende positie heeft in wetgeving, wetshandhaving, justitie en het bestuur van het land als geheel.

Er is hier een logische vraag die niet kan worden geëlimineerd door politieke slogans: wie is hoger dan wie?

De kern van de hedendaagse rechtsstaat is niet dat de maatschappij veel wetten heeft, maar dat alle bevoegdheden, inclusief de machthebbers, door de wet worden beperkt. Wanneer de president, de premier, de regeringspartij of de politie de wet overtreden, kunnen de rechtbanken op basis van de wet rechters uitspreken die niet door politieke bevelen worden beheerst.

De logica van de CDA is anders.

De partij wordt eerst geïdentificeerd als de hoogste politieke leidinggevende kracht, dan wordt de partij geleid door wetgeving, wetshandhaving, ondersteuning van de rechterlijke macht, en vervolgens door de regels van de partij worden de kaders van de partij gebonden. Dit systeem kan natuurlijk een groot aantal systemen vormen en een groot aantal corrupte functionarissen bestraffen, maar het heeft geen uiteindelijke rechter onafhankelijk van de partij opgericht.

Wanneer de politieke doelstellingen van de partij in overeenstemming zijn met de wettelijke procedures, is de tegenstrijdigheid niet duidelijk.

De werkelijke beproeving vindt plaats in het conflict tussen beide partijen.

Een advocaat vraagt om de partijen in politiek gevoelige zaken te ontmoeten, de strafrechtelijke rechtsvordering voorziet in het recht van verdediging, maar de gerechtelijke instanties beperken de tussenkomst van advocaten op grond van nationale veiligheids- en politieke eisen; een journalist onderzoekt lokale functionarissen, die wettelijk de normale expressie beschermen, maar de propaganda en het openbaarheidssysteem geloven dat verslaggeving de stabiliteit beïnvloedt; een religieuze groepering pleit voor vrijheid van geloof volgens de wet, maar het religieuze beleid van de partij vereist dat religieuze organisaties eerst politiek leiderschap accepteren.

Wie neemt dan de uiteindelijke beslissing?

In een echt onafhankelijk rechtssysteem zou het antwoord de wet moeten zijn.

In het CPC-systeem heeft het principe dat de partij leidt in het werk van de politieke wetgeving vooraf een politiek antwoord gegeven.

Op 12 augustus stelde de Commissie voor om de macht in de kooi van het systeem te plaatsen. Deze uitdrukking klinkt heel dicht bij de moderne machtsbalans. Maar we moeten blijven vragen: wie heeft de sleutel van de kooi?

Als degenen die regels maken, degenen die regels uitvoeren en degenen die regels controleren uiteindelijk allemaal binnen het leiderschapssysteem van dezelfde partij zijn, dan is de zogenaamde "zelfcontrole", hoe streng ook, in wezen verschillend van de externe balans.

Dit verklaart ook een langdurig schijnbaar tegenstrijdig fenomeen in China.

Steeds meer wetten.

De regels binnen de partij worden steeds groter.

Het disciplinaire toezicht wordt steeds sterker.

Het aantal onderzochte en bestraft personeelsleden blijft groot.

Politieke advocaten, journalisten, religieuze figuren en tegenstanders vinden het nog steeds moeilijk om een rechterlijke instantie te vinden die onafhankelijk staat tegenover de macht van de staat.

Dat is niet omdat China ‘geen wetten heeft’.

Juist omdat China over een groot aantal wetten beschikt, heeft het altijd een politiek principe bewaard dat boven de wet werkt: het leiderschap van de partij.

Het echte probleem van de rechtsstaat is nooit dat de communistische partij niet bereid is zich aan de regels te houden die zij zelf heeft vastgesteld.

In plaats daarvan, wanneer de Communistische Partij zelf een partij in een geschil wordt, is er een andere instelling die tegen haar "nee" kan zeggen.

Zolang er geen antwoord op deze vraag is, kan de combinatie van de "regering volgens de wet" en de "regering volgens de regel" uiteindelijk niet worden omzeild door hetzelfde institutionele feit:

De hoogste politieke macht heeft tegelijkertijd de macht om zijn eigen grenzen uit te leggen.