Na een stijging van de Chinese export met 23,9 procent, is het nog vragenlijker wie deze "Made in China" consumeert.

Dat is 23,9 procent, een stijging van de Chinese douane-export in juli.

De wereldwijde stroom van investeringen in kunstmatige intelligentie neemt de vraag naar chips, elektronische apparatuur en aanverwante industriële producten toe, waardoor de Chinese high-tech-export duidelijk stijgt.

Maar de gemakkelijkste manier om economische gegevens misleidend te maken, is door een mooi getal afzonderlijk uit andere getallen te halen.

Een andere reeks realiteiten bestaat tegelijkertijd met de bloei van de export: de binnenlandse vraag in China blijft onvoldoende, investeringen en consumptie worden beperkt hersteld en de vraag naar bankkrediet is zwak. Een Reuters-enquête van 20 economen op 7 augustus voorspelt dat de Chinese nieuwe leningen in juli drastisch kunnen dalen van 1,6 biljoen miljard dollar in juni tot ongeveer 450 miljard dollar.

Deze twee datasets samen hebben meer betekenis dan het afzonderlijk bespreken van de export.

De fabrieken produceren voortdurend en verkopen in een ongekende omvang naar het buitenland, maar de Chinese bedrijven en huishoudens hebben geen behoefte aan extra krediet.

Waar is deze kloof uiteindelijk vandaan gekomen?

Het antwoord is de wereldmarkt.

In de zeven maanden van vorig jaar groeide de uitvoer van hoogtechnologische producten in China met ongeveer 41 procent, en de uitvoer van auto's groeide net zo snel.Europa, Zuidoost-Azië en andere regio's blijven grote hoeveelheden Chinese producten absorberen, waardoor China een enorm handelsoverschot heeft.

Beijing heeft de gewoonte om deze resultaten te beschrijven als een bewijs van de concurrentiepositie van de Chinese productie-industrie.Concurrentievermogen is natuurlijk reëel en het enorme industriële systeem, de complete toeleveringsketen en de infrastructuur van China hebben voordelen die moeilijk te kopiëren zijn in vele andere economieën.

De vraag is waarom een land met een bevolking van 1,4 miljard steeds meer afhankelijk is van buitenlandse consumenten om zijn eigen industriële productie te absorberen.

Het Chinese gezin heeft geen consumptievereisten, maar durft niet te consumeren.

De langetermijnontwikkeling van het vastgoed verzwakt de rijkdom van gezinnen, onderwijs, gezondheidszorg en ouderdomspensioenen dwingen gezinnen nog steeds om hoge besparingspercentages te behouden, de druk op de werkgelegenheid van jongeren en de inkomensverwachting onderdrukken de consumptie.

Dit model heeft een duidelijke politieke logica.

Subsidies aan bedrijven, middelen aan industriële fondsen en investeringen aan lokale overheden, de macht blijft in de handen van de staat; als meer rijkdom rechtstreeks aan de bevolking wordt overgelaten door een beter welzijnsstelsel, sociale zekerheid en inkomensverdeling, wordt meer economische beslissingsbevoegdheid overgedragen aan gewone gezinnen.

Het economische beleid van Xi Jinping is de langetermijnkeuze van de eerste.

Het resultaat is dat China steeds beter in de productie is, maar niet synchroniseert met de oprichting van een binnenlandse consumptiemaatschappij die overeenkomt met de productiecapaciteit. fabrieken blijven uitbreiden, binnenlandse productie kan niet volledig worden geabsorbeerd, bedrijven kunnen alleen naar buitenlandse markten zoeken; hoe meer ze exporteren, hoe meer andere landen zich zorgen maken dat hun eigen industrie wordt beïnvloed, gevolgd door tarieven, antisubsidieonderzoeken en industrieel beschermingsbeleid.

Beijing heeft de reacties uitgelegd als een manier om China te beperken door het Westen.

Dit vormt een complete cirkel: China's onvoldoende binnenlandse vraag creëert enorme exportdrukken, exportdrukken creëren wrijving in de internationale handel, en de wrijving in de handel wordt uiteindelijk omgezet in nationalistische politieke verhalen.

De exportgroei van 23,9% in juli is dus de moeite waard om te vieren en ook waakzaam te zijn.

Een echt gezonde grote economie moet niet lang vertrouwen op de wereld om de productiecapaciteit voor de eigen bevolking te verteren.De moeilijkste hervorming in de volgende fase van de Chinese economie is niet om te bouwen hoeveel chipfabrieken of nieuwe energie-auto-basis, maar om gewone Chinese gezinnen met een stabieler inkomen, meer betrouwbare sociale zekerheid, en echt het gevoel van veiligheid om geld te durven uitgeven.

Als dit probleem niet wordt opgelost, hoe mooier de cijfers van de Chinese export zijn, hoe groter de druk die de wereld wordt geconfronteerd met de onevenwichtigheid van de handel.

China heeft geen productiecapaciteit.

Wat het economische model van Xi Jinping echt lang niet heeft opgelost, is hoe de mensen die deze rijkdommen creëren, ook voldoende vermogen hebben om deze rijkdommen te delen en te consumeren.