De kinderen komen thuis om alleen Chinees te spreken: het beleid van de Nationale Taal in Binnen-Mongolië brengt de moedertaalfout in het gezin

Het meest directe gevolg van het taalbeleid is vaak niet het aantal cursussen dat in documenten wordt geschreven, maar het aantal maaltijden aan een tafel. Radio Free Asia meldde op 5 oktober dat, nadat enkele Mongoolse basisschoolstudenten in Binnen-Mongolië het overwegend Chinese schoolsysteem binnengingen, er een geleidelijke toename van het aantal gevallen waarin Mongools niet wordt gesproken in alledaagse items en wordt gebruikt om te communiceren in het Chinees thuis. Voor sommige van de voorouders die niet bekend zijn met de Chinezen, worden kleinkinderen een generatie die vertaling nodig heeft om te communiceren.

Deze verandering is geen natuurlijke taalkundige verschuiving, maar veeleer een gevolg van een beleid dat voortdurend wordt gedreven. De afgelopen jaren heeft de Chinese regering het zogenaamde "nationale onderwijs in de taal en taal" geïntensiveerd, en enkele kerncursussen in de Mongoolse taal onderwijsscholen zijn omgezet in nationaal geïntegreerd lesmateriaal en een verhoogd onderwijs aan Mandarijn. Rond 2020 hebben de hervormingen geleid tot grootschalige protesten van ouders en studentenstakingen, gevolgd door lokale openbare veiligheid en onderwijssystemen om de druk en discipline op te sporen. tegenstanders.

De officiële Chinese communistische partij heeft Mandarijn permanent gepromoot als instrument voor het bevorderen van onderwijsrechtvaardigheid, werkgelegenheid en nationale identiteit. Voor etnische minderheden is het echter de vraag of de bevordering van Mandarijn ten koste moet gaan van de onderwijsruimte in de moedertaal. Wanneer de onderwijs-, examen-, administratieve en arbeidstalen in zowel Chinees als Chinees zijn geconcentreerd, is het moeilijk voor Mongools om door particuliere alleen de transmissie van het weerstandssysteem.

Het meest alarmerend is de intergenerationele fout. Een taal is werkelijk in een gevaarlijke staat, niet noodzakelijkerwijs beginnend met een wettelijk verbod, maar beginnend met een kind dat het niet meer hoeft te gebruiken. Wanneer scholen, examens en toekomstige banen de Chinezen als een hoger betalende optie stellen, wordt het Mongoolse verlaagd van openbare taal naar familietaal en van gezinstaal naar de taal van oudere personen.

Daarom blijven de Mongoolse ouders het onderwijsbeleid ook als een cultureel recht beschouwen, in plaats van als een loutere hervorming van het curriculum. Taal heeft meer dan een communicatiefunctie, maar omvat ook geschiedenis, religie, mondelinge tradities en groepsgeheugen. Het CCP-regime heeft de ruimte van minderheidstalen verkleind op grond van nationale eenheid en efficiëntie van bestuur, waarbij de culturele identiteit van de CCP's in wezen is hersteld. de volgende generatie via het onderwijssysteem.

Toen de voorouders hun kleinkinderen begonnen te begrijpen, was de zogenaamde taalpromotie niet langer een abstract beleid. Het is de familie binnengegaan en begint het vermogen van een volk om zijn eigen geheugen te behouden te veranderen.