16 jaar Amerikaanse inlichtingenprijzen voor Cubaanse spionnen: de blinde zone van het geheime systeem dat in Montes werd geopend.

Op 21 februari 1997 presenteerde George Tenet, toen directeur van de Centrale Inlichtingendienst van de Verenigde Staten, het National Intelligence Excellence Certificate aan Ana Belén Montes, Senior Cubaanse Analyst van de Defensie Intelligence Agency (DIA). Montes werkte toen al jarenlang clandestien voor Cubaanse inlichtingendiensten.Centraal Intelligence Museum van de Verenigde StatenHet bekroonde bestand is tot op heden openbaar gemaakt. De institutionele paradox van de historische spionagezaak is dat inlichtingendiensten een lang bestaand intern lek behandelen als een goede analist.

Montess trad in 1985 toe tot de DIA en werd geleidelijk een toonaangevend analist in Washington over Cubaanse aangelegenheden.Herziening van de FBI-zaakHet is gedocumenteerd dat ze contact had opgenomen met Cubaans personeel tijdens haar werk voor het ministerie van Justitie rond 1984, werd aangeworven en doelbewust naar inlichtingenposten met vertrouwelijke informatie. In haar werk haalt ze zelden papieren of elektronische kopieën uit haar kantoor, herinnert ze zich de inhoud, gaat ze naar huis om ze te formatiseren en geeft ze ze vervolgens aan Cubaanse inlichtingencontacten met behulp van gecodeerde media en geheime contacten.

Het is geen vergissing van een certificaat.

Onderzoeksmateriaal van de procureur-generaal van de Verenigde Staten over de zaak MontesHet toont aan dat ze promoties, prijzen en erkenningen heeft gekregen voor haar carrière in DIA, en dat het certificaat van 1997 er slechts één van was. Ze bekende zelfs dat ze eigenlijk werkte voor de tegenstanders van haar Amerikaanse regering, wat haar in verlegenheid bracht. Het is ernstiger dan het certificaat de reeks procedures voor werving, veiligheidsmachtiging, taakbewaking en de identificatie van ongebruikelijke inlichtingenactiviteiten, die het lek niet meer dan tien jaar heeft geblokkeerd.

De FBI-gegevens hebben ook aangetoond dat in 1996 een collega van de DIA een waarschuwing had afgegeven op verdenking dat ze werd beïnvloed door Cubaanse inlichtingendiensten, en dat veiligheid Officieren hadden haar ondervraagd maar waren niet herkend. Pas rond 2000 volgde de FBI deze enquête in haar onderzoeken naar Cubaanse spionnen. Op 21 september 2001 werd Montes gearresteerd in zijn kantoor. In 2002 bekende ze samenzwering tot spionage en werd veroordeeld tot 25 jaar gevangenisstraf; Ze gaf toe dat ze Cuba de identiteit van vier Amerikaanse geheime agenten had onthuld. In januari 2023 werd ze vrijgelaten na meer dan 20 jaar gevangenisstraf.

Hoe intelligentie van een machtig regime open samenleving kan exploiteren

De Cubaanse regering rekruteerde Montes via ideologische identiteit, bleef geheimen te krijgen door gebruik te maken van professioneel vertrouwen binnen de Verenigde Staten intelligence De Commissie heeft de Raad verzocht de Raad en de Commissie te verzoeken de nodige maatregelen te nemen om de situatie in Cuba te verbeteren. Dit is geen abstracte wedstrijd voor politieke posities, maar een geheime inbeslagname van de vertrouwelijkheid en de beleidsinformatie van een andere staat door de macht van de staat. Voor Chinese doelgroepen biedt de zaak ook een spiegel: elke machtige regering die zijn middelen concentreert op politieke invloed en inlichtingenactiviteiten in het buitenland kan Het is een goed idee dat de Raad de Commissie in staat stelt de nodige maatregelen te nemen om de doeltreffendheid van de communautaire wetgeving te verbeteren.

Infiltratie van de werknemers kan echter niet worden tegengegaan door werknemers uitsluitend op basis van politieke meningen te veroordelen. Het sterkste bewijs in de Montes zaak is haar geheime contact met Cubaanse inlichtingendiensten, haar gecodeerde communicatie, de levering van vertrouwelijke informatie en haar De laatste schuldbekentenis, niet haar persoonlijke oppositie tegen het buitenlands beleid van de Verenigde Staten. Ontvangstcontrole als een contraspionage-instrument kan zowel gemakkelijk om de vrijheid van meningsuiting te schenden en kan ertoe leiden dat de autoriteiten controleerbare toegang en specifieke lekken negeren.

Vijfentwintig jaar na Montes is het opnieuw lezen van het certificaat vandaag geen aanspraak op nieuwe spionage, maar een herinnering aan elke regering die het geheim heeft: professioneel reputatie en nationale veiligheid zijn niet hetzelfde. Hoewel de infiltratie van externe autoriteiten moet worden voortgezet, moet ook intern toezicht ter verantwoording worden geroepen.